I SA/Ke 466/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [..] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i kwiecień 2013 r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić stronę skarżącą z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej, przekraczającej kwotę 100 (sto) zł; 2. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. W sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i kwiecień 2013 r. J. M. reprezentowany przez doradcę podatkowego M.R. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z oświadczenia zawartego w złożonym wniosku wynika, że skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną, synem w wieku 18 lat i teściową. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że z żoną, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe posiada rozdzielność majątkową. Jako posiadany majątek skarżący wykazał dom należący do żony i teściowej. Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu w łącznej kwocie 3.561 zł netto miesięcznie, na który składa się wynagrodzenie za pracę skarżącego w kwocie 1360 zł netto miesięcznie, renta i wynagrodzenie żony w łącznej kwocie 1.201 zł netto miesięcznie oraz dochód z emerytury i dochód z działalności gospodarczej teściowej w łącznej kwocie 1000 zł netto miesięcznie. Dodatkowo w uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej, żona jest osobą niepełnosprawną, zatrudnioną na ¼ etatu w sklepie prowadzonym przez jej matkę. Wskazał, że wraz z żoną i teściową wspólnie ponoszą koszty utrzymania syna i domu. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki rodziny wykazał: woda i ścieki - 130 zł, energię - 94,60 zł, podatek -31,67 zł, gaz – ok. 100,00 zł, leki – 100 zł, wyżywienie i środki czystości – 2.500,00 zł, pozostałe – ok. 400 zł (pomoce szkolne, odzież). Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej ustawa p.p.s.a. - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego strony ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na wstępie należy zaakcentować, że każdy kto wszczyna postępowanie sądowe, powinien liczyć się z koniecznością opłacenia kosztów sądowych, a co za tym idzie tak planować swój budżet, aby wygospodarować kwotę konieczną do ich uiszczenia. Podkreślenia także wymaga fakt, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Dostępność do sądu wymaga bowiem z natury rzeczy posiadania środków finansowych. Natomiast strona ubiegająca się przed Sądem Administracyjnym o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bądź też ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Jeżeli pokrycie kosztów postępowania sądowego może spowodować, że strona postępowania nie będzie mogła uiścić opłat za usługi konieczne do prawidłowej egzystencji czy kupić żywności należy przyznać stronie prawo pomocy w zakresie pełnym lub częściowym. Prawo do zwalniania z kosztów sądowych nie ma jednak charakteru swobodnego uznania, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku. Zwrócić bowiem należy uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), stwierdził, że opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby, czy osób, na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia strony skarżącej z obowiązku ich ponoszenia. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. Oceniając całokształt okoliczności w sprawie uznać należało, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Z istoty regulacji dotyczącej przyznania prawa pomocy wynika, że powinno się ją kierować w pierwszej kolejności do osób, które w sposób oczywisty nie są w stanie opłacić kosztów sądowych. Tymczasem badając sytuację majątkową skarżącego i osób pozostających z nim w gospodarstwie domowym przedstawioną w złożonym wniosku oraz dodatkowych dokumentach nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że skarżący nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi, które umożliwiłyby poniesienie, chociażby części kosztów sądowych w tej sprawie. Przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, którego domaga się skarżący, jak już wcześniej podkreślono ma charakter wyjątkowy i jest stosowane w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem – przykładowo do takich osób można zaliczyć osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia. Bezspornie do żadnej z wymienionych grup społecznych skarżący nie należy, a sytuacja finansowa jego i jego rodziny nie uzasadnia przyznania zwolnienia od kosztów w całości. Po pierwsze skarżący i jego rodzina mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Ponadto przedstawiając sytuację majątkową swojej rodziny skarżący wykazał, że wraz z żoną i teściową uzyskują stały miesięczny dochód w łącznej kwocie 3.561,00zł, skarżący nie wykazuje w rodzinie problemów w regulowaniu bieżących opłat, kosztów utrzymania rodziny i domu, jak również nie wykazuje zadłużeń oraz zaległości, których nie jest w stanie spłacić. Powyższe świadczy o tym, że sytuacja materialna rodziny skarżącego jest stabilna i posiada on dostateczne środki na zapewnienie sobie i rodzinie minimum egzystencji. Podkreślić należy, w odniesieniu do wskazania przez skarżącego okoliczności zawarcia z żoną umowy majątkowej małżeńskiej, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy dokonuje się z uwzględnienie sytuacji majątkowej współmałżonka niezależnie od panującego między nimi ustroju majątkowego. Na małżonkach ciąży bowiem obowiązek udzielenia sobie wsparcia finansowego (także w zakresie prowadzonych postępowań sądowych) niezależnie od tego w jakim ustroju majątkowym pozostają, a nawet niezależnie od tego, czy prowadzą, czy też, nie wspólne gospodarstwo domowe. W przedstawionej sytuacji w ocenie rozpoznającego wniosek, skarżący jest w stanie uiścić część każdorazowej ewentualnej opłaty sądowej, przekraczającej kwotę 100 zł. Na obecnym etapie postępowanie sądowego konieczne koszty sądowe w niniejszej sprawie ograniczają się do uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 52.464,00 zł. Nie ulega wątpliwości, że uiszczenie jednorazowo kwoty w takiej wysokości rzeczywiście może mieć negatywny wpływ na sytuację finansową rodziny skarżącego. Zdaniem orzekającego, skarżący jest jednak w stanie uiścić częściowo wpis sądowy od skargi tj. w kwocie 100 zł i taka kwota mieści się w granicach możliwości finansowych wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji orzeczenia, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.