I SA/Ke 427/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2015 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. K.-W. kwotę 73,80 (siedemdziesiąt trzy 80/100) złotych, w tym 13,80 (trzynaście 80/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("Kolegium", "SKO") decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...].nr [...] w sprawie ustalenia J. K., M. K. i A. K. łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 46 złotych na rok 2015. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że opodatkowaniem objęto grunty rolne o pow. 0,090 ha oraz budynek mieszkalny o pow. 80 m 2. Rozpatrując odwołanie Kolegium podniosło, że w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2005.240.2027 ze zm. j.t.), dalej jako "prawo geodezyjne i kartograficzne", organy podatkowe są ustawowo zobowiązane do przyjmowania za podstawę do ustalania podatku takich danych, jakie wykazane są w ewidencji gruntów. Dodatkowo wskazało na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm. j.t.) dalej "u.p.o.l" (art. 1a us.3) oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2006. 236. 969 ze zm. j.t.) dalej "ustawa o podatku rolnym" (art. 4 ust 1 pkt.1) dotyczące kwestii podstawy opodatkowania oraz rozumienia pojęć użytki rolne; lasy i nieużytki. Z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów prowadzonego przez Starostę W. wynika, że właścicielami działki o nr 234/2 położonej w obrębie Łachów 16 o pow.0,09 ha oznaczonej symbolem S,R w klasie V są A. K., J. K. i M. K.. Zgodnie zaś z wypisem kartoteki budynków na przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 118 m2 stanowiący współwłasność ww. osób. Kolegium podkreśliło, że organ związany jest zarówno zakresem przedmiotowym jaki i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Ponadto organ zważył, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego o którym mowa w art. 194 Ordynaci Podatkowej. Podniósł, że pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wskazał na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którymi ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. SKO ponadto zważyło, że organ podatkowy nie ma podstaw do przyjęcia innych danych, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Podważenie tych zapisów może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie przed uprawnionymi organami administracji którymi nie są organy podatkowe. W przedmiotowej sprawie podstawą zmiany danych dotyczących podmiotu ewidencyjnego było postanowienie Sądu Rejonowego we Włoszczowie sprawie nabycia praw do spadku po E. K.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Kolegium złożył J. K. (dalej jako "skarżący"). Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego mające wpływ na orzeczenie Kolegium. W uzasadnieniu skargi podniósł fakt nieuzasadnionego przypisywania metrażu domu w kontekście okoliczności nie wykończenia wszystkich pomieszczeń domu. Dodatkowo zarzucił organowi odwoławczemu nie dokonanie analizy nadużycia władzy w Wydziale Geodezji Starostwa Powiatowego w W. i w sposób niezasadny oparcie się na zapisach zawartych w ewidencji gruntów na dzień 7 lipca 2014 r. bowiem zmiany w tym zakresie dokonane były bez wiedzy i zgody skarżącego. Podczas gdy M. i A. K. nie mogą być podatnikiem bowiem remontowali oni tylko własne posesje. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Skarżący w dniu 23 września 2015 r. złożył pismo wraz z złącznikami, z treści którego wynika, że zaskarża on dodatkowo m in; wniosek M. K z dnia 24 stycznia 2006 r., zawiadomienie o zmianie jednostki rejestru 60 obręb – Ł. 85; pismo Wydziału Geodezji z dnia 7 lutego 2006 r. informujące o dokonaniu zmian w operacie ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa, ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Zgodnie z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania oraz dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Również ustawa o podatku rolnym w art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje w art. 1a ust. 3, że przez użyte w ustawie określenia, między innymi: użytki rolne, lasy, nieużytki, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jak słusznie zważyło Kolegium, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r.,sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex nr 201545 ). W przedmiotowej sprawie krąg osób zobowiązanych do łącznego zobowiązania pieniężnego został ustalony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które to dane, jak wyżej wskazano są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, nie są bowiem uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Co więcej, nie jest także możliwe w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego, co do określenia podatników solidarnie zobowiązanych do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego, gdyż ustalenia te dokonane zostały stosowanie do art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewentualne kwestionowanie prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym lecz w odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany ewidencji gruntów i budynków. Stosownie bowiem do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.38.454 ze zm.) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Przy tym należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że podstawą zmiany danych dotyczących podmiotu ewidencyjnego było postanowienie Sądu Rejonowego we Włoszczowie w sprawie nabycia praw do spadku po E. K.. Zmian w ewidencji dokonuje się bowiem na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, a także prawomocnych orzeczeń sądowych. Przepis art. 23 prawa geodezyjnego i kartograficznego zobowiązuje właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne do przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Jak wynika z kolei z § 46 ust. 2 powołanego rozporządzenia zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych wprowadza się z urzędu. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku. Podkreślenia nadto wymaga, że podstawy zmiany nie stanowi sam wniosek czy oświadczenie osoby informującej o zmianie. Podobnie wpis nie jest zależny od świadomości czy zgody osób zainteresowanych. W związku z powyższym na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności niewykończenia wszystkich pomieszczeń domu, nadużycia władzy przez organy w Wydziale Geodezji Starostwa Powiatowego we Włoszczowie czy złożenia wniosku o zmianę danych w ewidencji bez wiedzy i zgody skarżącego oraz fakt, że spadkobiercy M. i A. K. nie remontowali budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 23 września 2015 r. należy zważyć, że powołane w nim pisma nie dotyczą przedmiotu rozstrzygnięciaw niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.).