I SA/Ke 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat K. K.-W. kwotę 73,80 (siedemdziesiąt trzy 80/100) złotych, w tym 13,80 (trzynaście 80/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("Kolegium", "SKO") decyzją z dnia [...][...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...][...]w sprawie ustalenia J. K., M. K. i A. K. łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 46 złotych na rok 2014. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A.K., M.K. oraz J. K. figurują jako współwłaściciele gruntów położonych w Ł. o łącznej powierzchni 0,09 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako sady (SV). Podniósł, że w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 ze zm. j.t.), dalej jako "prawo geodezyjne i kartograficzne", organy podatkowe są ustawowo zobowiązane do przyjmowania za podstawę do ustalania podatku takich danych, jakie wykazane są w ewidencji gruntów. Kolegium wskazało też na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm. j.t.) dalej "u.p.o.l" (art. 3 ust. 1 i 4 pkt 1) oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2006.236.969 ze zm. j.t.) dalej "ustawa o podatku rolnym" (art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 6c ust. 2) dotyczące kwestii opodatkowania tymi podatkami oraz podatkiem łącznym przedmiotów stanowiących współwłasność. W ocenie Kolegium podstawowe znaczenie dla sprawy ma fakt, że odwołujący się jest współwłaścicielem gruntów położonych w Ł.(działka nr 234/2) o łącznej powierzchni 0,0900 ha sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako sady oznaczone symbolem SV. Wypis z rejestru gruntów potwierdza prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych. Kluczowym problemem w niniejszej sprawie jest kwestia treści i aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie strony dokonana w ewidencji gruntów i budynków zmiana stanu prawnego w zakresie własności została dokonana nieprawidłowo przez Starostwo Powiatowe we W.. Kolegium wyjaśniło, że nie jest organem wyższego stopnia nad starostą w kwestiach związanych z ewidencją gruntów i budynków i nie sprawuje nadzoru nad tym organem. Stosownie do art. 22 ust. 2 prawa geodezyjnego i kartograficznego właściciele są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek wynikający z tego przepisu zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty. Z kolei dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 Ordynacji podatkowej). Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Kolegium złożył J. K. (dalej jako "skarżący"). Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego mające wpływ na orzeczenie Kolegium. W ocenie skarżącego Kolegium nie musi opierać się na ustawach geodezji oraz na wniosku złożonym przez spadkobiercę M..K., który to wniosek był bez podpisu właściciela J. K.. Zdaniem skarżącego SKO powinno zwrócić się do Burmistrza Urzędu Gminy W. i powołać w decyzji, decyzję wydziału geodezji o zmianach. J. K. wyjaśnił, że po zmarłej E.K. nieruchomość nie była naniesiona na działkę 234/2 w obrębie Ł., ponieważ dom był w surowym stanie. Dopiero żona skarżącego z własnych oszczędności wyremontowała ten dom, który został naniesiony na działkę w 1990 r. Wydział geodezji nie może natomiast dokonywać żadnych zmian, jeżeli nie odbył się dział spadkowy, a także bez wiedzy skarżącego. Sprawą powinien zająć się sąd cywilny. Skarżący dodał, że spadkobiercy M.i A. K. nie mieszkają w przedmiotowym budynku około 15 lat. Tym samym M. K. nie miał prawa do dokonania zgłoszenia do organu ewidencyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Spór w sprawie dotyczy ustalenia kręgu osób zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego wynikającego z decyzji organu I instancji. Skarżący kwestionuje bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów twierdząc, że jest jedynym zobowiązanym do zapłaty. Organ natomiast stoi na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowego podatku jest związany wyłącznie danymi wynikającymi z ww. ewidencji, a z tej wynika, że zobowiązanymi są solidarnie trzy podmioty. Zgodnie z treścią art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również ustawa o podatku rolnym w art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje w art. 1a ust. 3, że przez użyte w ustawie określenia, między innymi: użytki rolne, lasy, nieużytki, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków wskazuje na przedmiot opodatkowania oraz zawiera także dane podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Należy podnieść, że dokonując powyższych ustaleń organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex nr 201545 ). W przedmiotowej sprawie krąg osób zobowiązanych został ustalony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, które to dane, jak wyżej wskazano są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Co więcej, nie jest także możliwe w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, co do określenia podatników solidarnie zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego, gdyż ustalenia te dokonane zostały stosowanie do art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym lecz odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Stosownie bowiem do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.38.454 ze zm.) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Przy tym należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że podstawą zmiany danych dotyczących podmiotu ewidencyjnego było postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie nabycia praw do spadku po E. K.. Zmian w ewidencji dokonuje się bowiem na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, a także prawomocnych orzeczeń sądowych. Przepis art. 23 prawa geodezyjnego i kartograficznego zobowiązuje właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne do przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Jak wynika z kolei z § 46 ust. 2 powołanego rozporządzenia zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych wprowadza się z urzędu. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku. W związku z powyższym na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności remontu domu z oszczędności jego żony, braku działu spadku czy złożenia wniosku o zmianę danych w ewidencji bez wiedzy i zgody skarżącego oraz fakt, że spadkobiercy M. i A. K. nie mieszkają w przedmiotowym budynku od 15 lat. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).