I SA/Ke 429/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skarg K. G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Decyzjami wydanymi w dniach [...][...] r. nr [...],[...],[...],[...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia [...]nr [...],[...],[...],[...],[...]wydane w przedmiocie ustalenia K. G. (dalej jako "skarżący") wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości na 2008, 2009, 2010, 2011 i 2013 r. oraz przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowych sprawach spór dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek nieruchomości oznaczonej jako działka nr 239/22, położonej w K. przy ul. D. 73 (oznaczonej jako użytek Ba), stanowiącej własność K. G., jak i budynków i budowli znajdujących się na ww. działce. Następnie Kolegium stwierdziło, że właściciel przedmiotowej nieruchomości - zobowiązany zapisem ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613, ze zm.) - nie złożył informacji o nieruchomości i obiektach budowlanych, zaś w trakcie toczącego się postępowania nie współpracował z dążącym do wyjaśnienia stanu faktycznego organem podatkowym I instancji. Kolegium podkreśliło przy tym, że pojawiające się w trakcie postępowania podatkowego pisma oraz maile z wyjaśnieniami od A. L. (kierownika d/s administracyjno-biurowych w należącej do skarżącego firmie “G."), nie były pismami od strony. W tym kontekście, przytaczając treść art. 137 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), SKO stwierdziło, że A. L., składając wyjaśnienia, nie przedłożyła do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, zaś w piśmie z 18 października 2013 r. wskazała, że brak jest możliwości ustanowienia pełnomocnika. Tymczasem to pełnomocnik (poprzez dołączenie do akt sprawy dokumentu zawierającego pełnomocnictwo) decyduje o tym, czy będzie zastępował stronę w konkretnej sprawie i w jakim zakresie. Organ nie ma natomiast prawa dokonywania ustaleń, czy strona w danej sprawie chce działać samodzielnie, czy przez pełnomocnika i w jakim stopniu został on umocowany. W dalszej kolejności organ wskazał, że Prezydent Miasta K. – wymierzając stronie podatek od nieruchomości za lata 2008, 2009, 2010, 2011, 2013 – w kwestii wielkości budynku jak i powierzchni działki oparł się na zapisach ewidencji gruntów i budynków. Takie uprawnienie wynika wprost z przepisu art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Załączony do akt sprawy wypis z rejestru gruntów i budynków wskazuje zaś, że K. G. jest właścicielem nieruchomości gruntowej o pow. 1040 m2, zabudowanej budynkiem o pow. użytkowej 270 m2, położonej w K. przy ul. D. 73 (działka nr 239/22). Następnie organ stwierdził, że przedmiotem sporu między stroną a organem podatkowym I instancji była kwestia ustalenia podatku według najwyższych stawek od budynku i budowli. Strona na etapie odwoławczym stwierdziła bowiem, że 35 m2 z 270 m2 budynku nie jest zajęte na działalność gospodarczą ze względów technicznych. Na etapie postępowania odwoławczego strona nie załączyła jednak żadnych dowodów potwierdzających wyżej wskazane twierdzenia. Tymczasem jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to ciąży na nim obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Nie można bowiem ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym rozumieć w taki sposób, że jeżeli tylko podatnik wskaże jakieś okoliczności, nie popierając ich żadnymi dowodami ani nawet w żaden sposób ich nie uprawdopodobniając, organy - które uprzednio zgromadziły już materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego - są zobowiązane poszukiwać dalszych dowodów, aby obalić gołosłowne twierdzenia strony. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wykazano natomiast, że sporna nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, ponieważ została wprowadzona do ewidencji środków trwałych przedsiębiorcy K. G. oraz dokonywane są od niej odpisy amortyzacyjne. Dla poparcia swoich twierdzeń organ podatkowy I instancji oparł się nadto na protokole Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 września 2013 r., z którego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek warsztatowo-usługowy, pawilon wielofunkcyjny oraz stacja tankowania gazem. W tym kontekście Kolegium przywołało treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiącego definicję pojęcia “grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i podkreśliło, że z analizy załączonej do akt sprawy ewidencji środków trwałych wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jest składnikiem Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego G. K. G.. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania w kwestii zawyżenia wartości budowli Kolegium wskazało, że organ I instancji opodatkował następujące budowle o łącznej wartości 49 900 zł: stację tankowania gazem oraz pawilon wielofunkcyjny. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że budowle oraz ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazało przy tym co należy rozumieć pod pojęciem “budowla" (organ przytoczył w tym zakresie treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., fragment wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 oraz art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane). Następnie Kolegium stwierdziło, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno zmierzać do wykazania, że w danym postępowaniu organ ma do czynienia z budowlami. Tymczasem organ podatkowy I instancji nie ustalił stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania od obiektów niezadeklarowanych przez skarżącego do opodatkowania, ale uznawanych za budowle przez organ podatkowy. