I SA/Ke 392/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę. 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: Kolegium) decyzją z 29 kwietnia 2016 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 15 stycznia 2016 r. nr (...) ustalającą J.T. podatek od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 145 zł. 1.2 Kolegium ustaliło, że na podstawie wypisu rejestru lokali z 22 marca 2016 r. znajdujący się w bryle budynku mieszkalnego przy ul. P. garaż stanowi przedmiot odrębnej własności lokalu o charakterze niemieszkalnym i posiada odrębną księgę wieczystą. Współwłasność J.T. stanowi ułamek 19922/120468 powierzchni 1204,6 m2, co stanowi powierzchnię do opodatkowania 19,22 m2. Organ wskazał przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym art. 2 ust. 1 pkt 2 stanowiący o przedmiocie opodatkowania, art. 1 a ust. 1 pkt 1 zawierający definicję budynku, art. 3 ust. 1 stanowiący o podmiocie opodatkowania i ust. 4a odnoszący się do garażu wielostanowiskowego, art. 4 ust. 1 pkt 2 regulujący podstawę opodatkowania i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a/ i lit. e/ odnoszące się do stawek. Powołał fragment uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r. II FPS 4/11, w której podniesiono, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewiedzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ tej ustawy, tj. według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części "pozostałych". Organ wskazał też na art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowiący, że podstawą wymiaru podatków od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. 1.3 Opodatkowane miejsce postojowe stanowi odrębny przedmiot własności lokali, a jego charakter jest niemieszkalny. Organ obowiązany był zastosować stawkę przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przewidziana dla budynków lub ich części – pozostałych. W związku z tym organ zastosował wobec garażu stawkę określoną w § 1 pkt 2 lit. h/ uchwały Rady Miasta Kielce nr XVI/310/2015 z 19 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, który stanowi, że od 1 stycznia 2016 r. stawka podatku do nieruchomości od budynków lub ich części – pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego wynosi 7,40 zł. 1.4 Organ wskazał, że miejsce postojowe, którego dotyczy niniejsza sprawa, stanowi przedmiot odrębnej własności lokali, a jego charakter jest niemieszkalny. Wyjaśnił również na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 4 ustawy o własności lokali, że gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części. Natomiast druga sytuacja będzie miała miejsce wtedy, gdy nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W takiej sytuacji garaż będzie stanowił pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego i będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. 2.1 Skargę na decyzję Kolegium skargę złożył J. T. Zarzucił decyzji - naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej polegające nie niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie jaki charakter ma przedmiot opodatkowania, - błędne określenie powierzchni opodatkowanej nieruchomości, - niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach w latach poprzedzających. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 2.2 W uzasadnieniu skargi J.T. podniósł, że nie kwestionuje zasadności obciążenia go przez organ podatkiem, podważa natomiast zasadę obciążenia go podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a nadto przyjętą przez organ powierzchnię opodatkowania. Zarzucił, że organ nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii wzrostu wysokości podatku o ponad 1000 % tj. z 13 zł za 2015 r. do 145 zł za 2016 r. Organ nie powołał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby tak drastyczną podwyżkę podatku. Organy błędnie zastosowały stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W stanie faktycznym i prawnym w niniejszej sprawie nie jest to garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, a jedynie miejsce postojowe w podziemnej hali budynku mieszkalnego wielorodzinnego, która to hala stanowi przedmiot odrębnej własności. Miejsce postojowe należące do skarżącego nie jest samodzielną nieruchomością lokalową. Nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej tj. miejsce postojowe nr 42 w hali garażowej z podziałem quoad usum, czego dowodem są załączone do skargi akt notarialny Rep. (...) - umowa sprzedaży z 10 listopada 2006 r. i akt notarialny Rep. (...) - umowa ustanowienia odrębnej własności lokali i ich sprzedaży z 21 sierpnia 2006 r. Z § 3 i § 5 umowy z 10 listopada 2006 r. i § 7 umowy z 21 sierpnia 2006 r. wynika, że D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sprzedała skarżącemu udział we własności hali garażowej z prawem do użytkowania miejsca parkingowego nr 42 (podział quoad usum). Skarżący wyraził zgodę na podział do użytkowania stanowisk parkingowych znajdujących się na wspólnej nieruchomości. Ponadto skarżący zamieszkuje budynek wielorodzinny, w którym znajduje się miejsce postojowe, które użytkuje, zatem stanowi ono swoiste dopełnienie mieszkania. 