I SA/Ke 403/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata D. L. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; 3. oddala wniosek w pozostałym zakresie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...]2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia H. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. z [...]2018 r. nr: [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z [...]2017 r. nr: [...] dotyczącym rozparzenia skargi na czynność egzekucyjną - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dyrektor ustalił, że H. K. otrzymał w dniu 3 kwietnia 2018 r. zawiadomienie z [...]2018 r. znak: [...] o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zajęcia świadczenia rentowego w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w K.. Następnie w dniu 10.04.2018 r. do Urzędu Skarbowego w B.-Z. wpłynęło pismo H. K. zatytułowane jako "Skarga na czynności egzekucyjne wraz z zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W uzasadnieniu tego pisma zobowiązany wskazał, że wnosi skargę na czynności egzekucyjne wraz z zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego polegającego na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Przy czym przedstawił argumenty uzasadniające jego zdaniem wniesienie skargi. Postanowieniem z [...]2017 r. nr: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.-Z. oddalił skargę H. K. na czynność egzekucyjną - zmierzającą do zajęcia świadczenia społecznego rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, dokonaną na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...],[...],[...] wystawionych przez wierzyciela Burmistrza Miasta i Gminy S.. H. K. złożył zażalenie na to postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.- Z.. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.-Z. wydał postanowienie w dniu [...]2018 r. nr: [...] o sprostowaniu pomyłki zawartej w postanowieniu w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Powyższa omyłka pisarska dotyczyła wskazania na pierwszej stronie, w wierszu pierwszym od góry, w dacie wydania postanowienia "12 kwietnia 2017 r." w sytuacji gdy właściwą datą wydania przedmiotowego postanowienia jest data 12 kwietnia 2018 r. H.K. złożył zażalenie na w/w postanowienie organu egzekucyjnego, w którym kwestionuje obowiązki podatkowe jakim został obciążony przez samorządowy organ podatkowy, a które są przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Odwołujący przy tym nie podnosi żadnych argumentów uzasadniających zażalenie na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki. Dyrektor rozpatrując zażalenie uznał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w swoim postanowieniu z 12 kwietnia 2017 r., nr: [...] dotyczącym oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Wskazał, że przedmiotowy błąd polegał na tym, że na strome 1 w/w postanowienia - w wierszu pierwszym od góry nieprawidłowo wskazano datę postanowienia "12 kwietnia 2017 r." winna zaś być data ,,12 kwietnia 2018 r." W ocenie organu odwoławczego akta administracyjne sprawy potwierdzają zasadność dokonania przez organ sprostowania powyższego błędu pisarskiego. W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że rozstrzygnięcie organu I instancji znajduje umocowanie w art. 113 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2017 r., poz. 1257), dalej ,,K.p.a.", który to przepis stanowi, iż organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przy czym Dyrektor powołując art. 126 K.p.a. oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, że przepis art. 113 § 1 K.p.a. znajduje zastosowanie w odniesieniu do postanowień. W związku z zastosowaniem przepisu art. 113 § 1 K.p.a., Dyrektor posługując się potocznym znaczeniem oraz przyjętym w orzecznictwie sądowym, wyjaśnił pojęcie ,,błędu pisarskiego" i innej ,,oczywistej omyłki" wskazując, że: błąd pisarski to widoczne wbrew zamierzeniu niewłaściwe użycie wyrazu; widocznie mylna pisownia; widoczne, nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów; inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władze, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa; omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Jako przykład omyłek pisarskich, których oczywistość poparta jest