I SA/Ke 429/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak[...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz doradcy podatkowego A. B. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 3 listopada 2016 r. oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Postanowieniem z 31 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w ramach przyznania prawa pomocy ustanowił dla strony skarżącej doradcę podatkowego, którym wyznaczony został A. B.. Ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy złożył 29 grudnia 2016 r. (data nadania na poczcie) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, natomiast 16 listopada 2017 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej ustawa p.p.s.a. doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r. Nr 31, poz. 153) - dalej rozporządzenie, w postępowaniu administracyjnym w II instancji wynagrodzenie może być przyznane za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stawka minimalna wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz doradcy podatkowego podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r., a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 67 zł, zatem należy do kategorii spraw określonych w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej do 500 zł – 60 zł. W pierwszej instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, ponadto pełnomocnik sporządził i przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych § 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wyniosła 120 zł. Wynagrodzenie to po podwyższeniu o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 27,60 zł, należało ustalić na kwotę 147,60 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.