I SA/Ke 430/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi E. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z (...) nr (...) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko E. B. przedstawione we wniosku z 31 lipca 2019 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego, jest nieprawidłowe. Przedstawiając zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni podała, że 7 maja 2019 r. zmarł jej biologiczny ojciec. Jego ojcostwo w stosunku do wnioskodawczyni jest pewne, jednak niesformalizowane. W związku z faktem, że wnioskodawczyni urodziła się podczas trwania związku małżeńskiego swojej matki, nikt nie odczuwał potrzeby formalizacji stanu faktycznego. Ze względu na złożoność sytuacji oraz względy emocjonalne, również i obecnie zbyt trudnym byłoby dla wnioskodawczyni prawne ustalenie ojcostwa, gdyż wiązałoby się ono po pierwsze z koniecznością rozwiązania aktualnej więzi prawnej, po drugie zaś z wysoce prawdopodobną wizją ekshumacji. Po śmierci biologicznego ojca wnioskodawczyni ujawniony został testament, w którym do spadku powołał wyłącznie wnioskodawczynię (w skład spadku wchodzi m.in. mieszkanie). W testamencie znalazła się wzmianka spadkodawcy, że wnioskodawczyni jest jego biologiczną córką. Aktualnie przed Sądem Rejonowym w K. toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku. W związku z powyższym opisem zapytała czy w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego wnioskodawczyni podlegać będzie zwolnieniu, o którym mowa w art. 4a ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (warunki zwolnienia od podatku z tytułu pokrewieństwa)? W jaki sposób zatem należy w tak przedstawionym stanie faktycznym dokonać zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, aby stan faktyczny został uwzględniony przez organ podatkowy? Zdaniem wnioskodawczyni, opisane okoliczności doprowadzają do istnienia różnicy pomiędzy stanem faktycznym, jakim jest łączący wnioskodawczynię ze zmarłym stosunek ojciec-córka, a stanem prawnym, który de facto zgodnie z dyspozycjami zawartymi w art. 84 § 2 k.r.o. może ulec zmianie i w sprawie wnioskodawczyni jedynie potwierdzić stan faktyczny. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy do I grupy podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Jednakże stosownie do przepisu art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę (...). Przepisy te uzależniają zatem powstanie obowiązku podatkowego od osobistego stosunku nabywcy i nabywającego. Pojęcie zstępnego jest pojęciem ogólnym, zaś jego definicja jest bardzo szeroka. Zstępnymi określa się wszystkich potomków danej osoby fizycznej. Do zstępnych zalicza się także dzieci adoptowane (przysposobione), jak również dzieci uznane za własne oraz dzieci pochodzące spoza małżeństwa. Wnioskodawczyni jako biologiczne dziecko spadkodawcy, bezsprzecznie jest objęta znaczeniowo pojęciem zstępnego. Logiczną konsekwencją powyższego winno być zatem zwolnienie wnioskodawczyni z obowiązku zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu przyszłego spadku, w myśl art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Uznając stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe Dyrektor wskazał na przepisy ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U.2018.644 ze zm.) dalej "u.p.s.d." regulujące przedmiot opodatkowania (art. 1 ust. 1 pkt 1), kwestię obowiązku podatkowego (art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 4, art. 9 ust. 1), grupy podatkowe (art. 14), stawki podatku (art. 15 ust. 1) oraz warunki zwolnienie podatkowego dla nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę (art. 4a ust. 1). Dyrektor podniósł ponadto, że art. 62 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (k.r.o.) wprowadza domniemania ojcostwa. Domniemania powyższe mogą być obalone tylko na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa (art. 62 § 3 k.r.o.). W art. 14 ust. 3 u.p.s.d. ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, że do I grupy podatkowej w podatku od spadków i darowizn zaliczone mogą zostać wyłącznie enumeratywnie wymienione w nim osoby. W pierwszej grupie podatkowej ustawodawca umieścił: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Wnioskodawczyni wskazała natomiast w treści analizowanego wniosku, że nie jest osobą formalnie spokrewnioną ze spadkodawcą (ojcem biologicznym). Jej ojcem jest mąż matki, gdyż urodziła się podczas trwania związku małżeńskiego. Tym samym, pod względem prawnym ojcem wnioskodawczyni jest mąż matki. Zatem w analizowanej sprawie, wnioskodawczyni zaliczać się będzie nie do I, lecz do III grupy podatkowej, ponieważ z powyższych wyjaśnień i treści analizowanego wniosku wynika, że nie jest osobą formalnie spokrewnioną ze spadkodawcą - biologicznym ojcem. Zgodnie z domniemaniem prawnym zawartym w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym formalnie ojcem wnioskodawczym jest mąż matki. W niniejszej sprawie domniemanie prawne, które nie zostało obalone na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, skutkowało powstaniem pomiędzy wnioskodawczynią a mężem matki takiego samego stosunku prawnego jak przy naturalnym pokrewieństwie. Znajdująca się w testamencie wzmianka, że wnioskodawczyni jest biologiczną córką spadkodawcy nie jest wystarczająca, aby uznać wnioskodawczynię za zstępną spadkodawcy. Ojcostwo wnioskodawczyni winno być ustalone sądownie zgodnie z przytoczonymi przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W konsekwencji nabycie przez wnioskodawczynię na podstawie dziedziczenia testamentowego po swoim biologicznym ojcu spadku, w skład którego wchodzi m.in. mieszkanie, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn dla osób zaliczonych do III grupy podatkowej, przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych w art. 15 ww. ustawy i uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku, wynikającej z art. 9 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Wnioskodawczyni nie będzie mieć możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1 u.p.s.d., ponieważ - jak już zostało wyjaśnione - nie jest zstępną biologicznego ojca (spadkodawcy) w rozumieniu ww. przepisów, a skorzystać z tego zwolnienia mogą tylko osoby w tym przepisie wymienione. Wnioskodawczyni powinna zatem złożyć zeznanie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-3. Na powyższą interpretację E. