I SA/Ke 430/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi E. K. S.A. z siedzibą w B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz E.K. S.A. z siedzibą w B. W. kwotę 3489 ( trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt dziewięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Ke 430/15 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku [...] roku po rozpoznaniu odwołania E. K. S.A. B. W. ( dalej w skrócie: podatnik, skarżąca, spółka) od decyzji z dnia 09.10.2014 r. znak: Fn. 3120.3.6.2014 wydanej z upoważnienia Wójta Gminy M. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty za rok 2008 w kwocie 35 712,00 zł., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 30.12.2013 r. do organu podatkowego I instancji w M. wpłynął wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008 wraz z korektą deklaracji za ten rok złożoną uprzednio przez podatnika K. K. K. w W. S.A z siedzibą we W.. Podatnik domagając się zwrotu nadpłaty podniósł, że grunty o powierzchni 55 800 m.kw. stanowiące część działek geodezyjnych nr 14/115 i 14/116 o łącznej powierzchni 17,8865 ha) na których znajduje się sztuczny zbiornik wodny winny być zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust 1 pkt 8 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm- dalej w skrócie ustawa). Organ wskazał, że w postępowaniu podatkowym ustalił, że działka nr 14/115 oraz działka nr 14/116 nie zostały zrekultywowane, a plan ruchu zakładu górniczego zakłada likwidacje wyrobiska M. W. do 31.12.2018 r. Wyrobisko, które w sposób naturalny wypełniło się wodą nadal pozostaje elementem czynnego zakładu górniczego. Działka nr 14/115 oraz działka nr 14/116 w zapisach ewidencyjnych posiadają oznaczenie K - użytki kopalne. Powyższe wskazuje na zasadność opodatkowania ich w myśl zapisu art. 2 ust 1 ustawy. Rozpoznając odwołanie SKO stwierdziło, że istota sporu w rozstrzyganej sprawie ogniskuje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy grunty będące w posiadaniu Spółki E. K. S.A. sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki Kopalne K o pow. 55 800 m2 ( stanowiące części działek geodezyjnych nr 14/115 i nr 14/116 o łącznej powierzchni - 17,8865 ha) są zwolnione z opodatkowania w oparciu o zapis art. 7 ust 1 pkt 8 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2008, jak chciałby podatnik, czy też, gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Spółka powołując się na Program małej retencji dla Województwa Ś. sporządzony dla Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w miesiącu lipcu 2006 r.,wskazywała, że w zlewni B. brak jest naturalnych zbiorników wodnych, występują jedynie sztuczne, w tym zbiornik w W.. Ponadto w ocenie spółki dla zwolnienia podatkowego istotne jest że zbiornik w Kopalni W. w Gminie M. stanowi sztuczny zbiornik wodny a skoro grunt pod zbiornikiem stanowi własność Skarbu Państwa podlega on zwolnieniu z opodatkowania. Zbiornik wodny powstał w wyniku wydobycia kruszywa i zgodnie z obmiarami dokonanymi przez służby techniczne spółki w programie AutoCad portalu Geoportal w roku 2008 posiadał powierzchnie 55 800 m2. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 7 ust 1 pkt 8 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2008, zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Analizowane zwolnienie dotyczy jedynie ściśle określonych gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, że są one w posiadaniu innego podmiotu. W rozpatrywanym przypadku nie ulega wątpliwości, że sporne grunty znajdują się w posiadaniu Spółki (użytkowanie wieczyste), a ich własność należy do Skarbu Państwa. Kolegium wskazało na ustalony w trakcie postępowania podatkowego stan faktyczny sprawy. Jak wynika z wyjaśnień Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 25.02.2014 r. - organu nadzoru górniczego, zgodnie z art. 164 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze ( m.in. nad przedsiębiorcami prowadzącymi koncesjonowaną działalność wydobywczą), na działkach nr ewidencyjny 14/115 oraz nr ewidencyjny 14/116 zlokalizowane jest nieczynne, będące w likwidacji wyrobisko "M. W.". Na podstawie planu ruchu górniczego zatwierdzonego decyzją znak: KIE/0234/0272/12/05770/ZK z dnia 28.12.2012 r. wyrobisko M. W. znajduje się w likwidacji polegającej na "zwałowaniu mas ziemnych i skalnych przemieszczanych w związku z eksploatacją piaskowców kwarcytowych oraz wypełnianie odpadami przeróbczymi z procesu likwidacji kruszyw i płukania piasków łamanych, a po wypełnieniu będzie poddane rekultywacji leśnej —pierwotnej. Nie zasypana odpadami część wyrobiska zalana