I SA/Ke 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 maja 2010r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia: zwolnić K. H. od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 29 lipca 2010r. w wysokości 2935 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 maja 2010r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. skarżący pismem z dnia 9 sierpnia 2010r. złożył wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie opłacić wpisu sądowego, gdyż jest rencistą III grupy inwalidzkiej, a jego jedynym źródłem dochodu jest renta w wysokości 543,29 zł z czego komornik potrąca kwotę 135,82 zł. Oświadczył, że mieszka z konkubiną i córką w mieszkaniu matki J. H., która w większości pokrywa wydatki związane z opłatami. Na utrzymaniu ma dwoje dzieci w wieku szkolnym. Skarżący wskazał również, że większą część swoich dochodów wydaje na lekarstwa. Mając na uwadze przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej ustawa p.p.s.a, Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia ww. wniosku na urzędowym formularzu PPF. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał w nim, że jego dochód stanowi renta w wysokości 349,57 zł, natomiast matka, która wraz z nim i córką K. H. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, otrzymuje rentę w wysokości 1100 zł. Skarżący dobrowolnie płaci alimenty synowi J. H. w wysokości 400 zł. Matka skarżącego posiada mieszkanie o powierzchni 48 m². Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na gruncie obowiązujących przepisów prawa dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swoich roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Sądu skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Pozytywną ocenę wniosku uzasadniają niskie dochody skarżącego, które w całości przeznaczane są na utrzymanie rodziny i zakup lekarstw. Jak wynika z wniosku dochody te jednak nie wystarczają na pokrycie podstawowych wydatków koniecznych do utrzymania. Skarżący nie będąc w stanie podołać tym wydatkom korzysta z pomocy matki, która pokrywa większość opłat. Na uwzględnienie wniosku podatnika wpłynął również fakt nie posiadania przez niego żadnego majątku oraz relatywnie wysoka kwota wpisu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.