I SA/Ke 422/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi Z.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1 Decyzją z [...] r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [..] r. nr [...] w sprawie ustalenia K.A. i Z.A. podatku od nieruchomości na rok 2016 w kwocie 298 zł. 1.2. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem sprawy jest kwestia zastosowania stawki podatkowej dla powierzchni użytkowej miejsca parkingowego w garażu wielostanowiskowym podziemnym o wielkości 23,62 m². Z wypisu z rejestru gruntów, wypisów z rejestru lokali wynika, że znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego przy ul. K. i ul. Z. miejsce postojowe – garaż, stanowi przedmiot odrębnej własności lokalu o charakterze niemieszkalnym i posiada odrębną księgę wieczystą. Udział strony oraz K. A. w garażu wielostanowiskowym wynosi 1/1. 1.3. Kolegium wskazało na przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2014.849 ze zm.) dalej "u.p.o.l.", określające przedmiot, podmiot i podstawę opodatkowania, definicję budynku, obowiązek podatkowy w przypadku współwłasności w częściach ułamkowych lokalu (art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4a). Z art. 5 ust. 1 tej ustawy wynika, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W dniu 19 listopada 2015 r. Rada Miasta K. powzięła Uchwałę nr XVI/310/2015 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W § 1 pkt 2 lit. h uchwały określono, że od 1 stycznia 2016 r. stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części - pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 7,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne (Dz.U.2015.520 ze zm.) podstawą wymiaru podatków od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta, w przypadku lokali, obejmuje ich położenie, funkcję użytkową oraz powierzchnię użytkową (art. 20 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Kolegium wskazało, że opodatkowany lokal garażowy znajdujący się w bryle budynku mieszkalnego, posiada funkcję niemieszkalną i wskazało na uchwałę NSA z 27 lutego 2012 r. II FPS 4/11 zgodnie, z którą garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy. 1.4. W niniejszej sprawie organ zastosował stawkę w wysokości przyjętej przez Radę Miasta K. uchwałą nr XVI/310/2015. Garaż stanowi bowiem przedmiot odrębnej własności lokali o charakterze niemieszkalnym. Ponadto, skoro w ewidencji gruntów i budynków znajduje się zapis, że funkcja użytkowa garażu jest niemieszkalna, to organ podatkowy nie mógł zastosować stawek podatkowych przynależnych budynkom mieszkalnym. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję Z. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 2.2. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków oraz wszelką dokumentacją architektoniczną oraz budowlaną oraz szeregiem innych przepisów prawa, budynek przy ul. K. 21 w Kielcach jest zakwalifikowanym do kategorii obiektu XIII - pozostałe budynki mieszkalne. W rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U.112.1317 ze zm.) budynki mieszkalne zostały określone, jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana na cele mieszkalne. W ocenie strony w związku z powołanymi przepisami garaż mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, jeżeli jego powierzchnia nie przekracza połowy budynku mieszkalnego, traktowany jest, jako część budynku mieszkalnego, a co za tym idzie stosuje się do jego opodatkowania stawkę właściwą dla budynku mieszkalnego. Nie można natomiast zastosować takiej stawki, gdy garaż jest odrębnym budynkiem (obiektem budowlanym). 2.3. Zgodnie z dotychczasowymi decyzjami administracyjnymi wydawanymi w latach 2011-2015 zarówno mieszkanie jak i przynależne do niego komórki lokatorskie i miejsce postojowe były opodatkowane tą samą stawką podatku od nieruchomości, tj. stawką jak dla budynków mieszkalnych lub ich części. Dopiero w zaskarżonej decyzji miejsce postojowe na parkingu podziemnym zostaje oddzielone od budynku mieszkalnego i jest traktowane, jako pozostałe budynki, już bez przymiotnika "mieszkalne". Co więcej, powierzchnia miejsca postojowego po takim rozdzieleniu zwiększa się z 23,61 m2 na 23,62 m2. Zdaniem skarżącego powyższe narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Wskazując na wyrok sądu administracyjnego, strona podniosła, że sporny garaż, od chwili oddania budynku do użytkowania, należał do jednego właściciela. W ocenie skarżącego organ powinien brać pod uwagę, przede wszystkim to, że sporne miejsce postojowe jest własnością osób fizycznych będących jednocześnie właścicielami samodzielnego lokalu mieszkalnego znajdującego się w tym samym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. 2.4. Strona ponadto podniosła, że budynek mieszkalny, który zamieszkuje znajduje się w centrum miasta, w którym obowiązują ograniczenia wynikające z wprowadzenia Strefy Płatnego Parkowania. Do chwili obecnej w najbliższym sąsiedztwie budynku wyznaczono zaledwie około dwudziestu płatnych miejsc parkingowych. W garażu podziemnym budynku jest tych miejsc 56. Za korzystanie ze stanowiącego własność mieszkańca miejsca postojowego znajdującego się w bryle budynku, w którym znajduje się jego mieszkanie, należy płacić podatek od nieruchomości w wysokości 174,79 zł, natomiast za korzystanie z zewnętrznego miejsca postojowego, wyznaczonego przez Zarząd Dróg Miejskich opłata za cały rok wynosi 30 zł (winieta dla mieszkańca). 