odpowiednimi dokumentami, podał wskazanie błędnej daty decyzji (wyrok NSA 26.08.2008 r., sygn. akt II OSK 746/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z 1.04.2009 r., sygn. akt V SA/Wa 113/09). Zdaniem Dyrektora, jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 K.p.a. jest zatem oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Natomiast kolejnym kryterium jest wpływ sprostowania na treść rozstrzygnięcia. Przy czym jest bezsporne, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej formie, co podkreśla organ, nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby się przyczynić do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. Przedmiotem sprostowania nie mogą być także mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Dla potwierdzenia swojej tezy, Dyrektor powołał: wyrok NSA z dnia 30.09.2008 r. sygn. akt I OSK 1502/07 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.09.2008r., sygn. akt II FSK 943/07). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazanie w postanowieniu błędnej daty wydanego postanowienia należy zdaniem Dyrektora, zaliczyć do błędu, który spełnia kryteria zezwalające na jego sprostowanie w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Oczywistość tego rodzaju błędu w przedmiotowym przypadku można stwierdzić, porównując datę wpływu skargi z datą wskazaną w postanowieniu jako data wydania. Dyrektor podzielił także ocenę organu I instancji i stwierdził, że nie jest możliwe wydanie orzeczenia przed wszczęciem postępowania. W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z takim stanem faktycznym, w którym istnieją poważne wątpliwości co do sprostowanej daty. Zdaniem organu odwoławczego sprostowany błąd nie spowodował dla ich adresata negatywnych skutków prawnych, nie miał wpływu na ustalenie stanu faktycznego, czy też stanu prawnego. Drugie z kryteriów zastosowania art. 113 § 1 K.p.a. - brak negatywnych skutków sprostowania dla strony - zostało zatem pełnione. Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji. Skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący H. K. za pośrednictwem ustanowionego w ramach pomocy prawnej adw. D. L. i zarzucił naruszenie: 1. art. 113 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że data wydania postanowienia może być prostowana w trybie wskazanego artykułu, podczas gdy data wydania postanowienia stanowi jeden z obligatoryjnych elementów postanowienia wskazanych w art. 124 § 1 K.p.a. i stanowi merytoryczną część postanowienia, podlegającą zmianie w wyłącznie w wyniku zaskarżenia, a nie w trybie art. 113 §1 K.p.a.; 2. art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenia, w jakiej dacie zostało wydane postanowienie, którego dotyczy sprostowanie (tj. postanowienie w sprawie [...]). Naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia na jakich konkretnie dowodach oparł się organ II instancji i jakie konkretnie wyciągnął z nich wnioski; 3. art. 80 K.p.a. poprzez błędną i nielogiczną oceną dowodów, polegającą na ustaleniu daty wydania orzeczenia na podstawie daty wpływu skargi i błędne uznanie, że skoro skarga wpłynęła 10.04.2018 r., to datą wydania postanowienia jest 12.04.2018 r. pomimo, że data wpłynięcia skargi i data postanowienia są całkowicie niezależne od siebie. W związku z powyższym, wniósł o: przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bowiem uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez H. K.; uchylenie zaskarżonego postanowienia organu lI instancji oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu l Instancji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według podwójnych stawek oraz przyznanie zwrotu kosztów dojazdu w celu (i) zapoznania się z aktami sprawy organu II instancji, (ii) aktami postępowania w sprawie I SO/Ke 6/18 prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, (iii) złożenia skargi oraz (iv) na termin rozprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że postanowienie w sprawie [...] zostało wydane 12 kwietnia 2018 r. Wyciąganie zaś wniosków przez organ II instancji na podstawie bezpodstawnego stwierdzenia organu I instancji, że wydanie postanowienie w sprawie [...] było niemożliwe przed 10.04.2018 r. jest błędne i nielogiczne, ponieważ: ze zgormadzonego materiału nie można