I SA/Ke 426/09

Dnia 16 października 2009 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla M. W. S. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. W skardze z dnia 24 sierpnia 2009r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy M.W. S. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 29 września 2009r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadcza, że jest osobą bezdomną korzystającą z pomocy opieki społecznej. Nie ma stałej pracy. W okresie letnim pracuje dorywczo, zarobki nie przekraczają kwoty 800zł miesięcznie. Zimą skarżący nie uzyskuje dochodów. Ponadto skarżący oświadcza, że mieszkanie w G. jest ruiną, zagraża bezpieczeństwu i nie nadaje się do zamieszkania. W okresie letnim skarżący mieszka w budynkach gospodarczych u osób zatrudniających go, natomiast w okresie zimowym przebywa w schroniskach dla bezdomnych. W dalszej części uzasadnienia skarżący oświadcza, że ma dwoje dzieci, na które ma ustalone alimenty w kwocie 400zł. Skarżący nie mieszka z żoną i dziećmi. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza złożonego przez M. W. S.wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i życiową skarżącego, przede wszystkim fakt, że skarżący nie posiada majątku, stałej pracy, korzysta z pomocy opieki społecznej należy stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.