I SA/Ke 417/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu 23 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 24 czerwca 2024 r. nr BP.502.385.2023.2065.BD2.584101 w przedmiocie kary pieniężnej. postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość miejscową i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl § 1 pkt 4˛ rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652; ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy dla obszaru województwa świętokrzyskiego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 13 ww. rozporządzenia z 25 kwietnia 2003 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego. Z art. 13 § 3 p.p.s.a. wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 788). Odnosi się on jednak tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731). Zaskarżona decyzja została natomiast wydana na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, a więc nie ma do niej zastosowania to rozporządzenie. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z tych względów sąd, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.