I SA/Ke 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i za kwiecień 2013 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [....] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i za kwiecień 2013 r. Zarządzeniem z 12 września 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej – doradca podatkowy M.R. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi prawidłowo 15 września 2017 r. W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. W dniu 10 października 2017 roku zostało wydane postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu braku uiszczenia wpisu od skargi. Niniejsze postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 października 2017 roku. W dniu 20 października 2017 roku pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wraz z wnioskiem o przyznanie J.M. prawa pomocy. Podniósł on, że w przesyłce otrzymanej dnia 15 września 2017 roku znajdowało się jedynie zarządzenie Sądu o ustaleniu wartości przedmiotu sporu na wartość 5 246 340 zł. Brak było we wskazanej przesyłce wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 25 października 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zwolnił stronę skarżącą z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej, przekraczającej kwotę 100 zł i oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Wskazana wyżej kwota została przez skarżącego uiszczona w dniu 2 listopada 2017 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej ustwa p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy p.p.s.a.). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Na wstępie należy stwierdzić, że skarżący dokonał czynności, której uchybiono. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył bowiem wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Wniosek ten stanowił odpowiednik uiszczenia opłaty od skargi. Postanowieniem z dnia 25 października 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zwolnił stronę skarżącą z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej, przekraczającej kwotę 100 zł i oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Wpis w kwocie 100 zł został uiszczony. Wniosek o przywrócenie terminu nie mógł jednak zostać uwzględniony z innego powodu. Pełnomocnik skarżącego twierdził, że o uchybieniu terminu dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 10 października 2017 r., które otrzymał 13 października 2017 r. Nawet jeżeli przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, nie została spełniona przesłanka w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, M. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Oceniając podnoszoną przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, przy zachowaniu obiektywnego miernika należytej staranności, której można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, szczególnie pełnomocnika profesjonalnego, stwierdzić należy, że nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu. Na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 100) z dnia 15 września 2017 roku widnieje informacja o zawartości przesyłki. Wynika z niej, że przesyłka ta obejmowała: odpis zarządzenia o ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (,,odp. zarz. o ustal. wart. przed. zask. + odp. zarz. o wpisie"). Okoliczność faktyczna, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego, czyli brak otrzymania wezwania do uiszczenia wpisu, jest w ocenie Sądu okolicznością, której strona nie uprawdopodobniła. Dla takiej oceny istotna jest treść zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którym pełnomocnik skarżącego mógł i miał obowiązek zapoznać się w dacie odbioru przesyłki, bez trudu zweryfikować jej zawartość z treścią wskazaną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i podjąć ewentualne działania. Należy zatem przyjąć, że nie dochował on szczególnej staranności, jakiej w tych okolicznościach można od niego oczekiwać. Dowód doręczenia, wskazujący na zawartość przesyłki został prawidłowo sporządzony, a pełnomocnik skarżącego nie wykazał braku wezwania go do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.