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Prezydenta Miasta K. nie spełniło więc wymogów zakreślonych przepisami Ordynacji podatkowej pod kątem ustalenia czy wymienione w decyzji organu przedmioty opodatkowania w całości (stacja tankowania gazem, pawilon wielofunkcyjny) są budowlami w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto organ podatkowy I instancji nie wykazał w swojej argumentacji, że w sprawie ma do czynienia z budowlą. Tymczasem, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy. Decyzja powinna więc wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. K. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zarzucając brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wnosząc o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez ustalenie, że naliczony podatek od nieruchomości nie przysługuje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało wyrażoną w decyzji argumentację oraz wniosło o oddalenie skargi. Powołując się na art. 127 i art. 229 Ordynacji podatkowej, dodało, że naprawienie stwierdzonych po stronie organu podatkowego I instancji znaczących naruszeń prawa procesowego nie było możliwe bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. Sąd – na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "ustawa p.p.s.a.") – połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Ke 429/14, I SA/Ke 430/14, I SA/Ke 431/14, I SA/Ke 432/14 i I SA/Ke 433/14 oraz postanowił rozstrzygnąć je pod sygnaturą I SA/Ke 429/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności orzeczeń organów podatkowych. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Sąd, dopatrzył się naruszeń prawa, skutkujących taką wadliwością zaskarżonych decyzji, które wymagało wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego, ponieważ zostały wydane z naruszeniem art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem kontroli Sądu są wydane w dniach [...][...]r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzje uchylające decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...],[...],[...],[...],[...]w przedmiocie ustalenia K. G. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości na lata 2008, 2009, 2010, 2011 i 2013. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonych decyzji, przy tym nie będąc związany wnioskami i zarzutami skarg stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że najstarsze zobowiązanie podatkowe ustalone decyzjami organu I instancji na rok 2008 i 2009 nie uległo przedawnieniu, a to z uwagi na treść art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 21 § 1 pkt 2, art. 68 § 2 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz, że decyzje te zostały wydane i doręczone podatnikowi przed upływem 5 lat od daty powstania zobowiązania. Następnie zauważyć należy, że celem postępowania odwoławczego, podobnie zresztą jak postępowania przed organem przed I instancji, jest załatwienie sprawy. Jednocześnie, stosownie do art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Skoro przepis art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi o organach podatkowych, to obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy odnosi się zarówno do organu podatkowego pierwszej jak i drugiej instancji. Zakres tego obowiązku nie jest rozłożony równomiernie, co wynika z art. 233 § 2 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej. Stosownie do pierwszego z tych przepisów organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast zgodnie z art. 229 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zestawienie przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w sytuacji gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego lub nie przeprowadził go w znacznej części. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien zastosować art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ponieważ przeprowadzenie postępowania dowodowego wyłącznie lub w znacznej części, przez organ drugiej instancji stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 tej ustawy. W świetle art. 127 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy nie jest zobowiązany do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania art. 229 Ordynacji podatkowej. Z kolei ocena, czy postępowanie dowodowe stanowić będzie jedynie dopełnienie już przeprowadzonego dotychczas w sprawie podatkowej, czy też będzie ono postępowaniem przeprowadzonym w znacznej części, zależy od okoliczności konkretnej sprawy i pozostawione jest do rozstrzygnięcia organowi odwoławczemu. Decydujące znaczenie ma w tym przypadku zakres faktów, jakie mają być przedmiotem dowodzenia. Wydanie decyzji kasacyjnej jest zatem niedopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe wymaga jedynie uzupełnienia. Wówczas organ odwoławczy może uzupełnić dowody i materiały we własnym zakresie lub zlecić ich uzupełnienie organowi pierwszej instancji bez kasacji decyzji tego organu. Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcia na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uznał, że organ I instancji nie ustalił stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania od obiektów niezadeklarowanych przez skarżącego do opodatkowania, ale uznawanych za budowle przez organ podatkowy. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Prezydenta Miasta K., nie spełniło więc wymogów zakreślonych przepisami Ordynacji podatkowej pod kątem ustalenia czy wymienione w decyzji organu przedmioty opodatkowania w całości (stacja tankowania gazem, pawilon wielofunkcyjny) są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Ponadto, według organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji nie wykazał w swojej argumentacji, że w sprawie ma do czynienia z budowlą. