I SA/Ke 394/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania. 1.1. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 1 lutego 2011r. nr 583/2011 w sprawie wymiaru Z. G. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. w kwocie 443 zł rocznie, w tym: podatek rolny w kwocie 378 zł, podatek leśny w kwocie 6 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 59 zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. 1.3. Kolegium wskazało także, że istotne znaczenie dla wymiaru podatków mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatku leśnym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazują bowiem wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do przepisów art. 21 i art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę ustalania podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostów. Wskazane przepisy obligują zatem organy podatkowe do przyjmowania za podstawę do ustalania podatku takich danych, jakie zapisane są w ewidencji gruntów i budynków, bez prawa do ingerowania w prawidłowość tych zapisów. 1.4. Według ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę P., Z. G jest właścicielem gruntów, o łącznej powierzchni 4,6600 ha, w tym: użytków rolnych o powierzchni 4,4429 ha, lasu o powierzchni 0,1800 ha oraz gruntów pozostałych o powierzchni 371 m². 1.5. Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl zaś art. 2 ust. 1 ww. ustawy, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Z przepisów art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, że podatnikami podatku rolnego są przede wszystkim właściciele gruntów. W przedmiotowej sprawie opodatkowaniem objęto grunty o powierzchni 4,4429 ha fiz., tj. 4,5500 ha przeliczeniowych jako podstawy wymiaru podatku, położonych w miejscowości D. 140, wykazanych w ewidencji gruntów i budynków na nazwisko Z. G. jako właściciela. Zdaniem Kolegium prawidłowo ustalono podstawę opodatkowania wynoszącą 4,5500 ha przeliczeniowych powierzchni gruntów rolnych, zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Do ustalonej podstawy zastosowano też właściwą stawkę podatkową wynikającą z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2010r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2010r. (M.P. Nr 76, poz. 960), po obniżeniu przez Radę w D.średniej ceny skupu żyta do 33,20 zł za 1 q żyta. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczone według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Podatek z gruntu o powierzchni przeliczeniowej 4,5500 ha przeliczeniowych wynosi 378 zł. 1.6. Opodatkowaniem podatkiem leśnym objęto las o powierzchni 0,1800 ha. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z uwagi na powyższe, powierzchnia 0,1800 ha sklasyfikowana w ewidencji jako Ls została opodatkowana podatkiem leśnym. W myśl art. 4 ust. 1 wskazanej ustawy, podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Organ ten zastosował do ustalonej podstawy właściwą stawkę podatkową wynikającą z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2011r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2010r. (M.P. Nr 78, poz.970) wynoszącą 154,65 zł za 1m³ (0,220 x 154,65 zł = 34,023 zł/h). Podatek z lasu o powierzchni 0,1800 ha wynosi 6 zł. 1.7. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki lub ich części, przy czym podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a budynków ich powierzchnia użytkowa. Stąd, do objęcia podatkiem od nieruchomości zakwalifikowano powierzchnię 371 m² gruntów pozostałych. Za podstawę wymiaru podatku organ pierwszej instancji przyjął stawki określone w uchwale Rady Miejskiej w Działoszycach z dnia 17 grudnia 2010r. nr III/7/2010, w wysokości 0,16 zł za m² powierzchni gruntów pozostałych, nie przekraczając wyznaczonych granic w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011r. (M. P. Nr 55, poz.755). Podatek od nieruchomości wyniósł zatem 59 zł. 1.8. Kolegium wskazało, że organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów. Organy podatkowe są bowiem związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Dopóki te dane nie ulegną zmianie, nie jest możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Z. Goc może zwrócić się do Starosty Pińczowskiego o zmianę, czy sprostowanie zapisów w ewidencji gruntów, będących podstawą wymiaru podatku. Ewentualna zmiana w sprawach dotyczących własności gruntu, musi być poprzedzona zmianą zapisów w ewidencji gruntów i budynków. 2. Skarga do Sądu. 2.1. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Z. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. 2.2. Skarżący podniósł, że Kolegium w tej samej sprawie powołując się na art. 233 wydało dwie sprzeczne decyzje, tj. zaskarżoną decyzję oraz decyzje z dnia [...]. nr [...]i z dnia [...]. nr [...]. 2.3. Z. G wskazał, że R. G. w dniu 10 sierpnia 2004r. dostał wezwanie z Agencji Rolnej z P, dotyczące wyjaśnienia nieścisłości w numeracji działek rolnych swojego gospodarstwa rolnego. W ocenie skarżącego Urząd Gminy "spreparował" dokumentację, ponieważ bez wywłaszczenia wybudował ujęcie wody i drogę na częściach działek skarżącego i R. G.. Nie będąc właścicielem ani prawnym dzierżawcą wydzierżawił działki spółce wodnej "N. " w K. W.. Pismami z dnia 8 maja 2005r. i 29 grudnia 2006r. skarżący i jego syn zwrócili się do burmistrza o prawne uregulowanie tego problemu. Do dzisiaj kwestii tej nieuregulowano. Zdaniem skarżącego władze gminy bez umowy korzystają z przedmiotowych działek, nie płacąc czynszu. Nakładają tylko dodatkowe podatki. 