I SA/Ke 4/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2010r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. postanawia: ustanowić dla skarżącej doradcę podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 8 marca 2011r. sygn. akt ISA/Ke 4/11 zwolnił I. Sp. z o.o. w K. od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Kielcach odrzucił postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011r. sygn. akt ISA/Ke 4/11. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011r. sygn. akt ISA/Ke 4/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę I. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2010r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. W dniu 21 lipca 2011r. spółka złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w osobie P. Z. Uzasadniając wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego skarżąca wskazała, nie prowadzi działalności od przełomu lat 2007 i 2008, kiedy to utraciła płynność finansową. O utracie płynności finansowej przekonała się jednak zbyt późno, by złożyć skuteczny wniosek o ogłoszenie upadłości. Spółka nie posiada majątku. Ponadto skarżąca podnosi, że została zwolniona od kosztów sądowych natomiast odmówiono jej ustanowienia doradcy podatkowego. Sytuacja finansowa spółki nie uległa jednak poprawie, natomiast w wyniku wydania w sprawie wyroku spółka rozważa wniesienie skargi kasacyjnej. Skarżąca ponadto oświadcza, że doradca podatkowy, który reprezentował ją w postępowaniu pierwszoinstancyjnym działał "pro bono" na rzecz fundacji niosącej taką pomoc, jednak pomoc ta ograniczona została do postępowania przed sądem pierwszej instancji. Skarżąca wykazuje wysokość kapitał zakładowego, majątku lub środków finansowych w wysokości 81 471,29zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok w wysokości 46 849,29zł. Skarżąca nie posiada środków finansowych na rachunkach bankowych. Na gruncie obowiązujących przepisów prawa dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swoich roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawy p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Analiza złożonego przez spółkę wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie we wnioskowanym zakresie Uznano, że skarżąca przede wszystkim nie prowadzi działalności, tym samym nie osiąga dochodów, nie posiada żadnego majątku, a prowadzone przeciwko niej postępowania egzekucyjne zostały umorzone z powodu ich bezskuteczności, ponadto w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 245, art. 246 § 2 i § 3 ustawy p.p.s.a.