I SA/Ke 404/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...].. znak: [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S.-N. z dnia [...].. znak: [...]. w sprawie ustalenia S. K. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny. Zaskarżoną decyzją organ podatkowy I instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 4.503,00 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto 21.400,00 m² gruntu przy zastosowaniu stawki 0,21 zł za 1 m², podatkiem rolnym objęto grunt o pow. 4.9300 ha przy zastosowaniu stawki 0 zł, podatkiem leśnym objęto 0,29 ha fizycznych przy zastosowaniu stawki 32,4zł. Od powyższej decyzji odwołał się S. K. podnosząc, że decyzja jest niezrozumiała i krzywdząca, zobowiązanie wielokrotnie przewyższające płacone dotychczas, a także, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie zgadza się z wysokością naliczonego podatku. Dokonując na podstawie art. 233 ustawy Ordynacji podatkowej prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne. Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U.06.136.969 j.t.), osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z póź. zm) podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Zdaniem organu podatkowego z akt sprawy (wypisów z rejestru gruntów oraz aktu notarialnego) wynika, że S. A. K. jest właścicielem nieruchomości położonych w obrębie nr 4 – W. M. o pow. 0,82 ha, na którą składają się grunty sklasyfikowane jako; RV, PS V, PS VI i Ls i działki Nr 115 o pow. 0,41 ha, która posiada klasyfikacje Ba. Z akt sprawy wynika również, że S. A. K. jest użytkownikiem wieczystym gruntów oznaczonych jako działki Nr 36/1 sklasyfikowanej jako PS VI o pow. 3,19 ha, Nr 40 sklasyfikowanej jako ŁV, PS V i PS VI o pow. 1,21 ha, Nr 43 sklasyfikowanej jako Tr o pow. 1,18 ha oraz działki Nr 82/1 82/2 i 82/3 sklasyfikowanej jako Ba o łącznej pow. 1,96 ha. Wskazano na art. 1 w/w ustawy, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że słusznie organ pierwszej instancji objął podatkiem rolnym jedynie grunty o pow. 4.9300 m² stosując stawkę 0zł. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844 j.t.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę, a szczególnie to, iż podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo dokonał wymiaru podatku, gdyż przyjęta do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2008 powierzchnia 21.400,00 m² gruntów oznaczonych symbolami Ba (tereny przemysłowe – 19600 m² ) i Tr ( tereny różne – 1800 m²) jest zgodna ze znajdującym się w aktach wypisem z rejestru gruntów, a także zawartym w nim oznaczeniem. Kolegium wyjaśniło ponadto, że tereny przemysłowe oraz tereny różne jako, że nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych lub zakrzewionych oraz lasów podlegają w myśl art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Organ pierwszej instancji zastosował w niniejszej sprawie także prawidłowe stawki podatku do poszczególnych przedmiotów opodatkowania uchwalone Uchwałą Rady Gminy S.-N. Nr RG-XIII/87/07 z dnia 5 grudnia 2007 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Mianowicie grunty oznaczone jako Tr i Ba o pow. 21 400,00 m² opodatkowane zostały jako grunty tzw. pozostałe stawką 0,21 zł. za 1 m², użytki rolne z uwagi na niskie klasy ziemi zwolnione zostały z opodatkowania natomiast dla lasów zastosowania stawkę 32,4zł/ha. Kolegium wyjaśniło również, że organ stosując do gruntów oznaczonych w ewidencji jako Ba i Tr stawkę jak dla gruntów pozostałych uznał tym samym, że na nieruchomościach tych nie jest prowadzona działalność gospodarcza. W innym wypadku chcąc opodatkować przedmiotowe nieruchomości stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musiałby zastosować wyższą stawkę podatku, która wynosi 0,63 zł za 1 m². Jak podkreślił organ podatkowy o wysokości podatku stosownie do przepisów art. 4 i art. 5 powołanej wcześniej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyduje przede wszystkim powierzchnia nieruchomości, ich przeznaczenie /mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy pozostałe/ oraz wysokość stawek uchwalonych przez radę gminy. Kolegium wyjaśniło ponadto, że organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Dopóki te dane nie ulegną zmianie nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Końcowo organ podatkowy wskazał, że jeżeli skarżący nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów (dotyczącymi powierzchni nieruchomości czy jej oznaczenia), które są podstawą wymiaru podatków powinien zgłosić swoje wątpliwości do właściwego organu geodezyjnego, którym w przedmiotowej sprawie jest Starostwo Powiatowe w K.. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę, w której podnosi, że nie zgadza się z zapisami ewidencyjnymi odnośnie klasyfikacji nieruchomości ich powierzchni, a w konsekwencji wielkości naliczonej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło z czego i na jakiej podstawie Gmina w N. naliczyła podatek od nieruchomości za 2008r., jednak nie dokonano przekształceń tych gruntów pomimo składania przez skarżącego wniosków, gdy grunty były jeszcze we władaniu Cementowni N.. W dalszej części skargi S. K. powołując się na "Gazetę Wyborczą" z dnia 4 sierpnia 2008r. podnosi, że obowiązek przekształcenia (aktualizacji) sposobu użytkowania i opłat za wieczyste użytkowanie spoczywa na właścicielu czyli w rozpatrywanym przypadku na Skarbie Państwa, a nie na rolniku. Skarżący zarzuca, że dla ustalenia podatku przyjmowane są wartości gruntów kiedy były one zabudowane i funkcjonowały przed zakupem przez skarżącego w większej powierzchni. Zdaniem skarżącego jest to nieaktualne, bo liczone dla innego użytkownika i w innych realiach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o oddalenie skargi, powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniosło ponadto, iż Kolegium nie jest organem władnym do wyjaśniania, kwestionowania, wypowiadania się w zakresie zapisów dokonywanych przez organy ewidencyjne. Kolegium podkreśliło, że skarżący uwagi w tym zakresie winien kierować do właściwego organu geodezyjnego. Natomiast w odniesieniu do zarzutów, co do wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mają one znaczenia w sprawie z uwagi na fakt, że opłata z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest instytucją prawa różną od łącznego zobowiązania pieniężnego i funkcjonującą na odmiennych zasadach. Ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego nie ma wpływu na wysokość pobieranej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stała się także niniejsza sprawa, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając na powyższych zasadach zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzić należy, iż odpowiada ono prawu. W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczyła wysokości ustalonego przez organy podatkowe łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2008r. dla S. K.. Skarżący nie kwestionował obowiązku w uiszczeniu podatku od nieruchomości, jedynie ustaloną przez organy orzekające wysokość tego podatku. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż S. K. jest właścicielem nieruchomości położonych w obrębie nr 4 – W. M. o pow. 0,82 ha na którą składają się grunty sklasyfikowane jako; RV, PS V, PS VI i Ls i działki Nr 115 o pow. 0,41 ha, która posiada klasyfikacje Ba (wypisów z rejestru gruntów oraz aktu notarialnego). Jest ponadto użytkownikiem wieczystym gruntów oznaczonych jako działki Nr 36/1 sklasyfikowanej jako PS VI o pow. 3,19 ha, Nr 40 sklasyfikowanej jako ŁV, PS V i PS VI o pow. 1,21 ha, Nr 43 sklasyfikowanej jako Tr o pow. 1,18 ha oraz działki Nr 82/1 82/2 i 82/3 sklasyfikowanej jako Ba o łącznej pow. 1,96 ha. Wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Mając na uwadze powyższe słusznie organ podatkowy objął podatkiem rolnym, jedynie grunty o pow. 4.9300 m2 stosując stawkę 0 zł. W myśl natomiast art. 2 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych naprowadzenie działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę, a szczególnie to, iż podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo dokonał wymiaru podatku, gdyż do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2008 została przyjęta powierzchnia 21.400,00 m2 gruntów oznaczonych symbolami Ba ( tereny przemysłowe - 19600m2 ) i Tr ( tereny różne – 1800 m²). O wysokości podatku stosownie do przepisów art. 4 i art. 5 powołanej wcześniej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyduje przede wszystkim powierzchnia nieruchomości, ich przeznaczenie /mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy pozostałe/ oraz wysokość stawek w podatku ustalana przez rade gminy w drodze uchwały. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji zastosował w niniejszej sprawie prawidłowe stawki podatku do poszczególnych przedmiotów opodatkowania uchwalone Uchwałą Rady Gminy S. - N. Nr RG-XIII/87/07 z dnia 5 grudnia 2007 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki dla tego podatku wynikają z prawomocnego i obowiązującego powszechnie na terenie Gminy aktu prawa miejscowego, wiążącego swą treścią organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) zwanej dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatków, w tym podatku od nieruchomości. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, iż w każdym wypadku powzięcia przez organ podatkowy informacji o nowych okolicznościach faktycznych dotyczących opodatkowanej nieruchomości lub jej części, mających wpływ na wymiar podatku, organ musi wznowić postępowanie wymiarowe i wydać nową decyzję podatkową. Jest zobligowany do podjęcia takiego działania treścią obowiązujących przepisów prawa. Treść sformułowanych w skardze zarzutów dotyczących konieczności zmiany klasyfikacji gruntów będących przedmiotem łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008r. wskazuje, że skarżący zgłasza wątpliwości do ewidencji gruntów, których prowadzenie należy nie do organu podatkowego, a do Starostwa Powiatowego w K.. W świetle tego co wyżej powiedziano wątpliwości i wniosków skarżącego nie może rozstrzygnąć organ podatkowy - Wójt Gminy S. N.. W przedmiotowej sprawie istotne dla wymiaru podatków dane wynikały dla organu podatkowego z wypisu rejestru gruntu za 2008r. pochodzące od Starostwa Powiatowego w K. i odpowiadają one danym z zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne na 2008r. dla skarżącego w oparciu o aktualne dane ewidencyjne zgodnie z art. 21 powołanej ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W świetle powyższych rozważań działania podjęte przez organy orzekające były prawidłowe, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, właściciel gruntu lub budynku obowiązany jest zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Takiemu obowiązkowi, co wynika z akt zadość uczynił skarżący składając wnioski w 2004r. Jednakże zgodnie z wolą skarżącego zmiany takie nie zostały w ewidencji wprowadzone, a zatem obowiązują dla wymiaru podatku na 2008r. tylko te dane w zakresie klasyfikacji gruntów, które jako aktualne zawarte w ewidencji gruntów. Sąd zauważa, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Podatnik kwestionujący nadal, co wynika z treści skargi prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest Starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych na 2008r. Z tych powodów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja została wydana w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i prawidłową podstawę prawną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.