wykluczyć, że wydanie wskazanego postanowienia nastąpiło - wbrew przepisom K.p.a. - przed złożeniem skargi; z faktu złożenia skargi 10.04.2018 r. nie można wywodzić, że wydanie postanowienia nastąpiło 12.04.2018 r. (równie dobrze mogło nastąpić 13.04.2018 r.) lub w innej dacie); biorąc pod uwagę, że skarga została złożona 10.04.2018 r., to niemożliwe byłoby jej merytoryczne rozpoznanie w ciągu dwóch dni, zatem data wydania postanowienia tj. 12.04.2018 r. jest ustalona błędnie. Skarżący ponadto zarzucił, że organ lI instancji nie dokonał wszechstronnego rozpoznania sprawy opierając się jedynie na niewiarygodnych stwierdzeniach organu I instancji - takie postępowanie stanowi naruszenie art. 7, art 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia musiałby bowiem obejmować co najmniej przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność kiedy zaskarżone postanowienie zostało wydane lub innego dowodu wskazującego na datę wydania postanowienia. Wniosek o przyznanie kosztów, adw. D. L. uzasadnił skomplikowanym stanem faktycznym oraz prawnym sprawy, skróconym czasem na przygotowanie skargi (zamiast 30 dni, pełnomocnik dążył do tego, aby złożyć skargę w terminie 7 dni od dnia wyznaczenie pełnomocnikiem z urzędu), oraz faktem, że stawki za wynagrodzenia pełnomocników z urzędu są kilkakrotnie lub nawet kilkanaście razy niższe niż stawki rynkowe za dane usługi. Zasadny jest zatem wniosek o przyznanie wynagrodzenia w wysokości dwukrotności stawki podstawowej. Co do wniosku o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu, pełnomocnik przedstawiając stosowne wyliczenia, wniósł o przyznanie kosztów dojazdu związanych: a) z zapoznaniem się z aktami postępowania przed organem II instancji; b) z zapoznaniem się z aktami postępowania w sprawie I SO/Ke 6/18; c) złożeniem skargi; d) z udziałem w postępowaniu przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Kielcach. Jednocześnie oświadczył, że koszty pomocy nie zostały opłacone w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor podtrzymują argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Wobec tego oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, że nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, dokonując sprostowania oczywistej omyłki, prawidłowo zastosował art. 113 § 1 K.p.a. i czy działał w granicach zakreślonych w tym przepisie. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, organ administracji państwowej może z urzędu lub na wniosek strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Treść wyżej przywołanej regulacji wskazuje na dość szeroki zakres przedmiotowy objęty możliwością sprostowania. W materii prostowania oczywistych omyłek najistotniejszą kwestią jest to, aby te oczywiste błędy należały do kategorii błędów, które można zauważyć "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Pomyłki muszą więc być widoczne, a ich oczywistość musi polegać na niewłaściwym użyciu, czy sformułowaniu wyrazu, wbrew zamierzeniu organu. Dodatkowo zauważyć należy, że omawiane błędy nie powinny należeć do merytorycznej strony aktu administracyjnego. W omawianym trybie nie będą podlegały prostowaniu błędy i pomyłki istotne, których dopuszczono się np. w stosowaniu prawa. Powyższy pogląd pozostaje w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych, czego przykładem są m.in.: wyroki: WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2013 r., II SA/Wa 473/13 i z dnia 1 kwietnia 2009 r., V SA/Wa 113/09). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że w świetle wyżej zaprezentowanych rozważań, sprostowanie oczywistej omyłki w zakresie daty wydania postanowienia jest dopuszczalne w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Nie jest to bowiem materią merytorycznego rozstrzygnięcia. Sprostowanie takie nie prowadzi również do zmiany stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy w zakresie skargi na czynność egzekucyjną. Co zaś się tyczy wyjaśnień organu, dotyczących przyczyn popełnienia prostowanej omyłki, to, zdaniem tutejszego Sądu, są one wiarygodne. Uwzględniając fakt codziennego wydawania przez organ wielu orzeczeń, można dopuścić ewentualność popełnienia błędu w zakresie oznaczenia daty jednego z rozstrzygnięć. Bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia pozostaje twierdzenie skargi, że przyjęciu daty 12 kwietnia 2018 r. jako faktycznej daty wydania postanowienia w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, przeczy to, że niemożliwym byłoby, mając na uwadze popełniane przez organy uchybienia, sporządzenie tego postanowienia w okresie dwóch dni od daty wniesienia skargi przez H. K.. Taka sytuacja zdaniem skarżącego jest niemożliwa. Sąd nie podzielając zarzutów skargi w tym zakresie wskazuje, że zgodnie z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Takie postępowanie jest wyrazem zawartej w art. 8 K.p.a. - zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W kwestii niezwłocznego załatwienia sprawy, przestawione wyżej przez Sąd stanowisko, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np.: w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r., I SAB/Wa 542/17 i w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., II SAB/Gd 61/17. W ocenie Sądu błędne i nielogiczne jest rozumowanie zaprezentowane w skardze co do innej daty wydania postanowienia w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, ponieważ pozostaje ono w całkowitej opozycji do faktów wynikających z akt sprawy. Ze zgormadzonego materiału wynika ewidentnie, że wydanie wskazanego postanowienia nastąpiło - wbrew wątpliwości strony - po złożeniu skargi na czynność egzekucyjną. W istocie to oczywista omyłka dotyczyła roku wydania postanowienia (2017 r., zamiast 2018 r.). Właśnie z faktu złożenia skargi 10.04.2018 r. można wywodzić, że wydanie postanowienia nastąpiło 12.04.2018 r. Sugerowanie przez skarżącego, że nastąpiło to w innej dacie np. 13.04.2018 r., jest niczym innym jak gołosłowną polemiką z argumentami organu. Ważne dla wyniku niniejszej sprawy jest, że doręczenie skarżącemu postanowienia opatrzonego datą ,,z dnia 12 kwietnia 2017 r.", nastąpiło w dniu 30 kwietnia 2018 r., a złożenie zażalenia na to postanowienie w dniu 7 maja 2018 r. Biorąc pod uwagę, że skarga została złożona 10.04.2018 r., to niemożliwe byłoby jej merytoryczne rozpoznanie w 2017 r., a wyłącznie w 2018 r. Rozpoznanie skargi mogło obiektywnie nastąpić również w ciągu dwóch dni. Podkreślenia ponadto wymaga to, że niezwłocznemu załatwieniu podlegają sprawy proste, w których jednak nie trzeba prowadzić postępowania dowodowego, ponieważ cały materiał dowodowy jest zawarty w aktach niniejszej sprawy i nie musi być przez organ uzupełniony poprzez podjęcie odpowiednich czynności faktycznych (np. jak sugeruje w tym przypadku skarżący dowodu z zeznań świadków). Niewątpliwie niniejsza sprawa należy do kategorii spraw prostych. Zatem, wbrew zarzutom skargi, data wydania postanowienia tj. 12.04.2018 r. jest ustalona prawidłowo. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Przepis § 4 ust. 2 wskazanego rozporządzenia pozwala na ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, z tym że nie przekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4. Zatem wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia w wysokości dwukrotnej stawki podstawowej nie mógł być uwzględniony. W ocenie Sądu brak jest też podstaw do przyznania wynagrodzenia w stawce podwyższonej, nie zachodzą bowiem przesłanki określone w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Jakkolwiek pełnomocnik sporządził skargę w imieniu zobowiązanego, to nie reprezentował go na rozprawie. Stan zawiłości sprawy, wielkość materiału dowodowego, a tym samym konieczny czas na przygotowanie skargi, nawet uwzględniając zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia, nie wskazuje na taki nakład pracy, który uzasadniałby przyznanie podwyższonego wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. W niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu, poza wskazaniem we wniosku o przyznanie wynagrodzenia, odległości między kancelarią a siedzibą sądu i powołaniem się na konieczność czterokrotnych dojazdów nie udokumentował realizacji jak też celowości wydatków związanych z przejazdami. Z akt sprawy wynika tylko, że w dniu 28 września 2018 r. pełnomocnik zapoznał się w siedzibie sądu z aktami w sprawie I SO/Ke 6/18. Nie uczestniczył natomiast w rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. Z powyższych względów wniosek w zakresie zwrotu wydatków nie jest uzasadniony.