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zarzuciła błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego odnoszących się do sposobu zaliczenia do grupy podatkowej, a także możliwości zwolnienia z zapłaty podatku. Ponadto zarzuciła zbytni rygoryzm oraz nieuzasadniony formalizm, które nie znajdują poparcia w obowiązujących przepisach prawa. Obarczony wadą niezgodności z prawem jest również wskazany przez organ interpretacyjny sposób zgłoszenia nabycia rzeczy lub praw majątkowych. W uzasadnieniu wskazała, że polskie prawo podatkowe materialne i postępowanie podatkowe, tj. Ordynacja podatkowa realizuje koncepcję otwartego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 180 § 1 tejże ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten wyklucza stosowanie formalnej teorii dowodów polegającej na twierdzeniu, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie ściśle określonymi środkami dowodowymi. Tymczasem organ interpretacyjny z góry przekreślił materiał dowodowy w postaci wzmianki w testamencie, że skarżąca jest biologiczną córką zmarłego, uznając go za niewystarczający. Oczywiście istotą testamentu jest "rozporządzenie majątkiem" spadkodawcy, jednak w postępowaniu sądowym stwierdza się ważność całego dokumentu. Co istotne, co do treści dokumentu nie miały żadnych wątpliwości osoby o sformalizowanym stopniu pokrewieństwa ze zmarłym, które de facto takim, a nie innym rozporządzeniem majątku zostały całkowicie pozbawione prawa do pozostawionych składników spadku. Podczas zapewnienia spadkowego przed Sądem strona informowała o stopniu pokrewieństwa łączącym ją ze spadkodawcą. Uczestnicy potwierdzili treść zapewnienia spadkowego (aktualnie skarżąca oczekuje na prawomocne postanowienie Sądu). W ocenie strony wskazane okoliczności również nadają walor wiarygodności temu, że jest ona biologiczną córką zmarłego (czyli zstępną). Według skarżącej zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe, nie zaś według sformalizowanego stanu prawnego, czego organ interpretujący zdaje się nie zauważać. Skarżąca zauważyła nadto, że w przypadku, kiedy musiałaby wnioskować do Sądu o ustalenie ojcostwa, wątpliwym jest, aby postępowanie zakończyło się w terminie, który pozwoliłby jej na zastosowanie zwolnienia. Zgłoszenia nabycia rzeczy lub praw majątkowych w drodze spadku dokonać można na dwóch formularzach SD-Z2 i SD-3. Niezależnie od wyboru formularza, pouczona o odpowiedzialności za podanie nieprawdy, strona jest obowiązana zgodnie z jej wiedzą wskazać stosunek osobisty nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy lub prawa majątkowe - zstępny. Z kolei według organu skarżąca powinna zadeklarować coś niezgodnego z jej wiedzą, byleby tylko spełnić obowiązek podatkowy, z którego de facto ma prawo być zwolniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325) dalej "ustawa p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Zarzut skargi dotyczy wyłącznie naruszenia prawa materialnego w zakresie sposobu zaliczenia do grupy podatkowej, a także możliwości zwolnienia z zapłaty podatku. Przedmiot sprawy dotyczy kwestii spełnienia przez skarżącą warunku zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 4a ust. 1 u.p.s.d. dotyczące zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia spadku oraz kwestii możliwości zaliczenia jej do grupy I podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 3 u.p.s.d., a w konsekwencji możliwości opodatkowania na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 4a. ust. 1 u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli: 1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz 2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne, a wartość majątku nabytego łącznie od tej samej osoby w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, doliczona do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych, przekracza kwotę określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 - udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 u.p.s.d. wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. 2. Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. 3. Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się: 1) do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów; 2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych; 3) do grupy III - innych nabywców. Zdaniem organu interpretacyjnego skarżąca nie spełnia podmiotowego warunku omawianego zwolnienia. W stanie faktycznym sprawy nie można jej bowiem uznać, jak tego chce, za "zstępną". Oznacza to również, że nie można jej zaliczyć jako zstępnej do grupy I podatkowej z art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d. Stanowisko swoje organ uzasadnił faktem, że ojcostwo wnioskodawczyni nie zostało ustalone sądownie zgodnie z przepisami art. 62, art. 84 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W ocenie skarżącej natomiast omawiane zwolnienie podatkowe ma do niej zastosowanie, ponieważ jako biologiczne dziecko spadkodawcy jest zstępną. Tym samym obejmuje ją dyspozycja art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d. Zstępnymi określa się bowiem wszyskich potomków danej osoby fizycznej. Istotny jest osobisty stosunek nabywcy i nabywającego. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu interpretującego. Wbrew twierdzeniom skarżącej status podatnika, skutkujący m.in. możliwością skorzystania ze zwolnienia podatkowego czy preferencyjnego opodatkowania ustala się w sposób formalny, na podstawie urzędowych dokumentów. Pojęcie zstępny na gruncie prawa podatkowego jak i prawa spadkowego jest tożsame. Zatem, mimo autonomii prawa podatkowego, pojęcie zstępny jest interpretowany jednoznacznie w systemie prawa. Ustalenie, czy dana osoba jest dzieckiem spadkodawcy ("zstępnym"), odbywa się na podstawie jej aktu urodzenia, w którym to spadkodawca powinien być wymieniony jako ojciec lub matka spadkobiercy, nie zaś na podstawie oświadczenia o byciu dzieckiem biologicznym spadkodawcy. Dyrektor prawidłowo wskazał na przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w tym art. 62 § 1 zawierający domniemanie prawne, zgodnie z którym - jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki. Domniemania tego nie stosuje się, jeżeli dziecko urodziło się po upływie trzystu dni od orzeczenia separacji. Domniemania powyższe mogą być obalone tylko na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa (art. 62 § 3 k.r.o.). Według informacji przedstawionych w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że nie jest osobą formalnie spokrewnioną ze spadkodawcą (ojcem biologicznym). Jej ojcem jest mąż matki, gdyż urodziła się podczas trwania związku małżeńskiego. Tym samym, w świetle powołanego wyżej art. 62 § 1 k.r.o. ojcem skarżącej jest mąż matki. Wnioskodawczyni nabyła natomiast spadek, na podstawie dziedziczenia testamentowego, po swoim biologicznym ojcu. Domniemanie prawne, które nie zostało obalone na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, skutkowało powstaniem pomiędzy skarżącą a mężem matki takiego samego stosunku prawnego jak przy naturalnym pokrewieństwie. W świetle powołanych przepisów, wbrew twierdzeniom skarżącej, znajdująca się w testamencie wzmianka, że wnioskodawczyni jest biologiczną córką spadkodawcy nie jest wystarczająca, aby uznać ją za zstępną spadkodawcy. Wymaga ponadto podkreślenia, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustaleń w zakresie ojcostwa spadkodawcy. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji nie prowadzi się postępowania dowodowego. W art. 14 h Ordynacji podatkowej wskazano, które przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio do interpretacji indywidualnej. Wśród tych przepisów brak przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym wskazywanego przez skarżącą art. 180 § 1. Postępowanie w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, odrębnym od ogólnego postępowania podatkowego uregulowanego w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jako organ podatkowy (organ władzy publicznej) zobowiązany jest do bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. Kwestionowane rozstrzygnięcie wydano w oparciu o odpowiednie przepisy procesowego i materialnego prawa podatkowego. Organ wydał interpretację indywidualną na podstawie przepisów prawa, a z przedstawionego uzasadnienia wynika jakimi przesłankami kierował się wydając interpretację. Rolą organu podatkowego wydającego interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Stąd też wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, organ uwzględnił obowiązujące przepisy prawa (działał w oparciu o przepisy prawa), choć zinterpretował je inaczej niż uczyniła to strona. Podsumowując, przeprowadzona przez organ wykładnia spornych przepisów doprowadziła organ do prawidłowych wniosków, że w stanie faktycznym sprawy skarżącej nie można uznać za zstępną w rozumieniu art. 4a ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d. Oznacza to, że zwolnienie podatkowe uregulowane w pierwszym z ww. przepisów nie ma zastosowania w zakresie opodatkowania nabycia spadku odziedziczonego przez skarżącą po biologicznym ojcu. Tym samym skarżąca nie może być również objęta dyspozycją art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d., tj. nie można jej zaliczyć do I grupy podatkowej. W konsekwencji należy podzielić stanowisko Dyrektora, że nabycie przedmiotowego spadku będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach określonych w przepisach ustawy o podatku od spadków i darowizn dla osób zaliczonych do III grupy podatkowej, przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych w art. 15 u.p.s.d. i uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku, wynikającej z art. 9 tej ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej nadto wskazany przez organ sposób zgłoszenia nabycia rzeczy lub praw majątkowych jest prawidłowy. Konieczność złożenia przez skarżącą zeznania o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-3 wynika z istniejącego obecnie stanu faktycznego i prawnego, w jakim znajduje się skarżąca. Taki sposób zgłoszenia nabycia nie będzie niezgodny z prawdą, przeciwnie - zaproponowany przez skarżącą sposób zgłoszenia będzie niezgodny z istniejącą sytuacją prawną skarżącej z przyczyn omówionych powyżej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.