I SA/Ke 441/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]ustalającą J. i G. F. podatek od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 74 zł. 1.2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ustaliło, że J. F. i G. F. są właścicielami lokalu położonego w K. przy ul. C. 11 nr 5 o powierzchni 90,25 m 2, dla którego prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w K. księga wieczysta nr KW KI1L/00078864/8. Z prawem własności przedmiotowego lokalu związany jest także udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu w wielkości 60/311. Organ powołał przepis art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U. z 2014 r. , poz. 849), dalej: ustawy p.o.l. i wyjaśnił, że współwłaścicielami nieruchomości wspólnej są właściciele lokali i oni też są podatnikami podatku od nieruchomości. Prawo własności tej nieruchomości przysługuje tylko właścicielom lokali, a nie wspólnocie, co prowadzi do obciążenia współwłaścicieli lokali podatkiem od nieruchomości na zasadach określonych w art. 3 ust. 5 ustawy p.o.l. Obowiązek podatkowy powstaje zatem niezależnie od okoliczności, czy strona jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Wyodrębnienie własności lokali w budynku skutkuje tym, że podatek od części tego budynku i gruntu stanowiącego współwłasność należy ustalać na takich zasadach, że odnosi się powierzchnię użytkową lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku i tak ustaloną proporcję stosuje się do powierzchni wspólnych części budynku i gruntu. Następnie organ powołał treść art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 1 a ust. 1 pkt 5 ustawy p.o.l., wskazując, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa, tj. powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach. W jego ocenie, decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, które zostały podane w decyzji. Wskazano tam też uchwałę Rady Miasta K. z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Decyzja wydana została zgodnie z wymogami zawartymi w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podniósł, że wymiar podatku powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Powołując treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 24, poz. 2027 ze zm.) wyjaśnił, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią w zasadzie podstawę do ustalenia przez organ podatkowy osoby właściciela lub władającego budynkiem, lokalem, gruntem, a to z kolei jest podstawą do ustalenia osoby, na której spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Teza ta znajduje potwierdzenie także w treści art. 194 Ordynacji podatkowej. Ewidencja gruntów ma walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. 2.1 Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył J. F.. Zarzucił, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa cywilnego, w oparciu o nieistniejący materiał dowodowy, oraz z naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W treści uzasadnienia wskazał na zapis odnoszący się do wspólnoty mieszkaniowej C. 11, zgodnie z którym ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Skoro organ uznał, że skarżący nie jest członkiem wspólnoty, to z zapisu tego wynika, że nie jest współwłaścicielem żadnej nieruchomości w obrębie C. 11. To oznacza, że nie ma obowiązku podatkowego od tej nieruchomości. Skarżący powołując się na wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt XI W 4204/12, wyjaśnił, że wraz z żoną jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. C. 11/5, w której to kamienicy funkcjonuje wspólnota. Skarżący wskazał, że mimo, że wraz z małżonką są współwłaścicielami nieruchomości, to obowiązek podatkowy organ kieruje tylko wobec jego osoby. W jego ocenie, udziały właścicieli wynoszą po połowie. Końcowo skarżący powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego w K. sygn. akt VIII Ns 1012/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 3.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U.Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj.Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając w granicach sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 3.2 Zarzuty skargi mimo, że nie wskazują uchybienia przez organ konkretnym przepisom, regulującym zasady prowadzenia postępowania podatkowego, koncentrują się na zarzucie niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego. Skarżący akcentował bowiem mocno fakt, że organ odwoławczy ustalił, że małżonkowie F. nie są współwłaścicielami lokalu wchodzącego w skład wspólnoty mieszkaniowej C. 11 w K., w związku z czym opodatkowano ich nienależnie. 3.3 Zarzut ten poprawny nie jest, albowiem stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, w związku z czym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania zawartych w Dziale IV, rozdziale 1 pt "zasady ogólne" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 tj. ze zm.; dalej ord. pod.). W myśl powyższych zasad, obowiązkiem organu jest takie działanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, które doprowadzi do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Wykonując powyższe obowiązki organ ustalił, że J. i G. małżonkowie F. są na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej właścicielami lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w K. przy ul. C. 11/ 5, dla którego prowadzona jest księga wieczysta, wypis z której dołączony został do przedłożonych akt administracyjnych. Z prawem własności tego lokalu związany jest udział w 60/311 części wspólnych budynku mieszkalnego nie służących do wyłącznego użytku właścicieli lokali, oraz taki sam udział w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej położonej przy ul. C. 11 w K.. Małżonkowie F. są członkami powstałej z mocy prawa Wspólnoty Mieszkaniowej C. 11. 3.4 Skoro zatem organ poprawnie ustalił, że skarżącemu przysługuje na wspólnie z żoną prawo współwłasności przedmiotowego lokalu, to poprawna jest konstatacja, że ciąży na nich obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. O podatkach i opłatach lokalnych ( tj.Dz.U z 2014, poz. 849 ze zm.). Z przepisu tego wynika bowiem, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność, ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu, do powierzchni użytkowej całego budynku. 3.5 Nie jest też zasadny zarzut, że organ podatkiem od nieruchomości obciążył jedynie skarżącego z pominięciem jego żony, albowiem organy obu instancji skierowały decyzję do obydwojga małżonków i obydwojgu je doręczyły. Wątpliwości skarżącego spowodowała zła praktyka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które w nagłówku decyzji nie wskazuje adresata decyzji, czyniąc to dopiero w części zawierającej adnotacje o podmiotach, którym decyzje są doręczane. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 ord. pod. decyzja winna zawierać oznaczenie strony. Ustawodawca nie precyzuje, w jakiej części rozstrzygnięcia winna być zawarta ta bardzo istotna informacja, ale wydaje się oczywistym, że ze względów praktycznych informacja taka powinna być zawarta na jej początku. Taka bowiem konstrukcja decyzji, wyklucza wątpliwości w zakresie jej adresata. Skoro jednak adresaci decyzji zostali wskazani w sposób możliwy do ich identyfikacji to oznacza to, że nie doszło do naruszenia wskazanego wyżej przepisu ord. pod. Decyzja odpowiada więc prawu, albowiem w sytuacji gdy współwłaścicielami są małżonkowie na zasadzie wspólności majątkowej, organ podatkowy ma obowiązek wydać jedną decyzję na nazwiska współmałżonków i doręczyć ją odrębnie każdemu z nich, co w niniejszej sprawie uczynił. 3.5 Dokonana z urzędu w pozostałym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała uchybień skutkujących jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. 3.6 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.