jest wodą. Nadmiar tej wody w przypadku gdy jej lustro osiągnie poziom >352 m n.p.m. jest odprowadzany do rowu powierzchniowego i dalej do rzeki S. zgodnie z uzyskanym pozwoleniem wodnoprawnym. Powyższe wskazuje, że na działkach nr 14/115 oraz nr 14/116 trwa proces likwidacyjny wyrobiska pokopalnianego, polegający na jego zasypywaniu. Po zasypaniu całości wyrobiska pokopalnianego teren działek zostanie poddany rekultywacji pierwotnej leśnej. W ocenie Kolegium, dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością podjętej przez organ podatkowy w M. decyzji odmawiającej stwierdzenia spółce nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008 jest fakt oznaczenia przedmiotowych gruntów w ewidencji gruntów i budynków symbolem K -użytki kopalne zamiast Ws - grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, do których zalicza się grunty trwale pokryte wodami znajdującymi się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędące stawami oraz niezaliczone do nieużytków jak wskazuje załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z zapisem § 68 tego rozporządzenia w sprawie ewidencji. Oznaczenie "Ws" oznacza grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi. W ocenie Kolegium dla zaliczenia danego gruntu do określonego akwenu, a więc jeziora, zbiornika wodnego retencyjnego, zbiornika elektrowni wodnej czy sztucznego zbiornika wodnego znaczenie mają również zapisy w ewidencji gruntów. Organ wskazał, że definicję wód powierzchniowych płynących i stojących zawiera art. 5 ust. 3 ustawy Prawo wodne i do nich odnosi się rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), które w załączniku nr 6 wskazuje cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U z 2015 r. poz.520 t.j – ze zm)- dalej w skrócie:u.p.g.k.- podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowo administracyjnym, użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i gruntów i budynków. Kolegium podkreśliło, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, istotne w sprawie jest, że przedmiotowe działki geodezyjne nr 14/115 i nr 14/116 w całości ich powierzchni 17,8865 ha w roku 2008 sklasyfikowane zostały w ewidencji jako użytki kopalne K. W zapisach ewidencyjnych prowadzonych przez Starostę Powiatowego w K. dla jednostki ewidencyjnej M. obręb 4 D. nie został odnotowany fakt istnienia zbiornika wodnego na terenie kopalni w W.. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków zawierają istotne dla organów podatkowych informacje dotyczące klasyfikacji użytków gruntowych podlegających opodatkowaniu i choć w rozpatrywanej sprawie nie mają przesądzającego charakteru, to niewątpliwie stanowią jeden z elementów oceny stanu faktycznego pod kątem zastosowania omawianego zwolnienia. Prowadząc postępowanie podatkowe organ nie może pominąć tych danych. Kolegium stwierdziło ponadto, że istotne przy ustalaniu charakteru sztucznego zbiornika jest jego przeznaczenie i cel jego wybudowania a podatnik nie przedstawił dokumentów wskazujących na wybudowanie na nieruchomości sztucznego zbiornika wodnego. Z prowadzonego postępowania wynika, że wyrobisko M. W. ( obejmujące działki nr 14/115 oraz nr 14/116) w którym również na części znajduje się woda podlega likwidacji poprzez zasypywanie. Po zasypaniu grunt poddany zostanie rekultywacji w kierunku leśnym. Powyższe wskazuje, że przedmiotowy grunt nigdy nie zostanie przeznaczony na grunt pod wodami powierzchniowymi stojącymi ( Ws). Konkludując Kolegium stwierdziło, że pierwotnie Spółka prawidłowo rozpoznała obowiązek podatkowy w zakresie opodatkowania posiadanych gruntów i dlatego wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku za rok 2008 w kwocie 35 712,00 zł., nie jest zasadny. Na powyższą decyzję SKO spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wójta. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: -rażące naruszenie prawa materialnego, tj.: przepisu art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zaniechanie dokonania wykładni terminu "sztuczny zbiornik wodny" i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na faktach niemających znaczenia przy stosowaniu przedmiotowego zwolnienia z opodatkowania; - rażące naruszenie prawa procesowego, tj.: przepisu art. 120, 191 oraz 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez posłużenie się dowodami zebranymi w innym postępowaniu (postępowaniu wymiarowym), które nie zostały włączone do akt postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty; przepisu art. 123, 192 i 200 Ordynacji podatkowej poprzez brak umożliwienia skarżącej zapoznania i wypowiedzenia w