2.3 Skarżący zarzucił również błędne ustalenie powierzchni opodatkowania nieruchomości - miejsca postojowego. Miejsce postojowe nr 42, które użytkuje, ma wymiary 3,60 m na 2,40 m, czyli 8,64 m2. Z pozostałej powierzchni hali garażowej skarżący nie może korzystać jak właściciel, gdyż z powierzchni poza wydzielonymi miejscami postojowymi korzystają nie tylko właściciele nieruchomości - podziemnej hali. Powierzchnie te są ciągami komunikacyjnymi i drogami dojazdowymi całego budynku, m.in. ciąg komunikacyjny między klatkami budynku oraz droga na basen, czego dowód stanowią dołączone do skargi fotografie. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł ponadto, że w § 1 załączonego do skargi aktu notarialnego Rep. (...) z 10 listopada 2006 r. zapisano, że spółka D. sprzedała stronie udział 1922/120468 w lokalu niemieszkalnym- garażu położonym w budynku przy ul. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 4.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można rozstrzygnięcie naruszające prawi w sposób o jakim mowa w art. 145 §1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.. Istotnym również jest, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak dokonana kontrola wykazała, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 4.2 Istotą sporu było opodatkowanie garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności lokalu o charakterze niemieszkalnym. Z dołączonego do skargi aktu notarialnego wynika, że spółka z o.o. D. w K. na podstawie umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu była właścicielem udziału 1922/120468 w lokalu niemieszkalnym - garażu położonym w K. przy ul. P. Spółka swój udział w tej nieruchomości – garażu wraz z prawami z nim związanymi sprzedała skarżącemu J.T. i jednocześnie oświadczyła, że wyraża zgodę na dokonanie przez skarżącego i innych kupujących podziału garażu do użytkowania. Dla powyższej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta, co obrazuje również wypis z rejestru gruntów. Powyższe wynika bezspornie z przedłożonych w tym do akt sądowych dokumentów ( wypis z rejestru gruntów, akt notarialny nr (...) z dnia 10 XI 2006 r.). Dokonany przez współwłaścicieli podział garażu do użytkowania nie niweczy tego, że prawną formą władania garażem przez skarżącego jest współwłasność w części ułamkowej wynikająca z zawarcia w prawem przewidzianej formie umowy zakupu udziału w tym lokalu niemieszkalnym – garażu wraz z prawami z nim związanymi. W związku z powyższym nie może odnieść skutku prawnego zarzut skargi (sformułowany jako niewyjaśnienie stanu faktycznego na podstawie art. 187 ord. pod.), że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z odrębną własnością lokalu a jedynie z miejscem postojowym w hali budynku mieszkalnego na skutek podziału garażu do korzystania. Nadto co zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji na mocy art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne ( Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.) podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, z których również wynika prawna forma władania nad garażem 4.3 W konsekwencji poprawnego ustalenia charakteru prawnego władania nad spornym lokalem – garażem, prawidłowe było ustalenie należnej stawki podatku. W uchwale 7 sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e/ tej ustawy. Wysokość stawki w myśl art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ustala natomiast rada gminu w formie uchwały. Z uchwały nr XVI/310/2015 Rady Miasta Kielce z dnia 19 XI 2015 r. wynika, że stawka od pozostałych budynków wynosi 7.40 zł od metra kwadratowego powierzchni użytkowej. Organ prawidłowo zatem zastosował stawkę podatku ( niższą niż maksimum ustawowe) wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ cytowanej wyżej ustawy co wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wysokość stawki wynika zatem z aktu prawa miejscowego, który w stosownym czasie i formie może być zaskarżony przez tego kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że organ podatkowy związany jest uchwalonymi prawidłowo stawkami, w konsekwencji czego zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Okoliczność wysokości stawek w poszczególnych latach nie mogły być przedmiotem rozważań organu, gdyż nie jest on upoważniony do kontroli poprawności uchwał w tym zakresie. Na koniec wskazać należy, że skoro skarżący jest współwłaścicielem spornego garażu nabytego w drodze kupna jego odrębnej własności w części ułamkowej to z tego ułamka wynika wyliczenie powierzchni objętej podatkiem. 4.4 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.