I SA/Ke 426/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 24 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 lipca 2007r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego p o s t a n a w i a I. zwolnić Z. Z. od kosztów sądowych w całości; II. ustanowić dla Z. Z. doradcę podatkowego. Z. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 lipca 2007r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Po wezwaniu przez Sąd do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. W treści wniosku podniósł, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, której po przebytym udarze przyznano grupę inwalidzką. Żona nie pracuje, cierpi ponadto na nadczynność tarczycy. Dwukrotnie była leczona jodem radioaktywnym. Skarżącemu, który choruje na kręgosłup i nadciśnienie, również przyznano stopień niepełnosprawności. Wraz z żoną ponoszą comiesięczne wydatki na leczenie w łącznej kwocie ok. 500 zł. Jedyny dochód rodziny stanowi pensja skarżącego w kwocie 2.300 zł brutto miesięcznie. W skład majątku skarżącego wchodzi nieruchomość (segment) o powierzchni 110 m². Nie posiada żadnych oszczędności czy papierów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Stosownie do treści art. 246 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Strona ubiegająca się przed Sądem o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie tych okoliczności daje Sądowi podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W ocenie Sądu wykazany w formularzu stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy pozwala na uwzględnienie tego wniosku w całości. Skarżący wraz z żoną osiągają aktualnie łączny miesięczny dochód w kwocie 2.300 zł, przy czym jest to kwota brutto, zaś uwzględniając konieczność ponoszenia comiesięcznych kosztów leczenia w łącznej kwocie ok. 500 zł Sąd uznał, że realna miesięczna kwota przypadająca na utrzymanie skarżącego i jego żony nie pozwala na poniesienie zarówno jakichkolwiek kosztów sądowych, jak i kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Zgodnie z treścią wniosku Sąd ustanowił dla skarżącego doradcę podatkowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.