I SA/Ke 435/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 r. skargę oddala. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia[...]. nr [...] ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia[...]. nr [...] Wójt Gminy dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 w kwocie [...] zł. Opodatkowano użytki rolne o pow. 0,1975 ha, budynki mieszkalne o pow. 334,60 m2 oraz pozostałe powierzchnie budynków o pow. 46 m2. W uzasadnieniu stwierdzono, że wymiaru podatku dokonano na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz złożonych przez podatników informacji o nieruchomościach. Jak wskazał organ odwoławczy, ze znajdujących się w aktach sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika, że powierzchnia budynku mieszkalnego zgłoszona przez podatników do opodatkowania wynosi 175 m2 ( o wysokości powyżej 2,20 m) i 22 m2 ( o wysokości od 1,40 do 2,20 m) oraz 23 m2 budynków pozostałych. Natomiast w decyzji Wójt Gminy przyjął do opodatkowania powierzchnię 334,60 m2 budynku mieszkalnego oraz powierzchnię 46 m2 budynków pozostałych. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę winien wyjaśnić powyższe rozbieżności. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła M.M. Podniosła, że podtrzymuje w całości odwołanie z dnia 10 kwietnia 2007r. skierowane do w sprawie decyzji Wójta Gminy nr [...] ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007. M.M. wyjaśniła, że w odwołaniu tym zwarte są dokładne informacje dotyczące błędów w dokumentach i nieprawidłowości w informacjach złożonych przez współwłaścicieli J.M. , J.B.-R. i L.M.. Błędy te i nieprawidłowości dały podstawę do wydania przez Wójt Gminy decyzji na rok 2006 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a.) W ocenie Sądu zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu. Zgodzić się należy z organem, że zasadą jest wymiar podatku dokonywany zgodnie z ewidencją gruntów i budynków. Artykuł 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) stanowi, że podstawą do wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten nie przewiduje wyjątków, stąd nie pozostawia wątpliwości, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w takiej ewidencji. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że Wójt Gminy dokonując wymiaru podatku, nie może przyjąć jako podstawy wymiaru podatku innych danych niż te, które wynikają z ewidencji. Z kolei dokonanie wymiaru podatku na podstawie informacji składanych przez podatników nastąpić może w szczególnej sytuacji. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia w danym roku podatkowym, mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. W przypadku złożenia informacji dotyczącej nieruchomości, organ podatkowy dokonuje prawidłowego wymiaru podatku na podstawie informacji w niej zawartej. Wójt Gminy, ustalając łączne zobowiązanie pieniężne, powinien oprzeć się na danych wynikających z dokumentu, który stanowi podstawę wymiaru podatku. Decyzja oparta na danych nie znajdujących potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w sprawie nie jest prawidłowa i narusza przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę jej wydania. Jeśli zatem Wójt Gminy dokonując obliczeń przyjmuje powierzchnię budynków, która nie znajduje odzwierciedlenia w informacji przekazanej przez podatników, to rację ma SKO, że rozbieżność tą należy wyjaśnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nadto wskazać należy, że art. 6 ust. 6 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zwalnia organu podatkowego z nałożonego art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jeżeli zatem skarżący stawia organom zarzut błędnego ustalenia powierzchni budynków, to w trakcie prowadzonego ponownie postępowania podatkowego należy ustalić rzeczywistą powierzchnię, która stanowić będzie podstawę opodatkowania. W związku z tym organ odwoławczy słusznie uznał za uzasadnione zastosowanie art. 233 § 2 ustawy Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.