I SA/Ke 474/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi C. R. i M. sp. z o.o. w K. -Zarządca masy sanacyjnej N. sp. z o.o. w restrukturyzacji w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 23 sierpnia 2024 r. nr 2601-IEE.7113.101.2024.3 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: dyrektor) postanowieniem z 23 sierpnia 2024 r. nr [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia C. sp. z o.o. w K. (dalej: "C. ") - Zarządcy masy sanacyjnej N. sp. z o.o. w restrukturyzacji (dalej: "N. ", "spółka"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: naczelnik) z 5 lipca 2024 r. nr [...]- [...] odmawiające wszczęcia postępowania o "zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na rachunek bankowy spółki". Dyrektor wyjaśnił, że naczelnik prowadzi wobec majątku N. postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K.. Zarządzenie zabezpieczenia obejmuje przybliżone kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń — czerwiec 2019 roku w łącznej wysokości [...] zł. Wyjaśnił, że podstawę prawną zabezpieczanego obowiązku stanowi decyzja Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 30 listopada 2023 r. Następnie wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego zostały zastosowane środki zabezpieczające w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, zajęcia innych wierzytelności pieniężnych oraz zajęcia ruchomości. Dodatkowo wierzyciel dokonał zabezpieczenia w postaci wpisania hipotek przymusowych na nieruchomościach należących do spółki. W wyniku realizacji zajęć zabezpieczających na rachunku bankowym organu egzekucyjnego została zabezpieczona kwota [...]zł. Wnioskiem z 29 maja 2024 r. N. zwróciła się o zwolnienie spod zabezpieczenia i uchylenie zajęcia wierzytelności przysługującej od T. [...] sp. z o.o. (dalej: "T. ") oraz o zwolnienie rachunków bankowych spółki prowadzonych w S. Bank [...] S.A. Natomiast 3 czerwca 2024 r. ponownie wniosła o zwolnienie spod zabezpieczenia i uchylenie zajęcia wierzytelności przysługującej od T.-S. oraz o zwolnienie rachunków bankowych spółki prowadzonych w S. Bank [...] S.A., a także wniosła o zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na jej rachunek bankowy. Dalej podano, że po wpływie ww. wniosków na portalu publicznym Krajowego Rejestru Zadłużonych 19 czerwca 2024 r. zamieszczono obwieszczenie Sądu Rejonowego w K. w sprawie otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnika, którym jest N.. W obwieszczeniu wyznaczono jako zarządcę majątku spółki – C. sp. z o.o. w K.. Postanowieniem z 21 czerwca 2024 r., naczelnik zmienił sposób zabezpieczenia w ten sposób, że uchylił zajęcie innej wierzytelności w T.-S. oraz uchylił zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w S. Bank [...] S.A. Natomiast postanowieniem z 5 lipca 2024 r., naczelnik odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o "zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na rachunek bankowy spółki. Strona wniosła zażalenie na postanowienie z 5 lipca 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania. Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie dyrektor wydał (obecnie zaskarżone do sądu) postanowienie z 23 sierpnia 2024 r. W jego uzasadnieniu powołał przepis art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 2505 ze zm.) - dalej: u.p.e.a., oraz art. 61 § 1 i art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a." Wyjaśnił, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku. Przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Zdaniem dyrektora, naczelnik słusznie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku N. o zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na rachunek bankowy spółki. W sprawie nie budzi wątpliwości przesłanka podmiotowa, umożliwiająca wszczęcie postępowania zainicjowanego wnioskiem strony, gdyż podanie wniosła osoba uprawniona do reprezentacji spółki. Tym niemniej, jak słusznie stwierdził organ egzekucyjny, negatywna przesłanka o charakterze przedmiotowym dająca delegację naczelnikowi do odmowy wszczęcia tegoż postępowania wypełniająca dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. dotyczy braku możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego z zastosowaniem normy prawa materialnego dającej kompetencje organowi dokonania tej czynności. W kontekście powyższego wyjaśnił, że nadrzędnym aktem prawnym regulującym administracyjne postępowanie egzekucyjne i to zarówno kwestie proceduralne postępowania, jak i merytoryczne dotyczące praw i obowiązków uczestników tego postępowania jest ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości rozpatrywania wniosku o zwrot kwot zabezpieczonych w toku wszczętego i prowadzonego zgodnie z prawem postępowania zabezpieczającego, a także nie określają trybu postępowania właściwego do zwrotu zabezpieczonych środków pieniężnych. Również przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wydania rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Także przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2309 ze zm.), nie przewidują prawa do złożenia takiego wniosku w momencie otwarcia postępowania sanacyjnego, gdyż w art. 312 cyt. ustawy mowa jest o przelaniu do masy sanacyjnej sum uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym, a nie zabezpieczającym. Dyrektor wskazując na treść przepisu art. 6 k.p.a. wywiódł, że brak jest podstawy