I SA/Ke 400/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.R o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.R na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [....] 2015 r. nr [....] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 r. postanawia: oddalić wniosek. T.R wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [....] 2015r. nr [.....] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji sprawi, iż zostanie pozbawiony momentalnie kwoty przekraczającej siedem i pół tysiąca złotych, niezbędnej mu do zaspokojenia potrzeb swojego gospodarstwa domowego. Konieczność zapłaty takiej kwoty bez wątpienia zaburzy rytm jego życia, może również przełożyć się na zatory płatnicze. Ponadto wskazywał, że powstałe zaburzenia te mogą przełożyć się na konieczność zaciągnięcia pożyczki lub kredytu na spłatę swoich zobowiązań. Jednocześnie argumentował, że zwrot wpłaconych pieniędzy po ewentualnym uchyleniu decyzji nie przełoży się automatycznie na wyrównanie sytuacji majątkowej skarżącego. Istnieje więc realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawcy należy przede wszystkim wskazać, że w razie ewentualnego oddalenia skargi skarżący będzie zobowiązany do zwrotu kwoty 1493 zł a nie jak wskazał kwoty przekraczającej siedem i pół tysiąca złotych. Kwota 1493 zł stanowi bowiem różnicę pomiędzy wysokością zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji a kwotą podatku zadeklarowaną w zeznaniu podatkowym za rok 2009. Skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Przede wszystkim nie przedstawił jakichkolwiek dowodów i nie udokumentował w żaden sposób aktualnej swojej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r.(II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżący nie podał konkretnych i rzeczywistych powodów, które przemawiają za przyznaniem mu ochrony tymczasowej. Sąd zauważa ponadto, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Podsumowując wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.