I SA/Ke 47/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 20 listopada 2025 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. M. (skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 8 lipca 2025 r. zezwalającej [...] Sp. z o.o. na lokalizację w pasie drogowym ul. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obr. 0007), ul. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...] (obr. 0007) urządzenia: światłowodowa telekomunikacyjna napowietrzna linia kablowa, napowietrzne przyłącza telekomunikacyjne, telekomunikacyjna słupowa zgodnie z lokalizacją szczegółową określoną wg załączonej mapy w skali 1:500. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że w złożonym od ww. decyzji z 8 lipca 2025 r. odwołaniu skarżący wskazał, że planowana inwestycja nie była konsultowana z mieszkańcami i obniży walory estetyczne osiedla. Rozpatrując odwołanie SKO wskazało na art. 127 § 1, art. 134 k.p.a. oraz że przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej decyzją, od której wniesiono odwołanie, było wydanie przez organ zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jak wynika z akt sprawy, [...] Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację urządzeń: słupów telekomunikacyjnych i napowietrznej linii światłowodowej w pasie drogowym ulic W. S. i J. C.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku stanowił art. 39 ust. 3 -5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Dalej Kolegium wskazało, że stroną postępowania w sprawie lokalizacji urządzenia w pasie drogowym jest jedynie inwestor (zajmujący pas drogowy), a z przepisów prawa nie wynika, aby jakiemukolwiek innemu podmiotowi był przyznany przymiot strony w postępowaniu o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego. Właścicielem nieruchomości stanowiących pas drogowy ulic W. S. i J. C., na których lokalizowana jest linia światłowodowa i ich zarządcą jest Prezydent Miasta K. działający poprzez Miejski Zarząd Dróg w K., tym samym wnoszącemu odwołanie w tym postępowaniu nie przysługuje przymiot strony. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze J. M. zaskarżył postanowienie z 20 listopada 2025 r. w całości zarzucając naruszenie: 1) art. 28 k.p.a. – przez błędne nieuznanie go za stronę, chociaż decyzja dotyczy nieruchomości, jaka jest jego własnością oraz nieruchomości, jaką dzierżawi, co sprawia, że ma interes prawny w udziale w postępowaniu, 2) art. 123 § 2 i art. 124 § 2 k.p.a. - przez nierozstrzygnięcie kwestii, jakiej powinno dotyczyć postanowienie oraz przez odniesienie się w uzasadnieniu do zupełnie innych okoliczności, niż podnoszone w odwołaniu, 3) art. 7, art. 8, art. 9 art. 11 i art. 77 k.p.a. – przez niezbadanie i nieodniesienie się do zgłaszanych przez skarżącego okoliczności, a zamiast tego wydanie postanowienia odnoszącego się (chyba) do jakiegoś zupełnie innego odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie odwołania. W uzasadnieniu zarzucił, że zaskarżone postanowienie w ogóle nie odnosi się do istoty jego odwołania. Jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w K., która składa się z działki [...], obręb 0007 w K.. Jak wynika z mapy stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji z 8 lipca 2025 r. – to m.in. przez jego nieruchomość ma przebiegać część sieci światłowodowej. Organ popełnił błąd i objął swoją decyzją nie tylko pas drogowy, ale i jego działkę. To sprawia, że jest stroną postępowania, bo ma interes prawny i faktyczny w tym, by na podstawie takiej decyzji nie budowano sieci światłowodowej nad jego gruntem. Oprócz tego jest dzierżawcą gruntu na mocy zawartej z Gminą K. umowy z dnia 8 kwietnia 2025 r. - jest uprawniony do wyłącznego używania przez okres 3 lat gruntu o powierzchni 49 m2 położonego w K. przy ul. [...], stanowiącego część działek ewidencyjnych w obrębie 0007 o numerach [...] i [...]