2.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa, a ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości miejsca parkingowego w garażu wielostanowiskowym podziemnym. W sprawie poza sporem jest okoliczność, że przedmiotowy garaż stanowi odrębną własność lokalu, z własną księgą wieczystą oraz że znajduje się w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym. Spór w sprawie dotyczy stawki opodatkowania przedmiotowego garażu. W ocenie skarżącego organ powinien zastosować stawkę jak dla budynku mieszkalnego, ponieważ przedmiotowy garaż stanowi część budynku mieszkalnego. Według organu natomiast, należało zastosować stawkę jak dla budynków pozostałych, ponieważ sporny lokal pełni funkcję niemieszkalną i stanowi odrębną własność lokalu. 3.3. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 269 § 1 i art. 187 § 2 ustawy p.p.s.a. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego ma moc wiążącą. Podkreślić należy, że uchwała taka wiąże nie tylko w danej sprawie (art. 187 § 2 ustawy p.p.s.a.), ale również w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 27 lutego 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/11 (dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e tej ustawy. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazał m.in., że "kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest przesądzenie, czy garaż stanowiący część budynku mieszkalnego, będący odrębną nieruchomością, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a w konsekwencji może podlegać odmiennemu reżimowi opodatkowania niż budynek mieszkalny. Odpowiedź na powyższe pytanie zawarta jest w cytowanym art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Nieruchomość lokalowa na podstawie tego przepisu, w powiązaniu z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l., uznana została za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. (...) Po określeniu przedmiotu opodatkowania, przejść można do przepisów regulujących wysokość stawek w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej – garażu, będzie uzależnione od tego czy uznamy, że ma ona charakter mieszkalny, czy też nie. "Garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet, jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny." 3.4. Mając powyższe na uwadze, Sąd zaakceptował stanowisko organu przyjęte w niniejszej sprawie, według którego sporny garaż należało opodatkować stawką podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e. u.p.o.l., tj. dla budynków pozostałych. Lokal ten, jak już wyżej wskazano stanowi bowiem odrębną własność lokalu (odrębną nieruchomość) i nie pełni funkcji mieszkalnej, co wynika z jego istoty oraz zapisów znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru lokali, stanowiącego część ewidencji gruntów i budynków. Wbrew twierdzeniom skarżącego stanowiska organu nie podważa argument, że sporny garaż stanowi część budynku mieszkalnego. Istotny jest fakt, że garaż ten stanowi odrębną własność lokalu co oznacza, że stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a w konsekwencji może podlegać odmiennemu reżimowi opodatkowania niż budynek mieszkalny. 3.5. Sąd stwierdził ponadto, że organ prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania omawianego garażu, tj. 23,62 m². Powierzchnia taka wynika bowiem z danych ewidencji budynków i gruntów, według których całkowita powierzchnia garaży wynosi 1346,20 m², a ilość garaży 57 oraz zastosowania zasady zaokrąglania liczb z zastosowaniem powszechnie obowiązującej reguły matematycznej (1346,20 : 57 = 23,617 23,62). Wymaga przy tym podkreślenia, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń (pkt 1.3). 3.6. Podsumowując Sąd stwierdził, że podczas rozpatrywania sprawy nie dopatrzył się naruszenia, mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów postępowania, określonych w Ordynacji podatkowej. Organy zebrały bowiem potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny, czym wypełniły dyspozycję norm art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował (pkt 1.3). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, mających zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Takie działanie organu nie może świadczyć o naruszeniu zasady zaufania, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, co zarzucono w skardze. 3.7. Dodatkowo wymaga wyjaśnienia, że przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca podatek od nieruchomości na rok 2016. W związku z tym Sąd nie jest uprawniony do kontrolowania decyzji ustalającej ten podatek na poprzednie lata. Jak już wyżej wskazano Sąd, co do zasady, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. 3.8. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.