I SA/Ke 415/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości na 2011 r. postanawia: 1. zwolnić H. M. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla H. M.radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K.. W skardze na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 17 kwietnia 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości na 2011 r. H. M. reprezentowana przez męża Z. M. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej w dniu 3 lipca 2015 r. złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF. Z oświadczeń złożonych przez pełnomocnika skarżącej wynika, że skarżąca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z mężem i trojgiem dorosłych dzieci. Rodzina skarżącej utrzymuje się z renty chorobowej męża skarżącej w kwocie 1227,18 zł brutto miesięcznie, zasiłku opiekuńczego skarżącej w kwocie 1509,00 zł brutto miesięcznie oraz renty socjalnej syna R. w kwocie 643,02 zł brutto miesięcznie. Pełnomocnik wskazał, że w rodzinie skarżącej są dwie osoby ciężko chore – mąż skarżącej po operacji onkologicznej i niepełnosprawny syn R.. Syn K. jest uczniem technikum, a córka osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (zaświadczenie z Urzędu Pracy w załączeniu). Pełnomocnik oświadczył, że oprócz podstawowych wydatków duża część miesięcznych dochodów rodziny przeznaczana jest na leczenie oraz produkty higieniczne. Jako posiadany majątek pełnomocnik wykazał dom wielkości 86 m² oraz nieruchomość rolną wielkości 2,47 ha (współwłasność w 1/12 części). Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawa "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. Mając na względzie okoliczności przedstawione przez pełnomocnika skarżącej w złożonych oświadczeniach przede wszystkim źródła oraz wysokość dochodów na pięć dorosłych osób w rodzinie uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Na marginesie wskazać należy, że uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje stronie postępowania sądowoadministracyjnego nie jej pełnomocnikowi (art. 243 ustawy p.p.s.a.). W sprawie niniejszej pełnomocnik skarżącej Z. M. (mąż skarżącej) składając i podpisując wniosek o przyznanie prawa pomocy przedstawił własną sytuację finansowa oraz rodzinną, która jest zarazem sytuacja rodzinną i finansowa skarżącej. Mając powyższe na uwadze wniosek ten należało uznać jako wniosek skarżącej H. M. i jako taki rozpoznać. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.