. Organ nie miał prawa wydać decyzji uprawniającej podmiot trzeci – [...] sp. z o.o. do korzystania z nieruchomości oddanej mu w dzierżawę, bez zapewnienia mu możliwości udziału w postępowaniu. Ten argument również podnosił w odwołaniu. Wskazywał też, że niezależnie od powyższego, organ nie zbadał, czy nie zachodzi negatywna przesłanka z art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a mianowicie czy w kanale technologicznym nie ma wolnych zasobów pozwalających na realizację przedmiotowej sieci jako podziemnej, a nie napowietrznej. SKO w ogóle nie sprawdziło, że na mapie stanowiącej integralną część decyzji - przewód światłowodowy ma przebiegać przez nieruchomość skarżącego. To sprawia, że decyzja wykracza poza delegację ustawową i winna być zmieniona albo uchylona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.2026 r., poz. 143), dalej zwanej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji służy stronie postępowania. Przesłanką wniesienia odwołania jest zatem posiadanie przymiotu strony postępowania administracyjnego. Przymiot strony i prawo wniesienia odwołania nie jest przy tym zależne od faktu udziału strony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Prawo do wniesienia odwołania służy także stronie, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, pod warunkiem, że odwołanie zostało przez nią wniesione w terminie. Stronie która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono, po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego zakłada istnienie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stwierdzenie interesu prawnego wymaga ustalenia przepisu prawa, na podstawie którego strona występuje z żądaniem podjęcia czynności przez organ administracji. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem wywodzi swoje racje. Norma taka stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku strony. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, którym określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany, nie może jednak zarzucić naruszenia prawa powszechnie obowiązującego ( zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97). Przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej decyzją, od której wniesiono odwołanie było wyrażenie przez organ I instancji zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzenia: światłowodowa telekomunikacyjna napowietrzna linia kablowa, napowietrzne przyłącza telekomunikacyjne, telekomunikacyjna słupowa. Jak wynika z akt sprawy, postawę wydanej 8 lipca 2025 r. decyzji stanowił art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 889). W myśl powołanego przepisu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 31, lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Warunki niezbędne do udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których wyżej mowa, określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264). Z dyspozycji art. 39 ustawy drogach publicznych oraz przepisów powołanego wyżej rozporządzenia wynika, że stroną postępowania w sprawie zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym jest jedynie inwestor (zajmujący pas drogowy), który przez złożenie wniosku inicjuje postępowanie w przedmiotowej sprawie i jest adresatem wydanej w tym postępowaniu decyzji. Z przywołanej regulacji nie wynika natomiast, aby jakiemukolwiek innemu podmiotowi niż inwestor (zajmujący pas drogowy) był przyznany przymiot strony (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 369/12). Stwierdzić należy również, że źródłem interesu prawnego do udziału w postępowaniu o zgodę na zajęcie pasa drogowego nie może być prawo własności nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością – pasem drogowym, którego dotyczy zezwolenie. Decyzja wydana w trybie art. 39 ust. 3 powołanej ustawy nie wpływa na sytuację prawną właścicieli takich działek, nie dotyczy bowiem bezpośrednio ich praw bądź obowiązków. Warto przy tym zauważyć, że w przedmiotowym postępowaniu organ nie bada oddziaływania obiektu umieszczonego w pasie drogi na sąsiednie nieruchomości. W realiach niniejszej sprawy skoro wniosek z 29 kwietnia 2025 r. został złożony przez [...] Sp. z o.o. w K., zatem tylko ten podmiot mógł złożyć odwołanie od decyzji z 8 lipca 2025 r. Niedopuszczalne jest natomiast wniesienie odwołania od ww. decyzji przez podmiot, który nie składał wniosku o jej wydanie. Na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego nie może wskazywać podnoszona w odwołaniu i skardze okoliczność, że zawarł z Gminą K. umowę dzierżawy działek na [...] oraz [...]. Przede wszystkim jako dzierżawcy przysługiwałby mu jedynie interes faktyczny, a nie prawny, ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na tę okoliczność zawartej umowy. Z treści decyzji nie wynika również aby obejmowała ona działkę nr [...], która, jak twierdzi skarżący, jest jego własnością. Reasumując za trafne Sąd uznał przyjęte przez Kolegium stanowisko, że wnoszący odwołanie nie miał przymiotu strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 8 lipca 2025 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.