2.4. Z. G. wniósł także o zapoznanie się z pismami do Kolegium z dnia 19 listopada 2009r., 9 marca 2010r. i 1 marca 2011r. oraz z pismami do burmistrza z dnia 10 sierpnia 2011r., dotyczącymi umorzenia podatków skarżącego i jego syna, a także z pismem z dnia 11 listopada 2010r., dotyczącym trzeciego wezwania o zapłatę czynszu za bezumowne korzystanie z działek. 2.5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. 2.6. Na rozprawie w dniu 15 września 2011r. skarżący dołączył do skargi pismo procesowe zatytułowane "Aneks do skargi z dnia 27 czerwca 2011r." wraz z plikiem 21 dokumentów. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Na wstępie należy stwierdzić, że stanowisko organu odwoławczego, zawarte w odpowiedzi na skargę, według którego skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia (pkt 2.5.), jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 ustawy p.p.s.a). W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 maja 2011r., została doręczona skarżącemu w dniu 26 maja 2011r. W związku z tym, że ostatni dzień terminu przypadał na sobotę 25 czerwca 2011r., termin do wniesienia skargi upływał w poniedziałek 27 czerwca 2011r. Skarżący wniósł skargę w dniu 27 czerwca 2011r., czyli w terminie. 3.3. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dotycząca wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 listopada 1984r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2006r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz.613 ze zm.), które Kolegium w przedmiotowej sprawie prawidłowo powołało i zastosowało (pkt 1.2., 1.5., 1.6., 1.7.). 3.4. Kolegium prawidłowo także wskazało na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (pkt 1.3.). Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ww. ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). 3.5. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo oparły wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego dla skarżącego o dane wynikające z ewidencji gruntów (pkt 1.4.). W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z dnia 8 marca 2011r. potwierdzony za zgodność przez działającego z upoważnienia starosty geodetę powiatowego. Zgodnie z ww. wypisem Z. Goc jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 4,6600 ha, w tym: użytków rolnych o powierzchni 4,4429 ha, lasu o powierzchni 0,1800 ha oraz gruntów pozostałych o powierzchni 371 m². Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, o ile posiadanie spełnia warunki wymienione w pkt 4 lit. a i lit. b. W świetle art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi lasów; użytkownikami wieczystymi lasów; posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie spełnia warunki wymienione w pkt 4 lit. a i lit. b (art. 3 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). 3.6. Skarżący nie kwestionuje prawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów. Innymi słowami nie kwestionuje, że jest właścicielem gruntów wskazanych w pkt 3.5, stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, leśnym oraz podatkiem od nieruchomości. Jak już podniesiono dane te mają zasadnicze znaczenie w sprawie, której przedmiotem jest wymiar podatku. W związku z powyższym na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu zarzuty skarżącego zawarte w skardze, a dotyczące jego sporu z władzami gminy (pkt 2.3.). Zdaniem skarżącego został on pozbawiony faktycznego dostępu do części działek, z których bezumownie korzysta gmina. Odnosząc się do tych twierdzeń należy stwierdzić, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie prawidłowość opodatkowania. Organy podatkowe, a za nimi sąd administracyjny nie mają kompetencji do rozstrzygania sporów cywilnych i związanych z nimi roszczeń. Jak już wskazano, przy wymiarze podatku związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, a z danych ustalonych na ich podstawie, w przedmiotowej sprawie wynika, że zobowiązanym do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. jest skarżący. Z tych samych względów, pozostających poza przedmiotem niniejszej sprawy, na treść rozstrzygnięcia w postępowaniu wymiarowym nie mogą mieć również wpływu dokumenty dołączone do skargi, stanowiące w większości korespondencję między skarżącym i jego synem a władzami gminy. 3.7. Nieuzasadniony jest również zarzut zawarty w skardze, że Kolegium w tej samej sprawie powołując się na art. 233 wydało dwie sprzeczne decyzje. Przepis art. 233 Ordynacji podatkowej zawiera bowiem kolejne jednostki redakcyjne, które umknęły uwadze skarżącego. Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji została bowiem wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzje wskazane przez skarżącego w skardze, uchylające decyzję organu pierwszej instancji, zostały natomiast wydane na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Na marginesie należy podnieść, że decyzje te zostały uchylone z przyczyn formalnych, na rozstrzygnięcie nie miały natomiast wpływu okoliczności przedstawione przez skarżącego w odwołaniu. 3.8. Reasumując, w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w szczególności w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i następnie zastosowały wskazane wyżej przepisy prawa materialnego. 3.9. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.