I SA/Ke 44/18

Dnia 1 marca 2018 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a 1. zwolnić H. K. od kosztów sądowych. 2. ustanowić dla H. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.. H. K. w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W złożonym wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym. Jako posiadany majątek wskazał dom zajęty przez komornika, wskazał, że utrzymuje się z emerytury w kwocie 750 zł netto miesięcznie – po potrąceniach komorniczych. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał koszty leczenia, opłaty za media oraz zaległości w podatkach i kary sądowe. Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego, przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.