I SA/Ke 470/08

Dnia 2 lutego 2009 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie ustalenia podatku od sadków i darowizn p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 29 grudnia 2008r. w wysokości 100zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie ustalenia podatku od sadków i darowizn L. S. złożył pismem z dnia 9 stycznia 2009r. wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 12 stycznia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przesłał skarżącemu urzędowy formularz i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskodawca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym wniosku skarżący podnosi, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.060zł, w skład jego majątku wchodzi mieszkanie jednopokojowe. Skarżący wykazuje oszczędności w wysokości 685,75zł zdeponowane na koncie bankowym. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Mając na względzie przedstawione przez L. S. we wniosku okoliczności, przede wszystkim wysokość uzyskiwanych dochodów, a także wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie należało wniosek uwzględnić i orzec o zwolnieniu skarżącego od kosztów sądowych. Końcowo nadmienić należy, że skarżącemu omyłkowo został przesłany zamiast urzędowego formularza PPF przeznaczonego dla osób fizycznych urzędowy formularz PPPr przeznaczony dla osób prawnych i innych jednostek nie posiadających osobowości prawnej. I taki formularz skarżący wypełnił i złożył w tut. Sądzie. Jednakże skarżący powyższy formularz wypełnił rzetelnie, a jego treść nie pozostawia wątpliwości co do sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.