I SA/Ke 45/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (SKO, kolegium) postanowieniem z [...] r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania H.k. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy dotyczącej wniosku w przedmiocie umorzenia części I, II, i III raty z 2017 r. 1.2. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał postanowienie w którym poinformował H.k., że nie jest możliwe załatwienie sprawy wniosku w przedmiocie umorzenia części I,II, i III raty z 2017 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Nowy termin załatwienia sprawy wskazany został na dzień 4 grudnia 2017 r. Strona złożyła pismo kwestionujące zasadność prowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie umorzenia części I, II i III raty zaległego zobowiązania podatkowego, dodatkowo zarzucając organowi podatkowemu liczne naruszenia i prowadzenie bezprawnie tytułu wykonawczego i egzekucji. Mając na uwadze okoliczność, że strona zakwestionowała wszystkie wydane w tym dniu rozstrzygnięcia, Kolegium uznało, iż wskazane zażalenie dotyczy postanowienia o nr Fn.IV.3123.45.2017 w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy dotyczącej wniosku w przedmiocie umorzenia części I,II, i III raty z 2017 r. 1.3. Kolegium wskazało, że istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do wskazania, iż na postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do wydania decyzji w oparciu o art. 140 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia. Przedłużenia terminu załatwienia sprawy uzasadnione zostało koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego, ocenia zaś zgromadzonego materiału dowodowego powinna zawierać się w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Od decyzji administracyjnej podatnikowi przysługiwać będzie odwołanie w administracyjnym toku instancji. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na postanowienie SKO H.k. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia, podniósł, że gospodarstwo którego dotyczy sprawa, jest jego własnością jedynie w części, jak orzekł sąd. Wskazał, że nie prowadzi działalności w gospodarstwie. Za próby gospodarowania na tym gospodarstwie karał go sąd. 2.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że okoliczności podniesione w skardze mogą stanowić przedmiot badania w odrębnych postępowaniach wszczętych na wniosek podatnika. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako " p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona prze stronę skarga jest niezasadna i tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania na postanowienie o niedotrzymaniu terminu do załatwienia sprawy i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy, wydane na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności, wynikającą z uzasadnienia do wydanego postanowienia, przez organ było to, że na tego rodzaju postanowienie nie służy zażalenie, a postanowienie takie można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skarżący został prawidłowo pouczony w skarżonym postanowieniu o niemożności złożenia nań zażalenia. W ocenie Sądu zajęte przez organ odwoławczy stanowisko w pełni odpowiada prawu. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 239 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Odpowiedź na pytanie, kiedy zażalenie jest dopuszczalne odnajdujemy w treści art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Stosownie do art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Czynność ta powinna nastąpić w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W takiej sytuacji ustawa nie pozostawia organowi odwoławczemu możliwości wyboru, co do sposobu załatwienia wniesionego zażalenia tj. organ ten, stosownie do art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej ma obowiązek stwierdzić jego niedopuszczalność, co też SKO słusznie uczyniło. Jednocześnie należy wskazać, że powyższe nie oznacza, że przedmiotowe postanowienie pozostaje poza zakresem kontroli instancyjnej czy sądowej. Od decyzji administracyjnej podatnikowi przysługiwać będzie odwołanie w administracyjnym toku instancji. Zastosowanie znajdzie wtedy art. 237 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Kontrola legalności takiego postanowienia przeprowadzana jest bowiem łącznie z kontrolą decyzji wydanej w wyniku zakończenia zainicjowanego takim postanowieniem postępowania. W sytuacji więc gdy skarżący uważa, że postanowienie jest nieprawidłowe, musi wstrzymać się do czasu doręczenia mu decyzji kończącej postępowanie w pierwszej instancji (wymiarowej) i dopiero w odwołaniu od tej decyzji może podnieść zarzuty przeciw temu postanowieniu. Zaskarżenie zaś postanowienia o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy w osobnym trybie nie było możliwe. 3.3. Końcowo podkreślenia wymaga, że w skardze nie zawarto żadnych argumentów, mogących skutecznie podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia, jak i również zarzutów takich nie sformułowano w toku rozprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.