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że budowle oraz ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazało przy tym co należy rozumieć pod pojęciem “budowla" (organ przytoczył w tym zakresie treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., fragment wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 oraz art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane). Z uwagi na kasacyjny charakter zaskarżonych decyzji, Sąd w ramach kontroli bada jedynie czy zaistniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie rozstrzyga zaś sprawy merytorycznie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zastosowanie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej było nieuprawnione. Ustalenie czy wymienione w decyzji organu I instancji przedmioty opodatkowania: stacja tankowania gazem, pawilon wielofunkcyjny, usytuowane na działce nr 239/22, której właścicielem jest K. G., są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l., nie wymagało uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższy wniosek, Sąd wyprowadza z oceny zakresu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z analizy akt sprawy wynika, że w tym postępowaniu zebrano i oceniono dowody stanowiące podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości następujących składników: 270 m2 budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, działki nr 239/22 o pow. 1040 m2 związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz budowli (stacja tankowania gazem, pawilon wielofunkcyjny) o wartości 49 400,00 zł. Dowodami na podstawie których ustalono przedmiot i wartość opodatkowania podatkiem od nieruchomości w poszczególnych latach, były: protokół kontroli przesłany przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, z którego wynika, że na nieruchomości K. G. znajdują się środki trwale w postaci budynku warsztatowo-usługowego, stacji tankowania gazem, pawilonu wielofunkcyjnego; ewidencja środków trwałych, z której wynika, iż od 2005 r. prowadzone są odpisy i uwzględniane koszty amortyzacji nieruchomości przy ulicy Domaszkowskiej 73 oraz wartość budowli; ewidencja gruntów i budynków zawierająca dane o powierzchni gruntów oraz powierzchni użytkowej budynku niemieszkalnego; notatka urzędowa sporządzona przez pracowników organu I instancji w ramach podejmowania próby przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości, o tym że znajduje się na tej działce budynek w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Z powyższego wynika, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia faktów mających wpływ na wielkość podstawy opodatkowania. Natomiast wątpliwości co do zupełności postępowania dowodowego, czy budowlą w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. są stacja tankowania gazem i pawilon wielofunkcyjny, organ odwoławczy może je wyjaśniać we własnym zkaresie. Z zaskarżonych decyzji wynika, że zakres ponownie prowadzonego postępownia dowodowego przez organ I instancji miałby dotyczyć wyjaśnienia charakteru dwóch spośród czterech składników majątkowych podlegających opodatkowaniu: stacji tankowania gazem i pawilonu wielofunkcyjnego. Organ I instancji uznał za budowle stację tankowania gazem oraz pawilon wielofunkcyjny w oparciu o ewidencję środków trawłych. Jakkolwiek w uzasadnieniu swojej decyzji organ ten nie zawarł rozważań i nie przedstawił dodatkowych dowodów dla wyjaśnienia w sposób bezsporny dlaczego składniki te są budowlami, to wyjaśnienie tej kwesti, nie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Dla ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości czy pawilon wielofunkcyjny jest budowlą, organ odwoławczy może we własnym zakresie pozyskać materiały np. w postaci dokumentacji budowlano – architektonicznej tego obiektu. Zakres tego postępowania, nawet jeśli konieczne będą jeszcze inne dowody, nie będzie znaczny. Wyjaśniając powyższą kwestię organ odwoławczy weźmie pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje sie ewidencja środków trawłych, w której sam podatnik wskazł, że pawilon wielofunkcyjny jest budowlą i jaka jest jego wartość. W ocenie Sądu, ewidencja taka z wpisem budowli jako środków trwałych ma znaczenie i może być między innymi podstawą wymiaru podatków. Ponadto skarżący zarzutami odwołania i zarzutami skarg nie zakwestionował powyższego faktu. W odniesieniu natomiast do drugiego opodatkowanego składnika, którym jest stacja tankowania gazem, zauważyć należy, że w ewidencji środków trawłych, wykazny został jako budowla. Skarżący w toku trwających postępowań nie podważał tego faktu. Zakwalifikowanie stacji tankowania gazem do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy może dokonać we własnym zakresie, np. poprzez zażądanie od podatnika dokumentacji budowlanej tego obiektu i wykorzystanie ewidencji środków trwałych. Jednocześnie Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, że stacje gazowe uznać należy jako budowle w rozumieniu wyżej powołanych przepisów (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2014 r. II FSK 930/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r. III SA/Po 1165/13). Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że zgromadzony dotychczas w postępowaniu pierwszoinstacyjnym materiał dowodowy, oraz ten do pozyskania przez organ odwoławczy w ramach art. 229 Ordynacji podatkowej, będzie wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie okoliczności istnienia budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie wymagało kasacji decyzji organu I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien dążyć do merytorycznego rozpoznania sprawy. Oceniając natomiast, czy stacja tankowania gazem i pawilon wielofunkcyjny są budowlą weźmie pod uwagę dotychczas zebrane dowody, oraz te, które zostaną uzupełnione dodatkowo, nie ograniczając się do wskazywanego wyżej w uzasadnieniu wyroku, jednego środka dowodowego w postaci dokumentacji budowlanej tych obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdziwszy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje; na podstawie art. 152 orzekł o niewykonywaniu zaskarżonych decyzji.