przedmiocie zebranego materiału dowodowego; przepisu art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które pozwoliłyby na potwierdzenie czy na spornych gruntach faktycznie znajduje się sztuczny zbiornik wodny. W uzasadnienie skargi skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy w ogóle nie dokonał wykładni najistotniejszego terminu w przedmiotowej sprawie, a mianowicie nie wyjaśnił co należy rozumieć przez "sztuczny zbiornik wodny". SKO przy rozstrzyganiu sprawy oparło swoje wywody na faktach niemających znaczenia dla zastosowania zwolnienia z przepisu art. 7 ust 1 pkt 8a ustawy, tj. na zapisach w ewidencji gruntów, kierunku rekultywacji czy dokumentacji Starosty w sprawach z zakresu prawa budowlanego. SKO dokonało oceny prawnej w oparciu o treść przepisu rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, która nie obowiązywała w 2008 roku (weszła w życie od 2014 roku), a która to nowelizacja dotyczyła m.in. zasad zaliczenia gruntów do użytku "Ws". Wskazała, że organ odwoławczy: dokonał ustalenia stanu faktycznego w oparciu o dowody zebrane w innym postępowaniu (dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego), które nie zostały włączone do akt niniejszego postępowania (w sprawie stwierdzenia nadpłaty). Organ nie umożliwił Spółce zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie i wypowiedzenia się w zakresie dowodów, które stanowiły podstawę do wydania rozstrzygnięcia (w szczególności nie wyznaczył siedmiodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 200 Ordynacji podatkowej), oraz zaniechał przeprowadzenia dowodów, które pozwoliłyby na potwierdzenie czy sporny sztuczny zbiornik istniał w 2008 roku, w szczególności nie dokonał oględzin. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. W konsekwencji ustawodawca uzależnił możliwość zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy wyłącznie od łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj.grunt musi być własnością Skarbu Państwa i grunt musi być pokryty wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych bądź być zajęty pod sztuczny zbiornik wodny. Ustawodawca nie wprowadził natomiast żadnych dodatkowych kryteriów koniecznych do zastosowania przedmiotowego zwolnienia. W szczególności możliwość ta nie została uzależniona od klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków czy uzyskaniu decyzji nadzoru budowlanego o pozwoleniu na budowę zbiornika wodnego czy też kwestii ich planowanej, trwającej bądź też zakończonej rekultywacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2012.270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a."), wynika że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów podniesionych w skardze w zakresie rażącego naruszenia prawa procesowego tj. tj.: przepisu art. 120, 191 oraz 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez posłużenie się dowodami zebranymi w innym postępowaniu (postępowaniu wymiarowym), które nie zostały włączone do akt postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty; przepisu art. 123, 192 i 200 Ordynacji podatkowej poprzez brak umożliwienia skarżącej zapoznania i wypowiedzenia w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. W ocenie sądu zarzut ten jest zasadny. Poza sporem jest, że po złożeniu przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty od nieruchomości za 2008 rok wraz z korektą deklaracji podatkowej o postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 roku organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Prowadzone postepowanie wymiarowe zostało zakończone decyzją SKO z [...] roku którą uchylono decyzje organu I instancji co do określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego i umorzono postępowanie wymiarowe. Wskazując na charakter relacji, jakie zachodzą pomiędzy postępowaniem wymiarowym a postępowaniem o stwierdzenie nadpłaty podatku (będącym następstwem przyjętego mechanizmu samo obliczenia), należy stwierdzić, że są to dwa odrębne postępowania, których nie można zamiennie traktować i dokonywać przekształceń jednego w drugie. Celem postępowania wymiarowego jest określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, natomiast postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku - zbadanie zasadności korekty, co charakterem przypomina czynności sprawdzające (art. 274 Op), a nie postępowanie wymiarowe (art. 21 § 3 Op). (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 roku I GSK 135/14- dostępne w internetowej bazie orzeczeń). Jednocześnie Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest przepis art. 79 § 1 O.p. Na