I SA/Ke 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego z 30 września 2016 r. w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Spółka z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić sprzeciw. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ś." Spółka z o.o. w K. (Spółka) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR) z [...] r. nr [...] o niedopuszczalności zażalenia na pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji w K. z [...] r. nr [...]w sprawie pozostawienia wniosku, w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok, bez rozpoznania. Prawomocnym postanowieniem z 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzuci skargę. W dniu 19 września 2016 r. Spółka złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 30 września 2016 r. starszy referendarz sądowy zwolnił Spółkę od kosztów sądowych i ustanowił dla spółki adwokata. Sprzeciw od postanowienia wniósł R.P.. Wniósł o zwolnienie od opłat i kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., od postanowień referendarza sądowego o przyznaniu prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym – art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że podmiotem legitymowanym do wniesienia sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego wydanego w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest wyłącznie strona, która wnioskowała o przyznanie prawa pomocy. Tylko tej stronie doręcza się bowiem rozstrzygnięcie referendarza sądowego podlegające zaskarżeniu sprzeciwem, stosownie do treści art. 252 § 3 ustawy p.p.s.a. Pojęcie strony użyte w art. 259 § 1 ustawy p.p.s.a. należy utożsamiać zatem wyłącznie z podmiotem składającym wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw wniesiony przez podmiot inny niż będący wnioskodawcą podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie sprzeciw od postanowienia z 30 września 2016 r. wniósł R.P.. Jego imię i nazwisko widnieje w nagłówku sprzeciwu i w podpisie sprzeciwu. Brak w tym piśmie jakiegokolwiek odniesienia, że R. P.występuje w imieniu skarżącej Spółki. Tymczasem to nie R. P. był wnioskodawcą prawa pomocy będącego przedmiotem postanowienia starszego referendarza sądowego, lecz Spółka. W związku z tym należy uznać, że R. P. wniósł sprzeciw jako osoba nieuprawniona, co czyni ten sprzeciw niedopuszczalnym i powoduje konieczność jego odrzucenia. Nadmienić należy, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik Spółki w piśmie z 9 listopada 2016 r. odniósł się do treści sprzeciwu oświadczając, że nie podtrzymuje wniosków w nim zawartych. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik wyjaśnił, że postanowienie starszego referendarza sądowego z 30 września 2016 r. uwzględnia wszystkie wnioski skarżącej Spółki. Stanowisko Spółki w zakresie wniesionego przez R. P. sprzeciwu zostało zatem wyrażone i niecelowym byłoby wezwanie R. P. do uzupełnienia braku formalnego w postaci wyjaśnienia w jakim działa charakterze. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 259 § 2 w zw. z art. 259 § 1 ustawy p.p.s.a. orzekł odrzuceniu sprzeciwu.