I SA/Ke 433/14

Dnia 24 października 2014 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r. p o s t a n a w i a zwolnić K. G. od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...]r. K. G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 25 września 2014 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku i piśmie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz żoną i małoletnim synem, jako majątek wykazuje nieruchomości min. mieszkanie o powierzchni 105m². Źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3.000 zł brutto miesięcznie. Skarżący oświadcza, że nie posiada oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał, że z uzyskiwanego dochodu utrzymuje żonę i dziecko, pomaga również swoim rodzicom i babci. W ocenie skarżącego miesięczne wydatki w zestawieniu z dochodami nie pozwalają mu na uiszczenie kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania rodziny. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Jednocześnie podkreślić należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych. Oczywiście w przypadku kiedy strona bierze udział również w innych postępowaniach, podczas analizy jej sytuacji finansowej należy wziąć pod uwagę łączną wysokość kosztów sądowych w tych wszystkich sprawach. W rozpatrywanym przypadku koszty sądowe sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 500 zł. W pozostałych czterech sprawach o sygn. akt I SA/Ke 429/14, I SA/Ke 430/14, I SA/Ke 431/14 i I SA/Ke 432/14, toczących się przed tut. Sądem, w których skarżącym jest K.G., koszty te obejmują kwotę 2 000 zł. (4 x 500 zł. = 2 000 zł.). Tak więc łączna suma stanowiąca obciążenie finansowe dla strony skarżącej wynosi 2500 zł. Kwota ta jest w ocenie orzekającego poza możliwościami płatniczymi strony skarżącej. Wnioskodawca jest bowiem jedyną osobą w rodzinie uzyskującą dochód, który w całości pokrywa miesięczne wydatki. Niemożliwe jest więc poczynienie przez niego oszczędności, a wygospodarowanie jednorazowo takiej kwoty (2500 zł) nie pozostałoby bez negatywnego wpływu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.