I SA/Ke 399/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku S.M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 czerwca 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla S. M. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. S.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, że źródło utrzymania skarżącego stanowi emerytura otrzymywana w kwocie 669 zł brutto miesięcznie. Ponoszone przez skarżącego wydatki to wynajem mieszkania (lokatorskie) 200 zł, media 150 zł, lekarstwa 150 zł, wyżywienie 169 zł. Majątek skarżącego stanowi nieruchomość rolna, której jest współwłaścicielem (0,42 ha). S. M.sam prowadzi gospodarstwo domowe. Do wniosku dołączono kopie: wyciągu bankowego, zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 lutego 2011 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 23 lutego 2009 r. oraz z dnia 29 czerwca 2001 r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 2 marca 1979 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270) dalej określaną jako ustawa p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy jako odstępstwo od tej zasady, może być zastosowane kiedy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu, instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Przez uszczerbek koniecznego utrzymania należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W przedmiotowej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zdaniem Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Przyznanie skarżącemu prawa pomocy uzasadnia przede wszystkim jego sytuacja materialna. Wprawdzie skarżący posiada stałe źródło utrzymania w postaci emerytury otrzymywanej miesięcznie w kwocie netto 669 zł (wyciąg z rachunku bankowego z dnia 5 lipca 2012 r.), jednocześnie jednak należy zaznaczyć, że kwota ta pokrywa zupełnie jego miesięczne wydatki. Istotnym jest przy tym, że wskazane wydatki stanowią wydatki niezbędne, związane z zaspokojeniem potrzeb egzystencjalnych (mieszkanie, wyżywienie). Część wydatków pochłaniają koszty związane z leczeniem skarżącego. Jest on bowiem osobą w podeszłym wieku, schorowaną. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 23 lutego 2009 r. wynika, że S. M. posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, który uniemożliwia mu podjęcia zatrudnienia oraz powoduje, że istnieje konieczność czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Stąd wydatki wykazane przez skarżącego we wniosku na lekarstwa należy uznać za realne i niezbędne. Powyższe okoliczności, uzasadniają twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 244, art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.