I SA/Ke 431/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2010r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2010r. sygn. akt I SA/Ke 431/10 skarżącemu J. K. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2010r. Wyrokiem z dnia 24 września 2010r. sygn. akt I SA/Ke 431/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie niniejszej oddalił skargę J. K.. Od powyższego wyroku skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, która została odrzucona postanowieniem WSA w Kielcach z dnia 18 listopada 2010r. sygn. akt. I SA/Ke 431/10. W złożonej skardze kasacyjnej skarżący zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2010r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W motywach uzasadnienia wskazano na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2010r., na mocy którego strona skarżąca uzyskała prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym ponowny wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata uznać należało za bezprzedmiotowy i jako taki oddalić. W dniu 7 grudnia 2010r. skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2010r., w którym domaga się ponownego przesłania urzędowego formularza PPF, ponadto oświadcza, że ustanowiony adwokat nie reprezentuje go. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2010r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Postanowienie to pozostaje w mocy, a przyznane nim prawo pomocy rozciąga się zarówno na postępowanie przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. W odniesieniu do ponownego wniosku skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy zauważyć, że stosownie do art. 239 pkt 4 ustawy p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony, którym przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Skoro zatem skarżący korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie prawomocnego postanowienia, jego ponowny wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. W kontekście natomiast ponowienia przez skarżącego również wniosku o ustanowienie kolejnego adwokata z urzędu należy zauważyć, że ustawa procesowa - p.p.s.a. - nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia kolejnego adwokata jeśli dotychczas wyznaczony adwokat nie spełnił oczekiwań strony. Stosownie bowiem do art. 253 ustawy p.p.s.a. Sąd po ustanowieniu adwokata zwraca się do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o jego wyznaczenie. Przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują natomiast imiennego wyznaczenia przez Sąd adwokata, należy to do wyłącznej kompetencji właściwego organu samorządu zawodowego, tj. właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej. Skoro zatem stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy, a ustanowienie przez Sąd następnego pełnomocnika nie jest możliwe. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności odstąpiono od wezwania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, gdyż w rozważanym przypadku złożenie wniosku z zachowaniem wymogów formalnych nie będzie skutkowało podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia. Należy bowiem zauważyć, że ustawowy wymóg przedstawienia przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy informacji na temat swojej sytuacji majątkowej oraz możliwości płatniczych według określonego wzorca, tj. poprzez wypełnienie urzędowego formularza PPF, ma na celu pozyskanie niezbędnych, precyzyjnych informacji pozwalających na ocenę możliwości finansowych wnioskodawcy. W rozpoznawanym przypadku skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku w tym samym zakresie poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącego odnoszących się do jego sytuacji majątkowej byłoby niecelowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.