I SA/Ke 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu 12 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku pełnomocnika J. W. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego A. G.j – N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych. Postanowieniem z 3 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy ustanowił dla J. W. radcę prawnego, w sprawie ze skargi J. W.na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów. Okręgowa Izb Radców Prawnych w K. wyznaczyła, jako pełnomocnika z urzędu dla skarżącej radcą prawnego A. G. – N., która 1 września 2016 r. zapoznała się z aktami sprawy i 22 września 2016 r. reprezentowała skarżącą na rozprawie. Złożyła oświadczenie, że nie jest płatnikiem VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z 22 września 2016 r. oddalił skargę J.W.. W dniu 23 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu J. W.. Oświadczył jednocześnie, że koszty te ani w całości, ani w żadnej części nie zostały przez stronę opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2015.1805) dalej "Rozporządzenie" w zw. z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej "ustawa p.p.s.a.", koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami Rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Wniosek o przyznanie kosztów zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 Rozporządzenia). Opłatę ustala się w wysokości, co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekroczyć wartości przedmiotu sprawy (§ 4 ust. 1 Rozporządzenia). Opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności, na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Opłaty maksymalne wynoszą zaś w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w innej sprawie – 480 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia). Z powyższego wynika, że przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje na wniosek pełnomocnika. Przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia z urzędu nie należy więc do takich elementów orzeczenia, które Sąd jest zobowiązany zamieszczać z urzędu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie złożył wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu do czasu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia przez Sąd. Stąd wniosek o uzupełnienie wyroku w powyższym zakresie jest niedopuszczalny. Jednocześnie wymaga wyjaśnienia, że m.in. radca prawny nie traci uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia (opłaty), jeśli przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia przez Sąd, nie zgłosi wniosku na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wniosek pełnomocnika skarżącej z 23 września 2016 r. należało potraktować, jako wniosek o przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd stwierdził, że pełnomocnik udzielił pomocy prawnej wnioskodawczyni oraz oświadczył, że koszty udzielenia tej pomocy ani w całości, ani w żadnej części nie zostały przez stronę opłacone. Wskazał także, że nie jest podatnikiem VAT. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia, Sąd przyznał wynagrodzenie orzekając, jak w sentencji postanowienia.