podstawie art. 79 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz – a contrario – dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślić także należy, że jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to, jak już wcześniej uzasadniono, przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy, natomiast rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego ( zob. Uchwała NSA z 27 stycznia 2014 roku II FPS 5/13 – dostępna w internetowej bazie orzeczeń). A zatem o ile należy całkowicie podzielić pogląd, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, o tyle brak jest podstaw do uznania, że wszelkie dowody które zostały przeprowadzone w postępowaniu wymiarowym stają się automatycznie dowodami na podstawie których organ ustala zasadność żądania nadpłaty. W niniejszym postępowaniu organ czyniąc ustalenia faktyczne powołał informację z Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. co do stosowania zwolnienia z art.7 ust.1 pkt.8a ustawy czy chociażby dane z ewidencji gruntów i budynków. Dowody te nie zostały przeprowadzone w ramach analizowanego postępowania, jak też w jego ramach nie zostały dołączone jako dokumenty zgromadzone w ramach postępowania wymiarowego. Powyższe w powiązaniu z faktem, że strona nie otrzym. możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów , co stanowiło naruszenie art.123 i 200 ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku , że skutkowało to naruszeniem art.122 i art.187 ordynacji podatkowej które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pomimo stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania należy odnieść się także do formułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie treści art.7 ust.1 pkt.8a ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Skarżąca spółka podnosiła, że na gruncie o powierzchni 55 800 m.kw. stanowiące część działek geodezyjnych nr 14/115 i 14/116 o łącznej powierzchni 17,8865 ha) znajduje się sztuczny zbiornik wodny. A ponieważ grunt ten – co jest poza sporem- stanowi własność Skarby Państwa, to winien on być zwolniony od podatku od nieruchomości na podstawie powołanego przepisu ustawy. W ocenie organu takie rozstrzygnięcie nie jest dopuszczalne zważywszy, że przedmiotowe grunty oznaczenia przedmiotowych gruntów w ewidencji gruntów i budynków symbolem K -użytki kopalne zamiast Ws - grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, do których zalicza się grunty trwale pokryte wodami znajdującymi się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędące stawami oraz niezaliczone do nieużytków jak wskazuje załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie w tym zakresie skarżący podnosił, że przywołana przez organ rozwinięcie określenie "pod wodami stojących nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U z 2013 r. poz.1551) które obowiązywało od 2014 roku, a więc nie mogło być stosowana przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Odnosząc się do związania organu przy klasyfikacji gruntów na użytek ustawy o opłatach i podatkach lokalnych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to należy wskazać kwestę tę reguluje art. art.1a ust.3 ustawy . Zgodnie z jego treścią jedynie przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że i w przypadku gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne rozstrzygające i wiążące znaczenie ma ich klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie analizując treść przepisu art.7 ust.1 pkt.8a ustawy w kontekście rozstrzyganej sprawy należy zauważyć, że ustawodawca określił jedynie dwa warunki aby dany grunt był zwolniony od podatku od nieruchomości. Po pierwsze musi to być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, a po drugi musi to być grunt zajęty pod sztuczny zbiornik wodny. O ile bezsporne w rozstrzyganej sprawie jest , że opisywany grunt stanowi własność Skarbu Państwa, o tyle zważywszy na wcześniejsze rozważania, należało stwierdzić, że organ nie przeprowadził postępowania które wykazałoby, że przedmiotowy grunt, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki nie jest gruntem zajętym pod sztuczny zbiornik wodny. Mając powyższe na względzie na podstawie art.145§1 pkt.c p.p.s.a. w uwzględnieniu skargi Sąd uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ eliminując powyżej wskazane uchybienia przeprowadzi postepowanie pozwalające na ustalenia czy przedmiotowy grunt stanowi grunt zajęty pod sztuczny zbiornik wodny. Prowadzone ustalenia oprze na przeprowadzonych i zebranych dowodach. Orzeczenie o kosztach zostało wydane na podstawie art.200 p.p.s.a.