I SA/Ke 423/11

Dnia 19 października 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2005r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych. W skardze z dnia 21 sierpnia 2011r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2005r. W. K. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 12 września 2011r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną, nie wykazuje majątku. Źródłem utrzymanie skarżącego i jego żony jest zasiłek dla bezrobotnych uzyskiwany przez skarżącego w wysokości 913zł miesięcznie. Skarżący nie wykazuje oszczędności. Po dokonaniu wstępnej analizy wniosku, co do jego treści dane w nim zawarte okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego i zdolności płatniczych skarżącego, dlatego pismem z dnia 26 września 2011r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w/w wniosku poprzez przedłożenie: - odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za rok 2010 zarówno skarżącego jak i jego żony; - wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy; - oświadczenia na okoliczność, czy żona skarżącego jest osobą zatrudnioną, bezrobotną, czy pobiera rentę, emeryturę, jeżeli tak należy przedłożyć zaświadczenie wydane przez pracodawcę lub właściwy organ o zarobkach/zasiłkach uzyskanych przez żonę skarżącego za okres ostatnich 3 miesięcy, jeżeli żona jest osobą bezrobotną – aktualne zaświadczenie z właściwego urzędu pracy; - zaświadczenia z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę samochodach (obejmującego ich markę i rok produkcji) lub ich braku; - oświadczenia, kto jest właścicielem mieszkania przy ul. M. 11/24 w K., które skarżący wskazuje jako adres zamieszkania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył wymagane dokumenty i oświadczenia, z których wynika że zarówno skarżący jak i jego żona są osobami bezrobotnymi. Żona skarżącego nie posiada prawa do zasiłku, a skarżący uzyskuje zasiłek dla bezrobotnych. Za 2010r. skarżący złożył zeznanie podatkowe, w którym wykazał dochód w kwocie 14469,00zł, żona skarżącego nie składała zeznania podatkowego z uwagi na brak dochodu. Skarżący i jego żona oświadczyli, że nie posiadają rachunków bankowych i kont dewizowych, ponadto oświadczyli, że właścicielką mieszkania, w którym zamieszkują jest J. G., a oni nie posiadają żadnych nieruchomości. Skarżący przedłożył zaświadczenie Urzędu Miasta K. na okoliczność, że zarówno on jak i jego żona nie figurują jako właściciele pojazdu. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przedłożonych dokumentów i oświadczeń wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że skarżący nie wykazał majątku, mieszka w mieszkaniu, którego nie jest właścicielem, pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną, a ich jedynym źródłem dochodu jest zasiłek dla bezrobotnych uzyskiwany przez skarżącego, należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.