I SA/Ke 425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: zwolnić H.W. od kosztów sądowych w całości. H.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Wraz ze skargą złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że utrzymuje się z dorywczych prac sezonowych, uzyskując dochód około 500 zł miesięcznie. Nie posiada oszczędności, nieruchomości, majątku ruchomego, przedmiotów wartościowych. Na utrzymaniu, w którym pomagają mu rodzice, ma dziecko w wieku 5 miesięcy i konkubinę, która jest bezrobotna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z uwagi jednak na konieczność zapewnienia prawa do sądu osobom niemogącym samodzielnie ponieść kosztów postępowania, ustawodawca wprowadził instytucję prawa pomocy. Prawo to może być udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym służy osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.), a prawo pomocy w zakresie częściowym osobie, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Przedstawione przez stronę okoliczności pozwalają sądowi dokonać analizy jej sytuacji materialnej a tym samym rozpatrzyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca winien należycie udowodnić oraz udokumentować swoją sytuację materialną, gdyż to na podstawie informacji przekazanych przez stronę sąd dokonuje merytorycznej oceny wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Sądu wykazany stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy pozwala na uwzględnienie tego wniosku w całości. O przekonaniu takim zdecydował brak jakiegokolwiek majątku skarżącego i niskie miesięczne dochody. Wprawdzie skarżący, wezwany przez referendarza sądowego pismem z dnia 3 lipca 2015 r., nie złożył dokumentacji potwierdzającej tak przedstawioną sytuację majątkową, jednakże wynika ona z treści dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy I SA/Ke 434/15 (która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 16 lipca 2015 r.): protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w B. z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt [...] w sprawie o wyjawienie majątku oraz postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji Sąd uznał, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia zwolnienie go od kosztów sądowych. Dochód skarżącego w wysokości 500 zł miesięcznie wskazuje, że nie jest on w stanie ponieść takich kosztów, zwłaszcza przy konieczności utrzymywania konkubiny i małego dziecka. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.