I SA/Ke 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. odrzucił zażalenie R. O. od postanowienia WSA w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2015 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie zostało odrzucone z powodu uchybienia przez skarżącego terminu do jego wniesienia. W dniu 11 maja 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jednocześnie składając zażalenie. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że pismo z Sądu odebrał jego brat G. O., u którego mieszka skarżący i przekazując je adresatowi podał, jak się okazało błędną datę jego otrzymania. Brat często odbiera pocztę w swoim domu i przekazuje ją skarżącemu, jednakże nie robi tego na jego zlecenie, ale z prostej domowej grzeczności. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie brata dotyczące odebrania korespondencji z WSA w Kielcach (cztery postanowienia) dla brata R. w dniu 13 kwietnia 2015 r. oraz przekazania jej z błędną informacją o doręczeniu dnia 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że złożenie w niniejszej sprawie zażalenia nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, czego wyrazem jest wydane w sprawie postanowienie WSA w Kielcach z dnia 30 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu zażalenia. Przechodząc do meritum należy wskazać, że stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.). W sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w treści art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ustawowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminowi. Jakkolwiek "uprawdopodobnienie" nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, niemniej nie powinien budzić wątpliwości warunek, że uprawdopodobnienie winno być na tyle przekonujące, by uzasadniało przekonanie, że do uchybienia terminowi doszło wskutek zdarzeń, którym trudno było zapobiec nawet przy dołożeniu szczególnej staranności. Tak rygorystyczna ocena okoliczności, w których doszło do uchybienia terminowi wynika z istoty procesowej instytucji przywrócenia terminu, która ma charakter wyjątkowy i z tych też powodów może mieć miejsce tylko wtedy, gdy do uchybienia terminowi doszło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia także niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa. Analizując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności należało ocenić wiarygodność zawartych w nim twierdzeń, którym jednak Sąd nie dał wiary. Sąd poddał szczegółowej analizie materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach sądowych sprawy i stwierdził, że jednoznacznie z niego wynika, że nieprawdziwe jest twierdzenie skarżącego zaprezentowane w rozpoznawanym wniosku, jakoby to brat skarżącego odebrał w dniu 13 kwietnia 2015 r. postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2015 r. (jak i trzy inne postanowienia Sądu doręczone tego dnia) oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i poinformował skarżącego o odebranej przesyłce sądowej wskazując datę 14 kwietnia 2014 r. Wbrew fałszywym twierdzeniom skarżącego, w aktach sądowych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki sądowej, zawierającej postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2015 r. oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, opatrzone datą "2015.04.13" i własnoręcznym podpisem matki skarżącego Z. O. (k. 223). W twierdzeniu skarżącego oraz dołączonym oświadczeniu jego brata G. O. nie sposób zatem dostrzec spójne i wiarygodne argumenty przemawiających za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Reasumując, z tych przyczyn nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego i przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak zawinienia w uchybieniu terminowi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.