I SA/Ke 390/17

Dnia 10 sierpnia 2017 roku POSTANOWIENIE Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi T.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. postanawia: zwolnić T.N. od kosztów sądowych. T.N. reprezentowany przez doradcę podatkowego W.M.w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym wskazał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych w kwocie ok. 700,00-750 zł netto miesięcznie. Nie wykazał majątku, jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wykazał alimenty na córkę – 400 zł, opłaty za media – 150 zł, opłaty za leki i leczenie – ok. 50 zł. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jest osobą chorą- dwa lata temu uległ wypadkowi, przebywał na zwolnieniu, następnie na świadczeniu rehabilitacyjnym, dolegliwości po złamaniu kręgosłupa utrudniają skarżącemu znalezienie pracy. Oświadczył, że ma dwie córki w wieku 13 i 25 lat, aktualnie mieszka u byłych teściów – zajmuje jeden pokój. Posiadane środki pieniężne pozwalają skarżącemu na zabezpieczenie podstawowych potrzeb, w skrajnych przypadkach pomaga mu rodzina. Do wniosku skarżący dołączył kopię potwierdzenia przelewu alimentów w kwocie 400 zł z 5 lipca 2017 r., kopie potwierdzeń przelewów z ZUS z roku 2016, kopie potwierdzeń wypłat zasiłku dla bezrobotnych za maj 2017 r. w kwocie 851,63 zł, za czerwiec 2017 r. w kwocie 751,88 zł, za lipiec w kwocie 678,71 zł , kopię decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od 9 lutego 2017 r. na okres 365 dni, kopię zaświadczenia ZUS o pobieraniu zasiłku chorobowego oraz rehabilitacyjnego w roku 2015 i 2016, kopię kart informacyjnej leczenia szpitalnego w okresie od 18 maja 2015 r. do 21 maja 2015 r. Celem uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a. został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za rok 2016, w przypadku nie złożenia ww. zeznania – przedłożenie stosownego zaświadczenia o nieskładaniu przez skarżącego zeznania podatkowego za rok 2016; przedłożenie zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego o prowadzeniu/nieprowadzeniu przez skarżącego aktualnie tj. w roku 2017 oraz w roku 2016 działalności gospodarczej; przedłożenie zaświadczenia z właściwego Urzędu Pracy potwierdzającego, że skarżący jest osobą bezrobotną; udokumentowanie wysokości wskazanych przez skarżącego we wniosku świadczeń alimentacyjnych na rzecz córki P. ; przedłożenie wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, w tym kont i kart kredytowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy – jeżeli skarżący nie jest posiadaczem/właścicielem konta/rachunku bankowego udokumentowanie, że zasiłek dla bezrobotnych skarżący otrzymuje w gotówce do rąk własnych; przedłożenie stosownych dokumentów (kopii, odpisu) potwierdzających okoliczność ustania małżeństwa skarżącego; przedłożenie aktualnego zaświadczenia z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o zarejestrowanych na nazwisko skarżącego – jako właściciela lub współwłaściciela samochodach i pojazdach (obejmujących ich markę i rok produkcji); przedłożenie dokumentów (kserokopii, odpisu) na okoliczność kto jest właścicielem nieruchomości, którą skarżący wskazuje jako adres zamieszkania tj. ul. [...]; przedłożenie stosowych dokumentów wskazujących wysokość kosztów związanych z opłaceniem usług pełnomocnika w sprawie niniejszej; w przypadku świadczenia tych usług nieodpłatnie przedłożenie pisemnego oświadczenia pełnomocnika skarżącego na okoliczność, że w sprawie niniejszej reprezentuje skarżącego nieodpłatnie wraz z informacją, że okoliczność ta jest znana organom właściwego samorządu zawodowego; oświadczenie, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej, jeżeli tak to w jakiej formie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył wymagane dokumenty, które potwierdziły dane przedstawione na urzędowym formularzu PPF. Jedynie w odniesieniu do wezwania w zakresie przedłożenia zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego o prowadzeniu/nieprowadzeniu aktualnie tj. w roku 2017 oraz w roku 2016 działalności gospodarczej skarżący oświadczył, że z uwagi na okres urlopowy zaświadczenie uzyska w terminie siedmiu dni od złożenia wniosku i w tym zakresie wyjaśnił, że 26 listopada zawiesił działalność gospodarczą a w lutym 2017 r. działalność gospodarcza została zlikwidowana. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Mając na względzie okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę w złożonym wniosku złożonych dokumentach oraz oświadczeniach, przede wszystkim stan zdrowia skarżącego, wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów oraz stałe zobowiązania uznano, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych zatem jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.