I SA/Ke 431/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za lipiec 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz J.M.kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [..] 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] określającą J. M. wysokość opłaty paliwowej w kwocie [...] zł z tytułu wprowadzenia w lipcu 2008 r. na rynek krajowy benzyny silnikowej niewiadomego pochodzenia. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej w przedsiębiorstwie "A." J. M., której przedmiotem było wywiązywanie się z obowiązków wynikających z prawa podatkowego dotyczących obrotu benzynami i olejem napędowym, w tym kontrola opłaty paliwowej za okres m.in. od 1 maja 2008 r. do 31 lipca 2008 r. W toku kontroli ustalono, że w 2008 r. podatnik dokonywał zakupów paliw od firm: F.H.U. "B." Eksport-Import z D. G. i C. z J. oraz przedstawiono w formie tabelarycznej zbiorcze zestawienie zakupów oraz sprzedaż paliw w 2008 r. Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej (WIIH) w Kielcach przeprowadził w dniu 17 lipca 2008 r. kontrolę jakości paliw w "A" J.M., która dała wynik pozytywny w zakresie benzyny PB 95 ze względu na niespełnienie wymagań jakościowych normy w zakresie motorowej liczby oktanowej MON. Ustalono ponadto, że wszystkie faktury zakupu VAT oleju napędowego oraz benzyny PB 95 dotyczące kontrolowanego okresu zostały zaewidencjonowane w rejestrze zakupu VAT. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że istota sporu dotyczy zasadności uznania, że wobec strony powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2008 r., a w konsekwencji określenie wysokości opłaty paliwowej. Wskazał przy tym na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej zwana "u.p.a.") regulujące kwestię obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej zwana "Ordynacja podatkowa"), a także przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2571, dalej zwana "ustawa o autostradach płatnych"), regulujące kwestię obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. Zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 4 tej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] wynika, że podatnik powinien uiścić podatek akcyzowy za miesiąc lipiec 2008r. W związku z powyższym przedstawiono sposób obliczenia należnej opłaty paliwowej. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie: - art 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 2 Konstytucji RP, poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, sprzeczną z prawdą materialną ocenę stanu faktycznego i w konsekwencji rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika; - art. 4 ust. 1 i 3 art. 6 ust. 6 u.p.a. poprzez domniemanie obowiązku podatkowego; - art 37 h, 37j, 37k i nast. ustawy o autostradach płatnych; - naruszenie art 2 Konstytucji RP, poprzez rozpatrzenie sprawy wbrew zasadzie in dubio pro tributario. W ocenie skarżącego w sparwie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że podatnik pozyskał paliwo z niewiadomego źródła. Każdy litr zakupionego i sprzedawanego oleju ma swe odzwierciedlanie w księgach podatkowych. Wnioskowane dowody potwierdziłyby, że nie kupowano poza ewidencją towarów. Sama niezgodność paliwa z polskimi normami, nie stanowi przesłanki przyjęcia, że podatnik musiał kupować paliwo z niewiadomego źródła. Niewielki odchył on normy, mógł być spowodowany lekkim zanieczyszczeniem zbiorników na paliwo na stacji lub zanieczyszczeniem zbiorników cysterny przewożącej paliwo. Do paliwa mogła dostać się woda np. poprzez działanie osób trzecich. Materiał dowodowy sprawy nie dawał podstaw do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. opodatkowania wyrobów akcyzowych od których nie odprowadzono akcyzy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. dotycząca określenia skarżącemu opłaty paliwowej za lipiec 2008 r. Opłata paliwowa uregulowana została w ustawie o autostradach płatnych. Zgodnie z art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z 25 sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199 oraz z 2007 r. Nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt. 31 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". Z treści powołanego przepisu wynika ponadto, że przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, w których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (art. 37h ust. 2 ustawy o autostradach płatnych). Stosownie do art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach płatnych obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, ciąży na: 1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo 2) importerze paliw silnikowych lub gazu albo 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu albo 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ustawy ( art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach płatnych). Z powyższego wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem po stronie podmiotu podlegającego, na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. W niniejszej sprawie na skarżącego został nałożony obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej ponieważ zdaniem organu podlega on obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym z tytułu wprowadzenia w lipcu 2008 r. paliwa niewiadomego pochodzenia, co do którego nie ma dowodów na to, że uiszczono od niego należny podatek akcyzowy. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [..] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] określającą J. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2008 r. w wysokości [...] zł. z tytułu wprowadzenia w lipcu 2008 r. na rynek krajowy benzyny silnikowej niewiadomego pochodzenia. Jednocześnie Sądowi znany z urzędu jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 430/13 uchylił powyższe decyzje określające skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2008 r. W związku z powyższym przy powiązaniu obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej z istnieniem zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, Sąd stwierdził brak podstaw do określenia skarżącemu obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej za lipiec 2008 r. Stąd zarzuty naruszenia art. 37 h, art. 37j, art. 37k i nast. ustawy o autostradach płatnych są uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących w zasadzie kwestii postępowania w sprawie określenia zobowiązana w podatku akcyzowym, należy wyjaśnić, że w sprawie opłaty paliwowej ustalenia faktyczne są ograniczone do stwierdzenia faktów, które w świetle dyspozycji art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach płatnych sprowadzają się do przesądzenia faktu istnienia rozstrzygnięcia dla konkretnego podmiotu w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych. Zatem na gruncie tego rodzaju spraw prowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego jest zbędne, a nawet niemożliwe, skoro o opłacie paliwowej przesądza powstanie po stronie podmiotu prawa zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W takich przypadkach, okolicznością wymagającą wyjaśnienia jest to, czy właściwe organy ustaliły podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 654/11; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie w związku z powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 430/13 okoliczność ta budzi wątpliwości. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni powyższe rozważania i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, na które składają się wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika i opłata skarbowa od pełnomocnictwa, uzasadnia art. 200 i 205 § 2 ustawy p.p.s.a.