I SA/Ke 393/13

Dnia 10 września 2013 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. p o s t a n a w i a zwolnić H. K.od kosztów sądowych. W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...]w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. H. K.złożył w dniu 24 lipca 2013 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 24 lipca 2013 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi skarżący w dniu 5 sierpnia 2013 r. złożył urzędowy formularz PPF, z uwagi na wskazanie zakresu swojego żądania oraz nieprawidłowe wypełnienie formularza pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący został wezwany na podstawie art. 255 ustawy p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma sądowego pod rygorem pozostawienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania poprzez wypełnienie lub skreślenie wszystkich niezacieniowanych rubryk złożonego urzędowego formularza PPF. Wezwanie Sądu skarżący wykonał składając w dniu 2 września 2013 r. kolejny formularz PPF, w którym wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, posiada dom, nieruchomość 47a - nieużytki oraz nieruchomość rolną wielkości 2,25ha, jest chory na kilka chorób, nie może pracować w gospodarstwie. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza akt administracyjnych, pisma z dnia 24 lipca 2013 r. złożonego przez skarżącego oraz wniosków sporządzonych na urzędowych formularzach PPF wykazała, że w obecnej sytuacji materialnej skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a.