I SA/Ke 413/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia[...]2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa Ś. z [...] 2018 r. nr [...] oddalające skargę A. B. na czynności egzekucyjne. Organ ustalił, że 8 lutego 2018 r. Marszałek Województwa Ś. ("Marszałek") wystawił wobec A. B. upomnienie nr [...] wzywające do uiszczenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów rolnych za rok 2017 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł. Następnie Marszałek 17 maja 2018 r. wystawił wobec A. B. tytuł wykonawczy nr [...] w celu wyegzekwowania należności z tytułu opłaty rocznej za wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Tytuł wykonawczy został wystawiony na kwotę [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł. Odpis tytułu wykonawczego został nadany do A. B. 3 lipca 2018 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z którego wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 4 i 12 lipca 2018 r. Marszałek 26 czerwca 2018 r. sporządził zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...]. Zawiadomienie to zostało skierowane do [...] Bank P. S.A. i odebrane przez ten Bank 29 czerwca 2018 r., a przez A. B. 2 lipca 2018 r. A.B. pismem z 3 lipca 2018 r. wniósł skargę na zajęcie egzekucyjne wskazując na naruszenie art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez nie doręczenie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia oraz nie doręczenie odpisu zawiadomienia do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty. Uchybienia te w ocenie skarżącego spowodowały nieskuteczność zajęcia. Rozpoznając skargę Marszałek wydał zaskarżone postanowienie. Rozpoznając zażalenie od tego postanowienia Kolegium opisało instytucję skargi na czynności egzekucyjne z art. 54 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu naruszenia art. 80 § 1 u.p.e.a., wskazało na treść tej regulacji, opisującej sposób dokonania czynności egzekucyjnej jaką jest zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Stwierdziło, że w niniejszej sprawie czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Zawiadomienie zostało zredagowane na prawidłowym druku, wynikającym z Rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U.2016.1339 ze zm.) oraz w zgodzie z wymogami art. 67 § 2 u.p.e.a. i zawierało wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Zawiadomienie to zostało również doręczone zobowiązanemu 2 lipca 2018 r. Tak więc, również pod tym względem działanie organu egzekucyjnego było prawidłowe. Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego. W świetle tego przepisu czynności dokonane przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu są także skuteczne, jeżeli nastąpiły po doręczeniu dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został nadany do A. B. 3 lipca 2018 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z którego wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 4 i 12 lipca 2018 r. Takie doręczenie w świetle art. 44 k.p.a. jest skuteczne. Przepis ten ma zastosowanie na gruncie postępowania egzekucyjnego na mocy art. 18 u.p.e.a. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że tytuł wykonawczy został zobowiązanemu doręczony w sposób skuteczny. W świetle art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Natomiast kolejny paragraf tego artykułu nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego oraz doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, o ile wcześniej nie był doręczony, i odpisu zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Jak już wskazano tytuł wykonawczy został doręczony A. B. w sposób zastępczy, a odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego został doręczony 2 lipca 2018 r. Zatem organ egzekucyjny dopełnił ciążących na nim obowiązków. Zdaniem Kolegium, z przywołanych wyżej przepisów art. 80 u.p.e.a. nie można wywieść, ażeby zajęcie było nieskuteczne ze względu na przesłanie do zobowiązanego odpisu tytułu wykonawczego i odpisu zawiadomienia o zajęciu w dwóch różnych przesyłkach, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym, że obydwa te dokumenty zostały doręczone zobowiązanemu, w ocenie Kolegium, zajęcie jest skuteczne, a wniesiona przez A. B. skarga nie może wywołać oczekiwanego przez zobowiązanego skutku. Na powyższe postanowienie A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Marszałka. Zarzucił naruszenie: 1. art. 32 w zw. z art. 80 § 3 u.p.e.a poprzez niedoręczenie skarżącemu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, tytułu wykonawczego, na podstawie, którego wszczęto egzekucję; 2. art. 67 § 1 w zw. z art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez brak wskazania w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego terminu płatności należności, który to element jest elementem koniecznym dokumentu w świetle obowiązującego prawa; 3. art. 54 § 5a u.p.e.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej pomimo stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania przy jej podjęciu; 4. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób sprzeczny do budzącego zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, tj. poprzez dopełnienie czynności wymaganych prawem dopiero po złożeniu skargi przez skarżącego, braku uchylenia zajęcia egzekucyjnego pomimo stwierdzenia jego nieprawidłowości; 5. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedokonanie szczegółowej analizy materiału dowodowego, tj. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i uznaniu, że dokument ten nie jest dotknięty żadnymi brakami, podczas gdy nie wskazano w nim terminu płatności należności. W uzasadnieniu skarżący wskazał na obowiązek doręczenia dłużnikowi tytułu wykonawczego wynikający z art. 32 i art. 80 § 3 u.p.e.a. podnosząc, że przepisy te mają doniosłe znaczenie, choćby ze względu na fakt, że doręczenie tegoż tytułu pozwala zobowiązanemu na podnoszenie zarzutów co do meritum egzekucji, w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. Zarzuty takie nie przysługują zaś na czynności egzekucyjne co do, których przewidziano skargę w trybie art. 54 u.p.e.a. mogącą prowadzić wyłącznie do uchylenia czynności lub usunięcia jej wad. Jak przyjmuje się w doktrynie, bez skutecznego prawnie doręczenia tytułu wykonawczego żadne czynności egzekucyjne egzekutora nie mogą być uznane za zgodne z prawem i wywołujące skutki określone ustawą. W niniejszej sprawie, Organ I instancji wprost przyznaje, że początkowo nie dokonał doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu, a uchybienie to zauważył po tym, jak skarżący złożył swoją skargę na czynności egzekucyjne. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, jakoby użyte w art. 80 § 3 sformułowanie "jednocześnie" nie oznaczało obowiązku doręczenia tytułu wykonawczego w tym samym czasie. Ze słownika języka polskiego PWN wynika, że "jednoczesny" oznacza "odbywający się w tym samym czasie". Ponadto pojęcie "jednocześnie" występuje także w innych częściach u.p.e.a., najczęściej w określeniu "wierzyciela będącego/niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym", ale też przykładowo w samym art. 80 § 1 ustawy, gdzie zawarto obowiązek dla organu egzekucyjnego do "jednoczesnego" z doręczeniem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, wezwania banku do niedokonywania wpłat z tego rachunku. Trudno zatem uznać, aby w tym wypadku, organ egzekucyjny mógł najpierw zawiadomić bank o zajęciu rachunku bankowego, a dopiero po kilku dniach, inną korespondencją, wezwać bank do niedokonywania wypłat z rachunku bankowego, a taką wykładnię należałoby przyjąć idąc tokiem rozumowania organów. W ocenie skarżącego sformułowanie to powinno się zatem rozumieć tak jak wskazuje jego literalna wykładnia, jako "równocześnie" lub " w tym samym czasie". Potwierdza to wykładnia celowościowa, bowiem sformułowanie to stanowi prawny wyraz obowiązku zagwarantowania zobowiązanemu złożenia zarzutów co do tytułu wykonawczego. Przyjęcie zatem za organami, że liczy się tylko fakt doręczenia tytułu, nie zaś jego chwila, stanowiłoby podstawę do nadużyć. Oznaczałoby to w praktyce brak obowiązku doręczenia tytułu wykonawczego, skoro organ egzekucyjny mógłby go zawsze doręczyć po złożeniu przez zobowiązanego środka zaskarżenia. Organ egzekucyjny mógłby wystosować zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego do banku, które ten ma obowiązek niezwłocznie spełnić, a następnie po kilku dniach wysłać zobowiązanemu tytuł wykonawczy. Skarżący nie zgodził się ponadto z twierdzeniem organów, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skierowane do banku, zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak bowiem wynika z art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. do elementów istotnych zawiadomienia należy m.in. wskazanie terminu płatności, który w zawiadomieniu [...] nie został określony. Zgodnie z art. 67 § 1 zawiadomienie to stanowi podstawę do zastosowania środków egzekucyjnych, w związku z tym brak lub wadliwość takiej podstawy winna mieć oczywisty wpływ na skuteczność i ważność tych czynności egzekucyjnych. Ma to znaczenie tym bardziej, że określenie terminu płatności należności pozwala zobowiązanemu na ocenę, czy wierzyciel/organ egzekucyjny w prawidłowy sposób naliczył odsetki od tej należności czy też nie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie 13 grudnia 2018 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nr [...], tytułu wykonawczego nr 5/BF/2018 oraz decyzji Starosty Powiatowego w K. z [...] 2001 r., z [...] 2002 r., [...] 2002 r. na okoliczność tego, że tytuł wykonawczy wystawiony w niniejszej sprawie, był wystawiony w sposób bezzasadny, a tym samym jednocześnie zawiadomienie o zajęciu tytułu egzekucyjnego skutkowałoby wniesieniem zarzutu. Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówić przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu. Skarżący złożył zastrzeżenia do protokołu, na podstawie art. 105 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przedmiocie odmówienia przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2018.2107) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2018.1314 ze zm.) dalej "u.p.e.a.", służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skoro czynnościami takimi stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z 6 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1433/07, 3 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1580/07; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 26 § 5 wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W toku egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Natomiast w świetle art. 1a pkt 12 a u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja z rachunków bankowych. Stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Z kolei w świetle § 3 tego artykułu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Przepis ten koreluje z regulacją przepisu art. 32 u.p.e.a. zgodnie, z którą organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego i przesłał to zawiadomienie do [...] Bank P. S.A. Bank odebrał to zawiadomienie 29 czerwca 2018 r. Organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu wezwał bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z tego rachunku. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało również przesłane przez organ egzekucyjny skarżącemu i odebrane przez niego 2 lipca 2019 r. Poza sporem jest również to, że skarżący wraz z zawiadomieniem nie otrzymał tytułu wykonawczego. Tytuł ten został wysłany zobowiązanemu 3 lipca 2018 r., a doręczony w trybie art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – 18 lipca 2018 r. Skarżący kwestionuje prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej z powodu naruszenia art. 80 § 3 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, tytułu wykonawczego na podstawie, którego wszczęto egzekucję. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że użyte w art. 80 § 3 u.p.e.a. określenie "jednocześnie" oznacza "równocześnie" czy "w tym samym czasie". Termin ten zdecydowanie nie oznacza zaś "kiedykolwiek". Termin ten dotyczy przy tym przesłania, wyekspediowania do zobowiązanego przesyłki z zawiadomieniem oraz z tytułem wykonawczym. Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i tytuł wykonawczy zostały wysłane skarżącemu w różnych terminach, tj. zawiadomienie o zajęciu – 29 czerwca 2018 r., a tytuł wykonawczy - 3 lipca 2018 r., tj. nie jednocześnie. Zdaniem Sądu powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na ocenę dokonanej przez organ czynności egzekucyjnej, tj. ocenę skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego, a w konsekwencji na treść rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem by organ powiadomił zobowiązanego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, poprzez doręczenie mu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został mu wcześniej doręczony, i odpisu zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty bez zgody organu egzekucyjnego oraz by zawiadomienie to nastąpiło w czasie umożliwiającym zobowiązanemu skorzystanie z przysługujących mu praw, w tym prawa do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. W konsekwencji dla skuteczności omawianego środka egzekucyjnego nie jest istotne, czy i kiedy doręczono skarżącemu tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, skoro jak wynika z treści art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. z dniem doręczenia bankowi tegoż zawiadomienia doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 952/06; dostępny na www.orzeczenia.na.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji skargi sugerującej, że taka sytuacja ogranicza zobowiązanego w możliwości złożenia zarzutów w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a., należy wskazać, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty wnoszone są przede wszystkim w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zobowiązany ponadto może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu przez zapoznanie się z zawiadomieniem o zajęciu. Z dokumentu tego może uzyskać też wiedzę o obowiązku, który jest przedmiotem egzekucji. Uzyskanie tej wiedzy może nastąpić przed odebraniem przez zobowiązanego tytułu wykonawczego. W konsekwencji stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na realizację przysługujących skarżącemu praw, w tym m.in. prawa do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. O bezskuteczności zastosowanego przez organ środka egzekucyjnego nie świadczy ponadto brak wskazania w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności terminu płatności należności. Jest to jeden z elementów zawiadomienia o zajęciu określony w art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Jakkolwiek bowiem przepis ten wymienia enumeratywnie niezbędne elementy prawidłowego zawiadomienia o zajęciu, to z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika wprost, jakie są konsekwencje braku któregoś z elementów zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. W orzecznictwie wskazuje się, że z treści omawianego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 288/15; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie omawiane zawiadomienie umożliwia identyfikację powyższych danych, a wady w nim występujące, na które zwraca uwagę autor skargi, nie są tego rodzaju, że można je uznać za świadczące o nieskuteczności dokonanego zawiadomienia. Brak wpisania w treści zawiadomienia jedynie terminu płatności należności pieniężnych wskazanych w tym dokumencie nie powoduje automatycznie jego wadliwości. Identyfikacja terminu płatności określonej należności pieniężnej może się odbywać także poprzez wskazanie określonych cech, które są właściwe wyłącznie dla określonego obowiązku. Taka identyfikacja została w ocenianym zawiadomieniu umożliwiona, wskazano bowiem rok i okres należności pieniężnej. Podsumowując, stwierdzone uchybienia nie są istotne, w związku z czym nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Najistotniejsze bowiem jest, że odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego zostały skarżącemu doręczone, co jest faktem. W stanie faktycznym sprawy nieistotność opisanych naruszeń nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie. Stąd zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. są nieuzasadnione. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego na rozprawie wniosku dowodowego należy wskazać, że stosownie do art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższej regulacji wynika, że przeprowadzenie dowodu jest niezbędne jedynie wówczas, gdy bez określonego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istotnej w sprawie wątpliwości. Ponadto, dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. W niniejszej sprawie przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów było zbędne, ponieważ Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał za pełny i wystarczający materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji. Jednocześnie należy wskazać, że na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bowiem kontrola zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego, oddalającego skargę na czynności egzekucyjne. Jak już wyżej wskazano natomiast w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Dowody, o których przeprowadzenie wnioskuje strona zostały natomiast złożone na okoliczność tego, że tytuł wykonawczy, wystawiony w niniejszej sprawie, był wystawiony w sposób bezzasadny. Tym samym skarżący kwestionuje dochodzony w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek, którego badanie wykluczają granice postępowania skargi na czynność egzekucyjną. Z tych względów, ponieważ organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.