prawnej do działania organu administracji, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy. Przepisy prawa nie przewidują żadnej normy prawnej, udzielającej organowi egzekucyjnemu kompetencji do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie "zwrotu zabezpieczonych środków pieniężnych". Zatem nie mogło dojść do merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie punktu 3 wniosku spółki z 3 czerwca 2024 r. Zdaniem organu odwoławczego wydane przez naczelnika postanowienie odpowiada prawu, zaś prezentowana w zażaleniu argumentacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Nadto materiał dowodowy był wystarczający, aby ocenić, że przesłanki warunkujące odmowę wszczęcia postępowania zostały spełnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na w/w postanowienie dyrektora złożyło Centrum. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia naczelnika, zarzucając: 1. naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchanym, w szczególności art. 7 § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a.; 2. naruszenie prawa skarżącej do uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia o jej żądaniu w drodze decyzji administracyjnej, która może być poddana kontroli instancyjnej i sądowej; 3. bezprawne usankcjonowanie postanowienia naczelnika, którego skutkiem było zaniechanie wykonania czynności materialno-technicznej, jakim jest zwrot nienależnie pobranych środków finansowych, w kwocie przekraczającej sumę zabezpieczanych szacowanych zobowiązań podatkowych N.; 4. naruszenie art. 2 § 1 oraz art. 7 § 2 i art. 7 § 3 u.p.e.a.; 5. naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 7 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych czynności prowadzących do należytego rozpoznania żądania N. o zwrot środków zabezpieczonych ponad miarę, tj. ponad wartość wynikającą z zarządzenia zabezpieczenia. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie oraz opisała czynności podjęte w toku postępowania zabezpieczającego. Wskazała, że łączna wartość dokonanych zabezpieczeń wynosi [...] zł, a zabezpieczenie ustanowiono do kwoty [...]zł. Organ podatkowy pozyskał majątek, którego wartość przekracza kwotę zabezpieczenia o [...] zł (bez uwzględnienia wartości zabezpieczonych ruchomości tj. pojazdu Skoda [...] i pojazdu [...]). W konsekwencji utrzymywanie zabezpieczenia co do tej kwoty stało się bezprzedmiotowe wobec wpisu hipotek przymusowych. Nadto dalsze stosowanie zabezpieczenia w tej części stało niedopuszczalne. Natomiast naczelnik, zamiast zająć się merytorycznie wnioskiem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kwoty, zaś dyrektor utrzymał w mocy jego postanowienie. Zdaniem skarżącej stanowisko organów jest błędne. Powołując się na poglądy prezentowane w doktrynie i orzecznictwie na poparcie prezentowanego stanowiska i zarzutów strona wywiodła, że dyrektor w oczywisty sposób zaprzeczył zasadom ogólnym postępowania, poprzez pozostawienie strony bez adekwatnej reakcji na wniosek N. o zwrot bezpodstawnie pobranych środków finansowych, jak i bez możliwości uzyskania informacji z jakich powodów faktycznych i prawnych jej wniosek nie może zostać uwzględniony. Finalnie strona nie ma możliwości zaskarżenia decyzji odmownej tj. poddania kontroli instancyjnej i sądowej rozstrzygnięcia odmawiającego zwrot jej środków. W efekcie działania organu doprowadziły do sytuacji, w której pewien obszar aktywności administracji publicznej pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Taki sposób działania nie może zasługiwać na ochronę, albowiem zasłaniając się przepisem proceduralnym organ wytworzył sobie przestrzeń, w której nie musi merytorycznie wypowiadać się o zasadności zwrotu środków na rzecz N., pozbawiając fundamentalnego prawa do wypowiedzi oraz merytorycznej polemiki w zakresie zasadności zwrotu środków. Prawidłowym działaniem byłoby albo zwrócenie spółce kwoty [...]zł, jako zabezpieczonej ponad wartość wskazaną w zarządzeniu zabezpieczenia (tj. dokonanie czynności materialno-technicznej) albo załatwienie wniosku odmownie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Sam zwrot kwoty nienależnie zabezpieczonej ma charakter czynności materialno-technicznej tzn. należy po prostu zlecić przelew tej kwoty na rachunek spółki. Nie jest do tego wymagana ani szczególna procedura unormowana w ustawie ani nie ma potrzeby wydawania żadnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Brak konkretnej regulacji u.p.e.a nie zwalnia organów od stosowania wszystkich przepisów ustawy a w szczególności zasad ogólnych regulujących postępowanie egzekucyjne, które stosuje się również do postępowania zabezpieczającego. Co więcej, jest to obowiązek organu, albowiem zgodnie z brzmieniem u.p.e.a. egzekucji administracyjnej (w tym przypadku zabezpieczeniu) podlegają jedynie obowiązki wymienione w art. 2 § 1 ustawy, a zatem środki finansowe zabezpieczone ponad wartość szacowanego zobowiązania podatkowego (które jest ściśle określone w decyzji zabezpieczającej) pobrane są bez podstawy prawnej. Końcowo wyjaśniła, że organy podatkowe mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Podstawą do dokonania zabezpieczenia była decyzja zabezpieczająca oraz wydane na jej podstawie zarządzenia zabezpieczenia a granice, w jakich organ mógł dokonać zabezpieczenia zamykają w kwocie szacowanej zaległości podatkowej, wskazanej w tychże aktach. Dokonując zabezpieczenia w kwocie przekraczającej o niemal milion złotych wartość szacowanego zobowiązania podatkowego, organ przekroczył granice, w których był uprawniony do działania. Spółka wniosła wyłącznie o dokonanie korekty błędnego i pozbawionego podstawy prawnej działania organu państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie dyrektora z 23 sierpnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie naczelnika z 5 lipca 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na rachunek bankowy spółki N.. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Osią sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w zakresie punktu 3 wniosku strony, złożonego w postępowaniu zabezpieczającym, a dotyczącego zwrotu zabezpieczonych środków pieniężnych. W sporze skarżąca stanęła na stanowisku, że organ wadliwie zaniechał wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w tym zakresie. Natomiast w ocenie dyrektora wszczęcie takiego postępowania jest niedopuszczalne z uwagi na brak normy prawnej dającej organom podstawę do wydania orzeczenia w tym przedmiocie. Dla porządku należy przypomnieć, że naczelnik prowadzi wobec majątku N. postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia wystawionego przez wierzyciela obejmującego przybliżone kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń — czerwiec 2019 roku w łącznej wysokości [...] zł. Podstawę prawną zabezpieczanego obowiązku stanowi natomiast decyzja Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 30 listopada 2023 r. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego zostały zastosowane środki zabezpieczające w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, zajęcia innych wierzytelności pieniężnych oraz zajęcia ruchomości. Dodatkowo wierzyciel dokonał zabezpieczenia w postaci wpisania hipotek przymusowych na nieruchomościach należących do spółki. W wyniku realizacji zajęć zabezpieczających na rachunku bankowym organu egzekucyjnego została zabezpieczona kwota [...]zł. Pismem z 3 czerwca 2024 r. spółka wniosła o zmianę sposobu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego poprzez: 1. zwolnienie spod zabezpieczenia i uchylenie zajęcia wierzytelności przysługującej od [...] [...] sp. z o.o.; 2. zwolnienie spod zabezpieczenia rachunków bankowych spółki prowadzonych w S. Bank [...] S.A.; 3. zwrot zabezpieczonych środków pieniężnych w kwocie przekraczającej wartość należności pieniężnej objętej postępowaniem zabezpieczającym tj. w wysokości [...] zł na jej rachunek bankowy. Odnotowania wymaga, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie naczelnika z 21 czerwca 2024 r. (k.68), w którym organ ten zmienił sposób zabezpieczenia w ten sposób, że uchylił zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w [...] [...] sp. z o.o. oraz wierzytelności z rachunku bankowego w S. Bank [...] S.A. Zatem organ uwzględnił żądania spółki sformułowane w punktach 1 i 2 pisma strony. Natomiast w zakresie żądania objętego punktem 3 wydane zostało rozstrzygniecie o charakterze formalnym – odmowa wszczęcia postępowania i to ono podlega kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z przepisu tego wynika niezwykle istotna dla praktyki organów administracji zasada legalizmu, z której wynika obowiązek działania wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Praworządność stosowania prawa przez organy administracji publicznej opiera się na założeniu, że działania te zgodne są z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast art. 61a § 1 k.p.a. – będący materialnoprawną podstawą postanowień wydanych przez organ I instancji, jak i dyrektora – stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Żądanie, o którym mowa jest w art. 61 k.p.a. to wnoszone przez stronę żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. Art. 61a § 1 k.p.a. określa więc warunki w jakich dopuszczalna jest odmowa wszczęcia takiego postępowania. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy w sposób bezwzględny zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, jako niezgodne z prawem zakwalifikowane zostanie ich działanie zarówno, gdy jest ono sprzeczne z treścią obowiązujących przepisów, jak i wówczas gdy nie znajdowało ono podstawy prawnej (por. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, opubl.: LEX/el. 2022). Skoro organy administracji publicznej mogą tylko tyle na ile pozwalają im obowiązujące przepisy prawa, to nie jest dopuszczalne również wszczęcie postępowania administracyjnego, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zdaniem sądu, na tle zaistniałego stanu faktycznego niemożliwe było wydanie przez organy orzeczenia merytorycznego w zakresie zwrotu środków pieniężnych we wskazanej kwocie (punkt 3 wniosku z 3 czerwca 2024 r.), albowiem słusznie organy wywiodły, że podstaw takich nie dają ani przepisy ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że strona pismem z 3 czerwca 2024 r. wystąpiła do organu z żądaniem zmiany sposobu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Podstawą prawną orzekania w tym przedmiocie jest przepis art. 157a u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. W ramach toczącego się postępowania zabezpieczającego organ wydał takie postanowienie – w dniu 21 czerwca 2024 r. uchylając zajęcia wierzytelności wskazanych przez stronę w punkcie 1 i 2 wniosku. Zdaniem sądu w takim przypadku zwrot uprzednio zajętych, a następnie zwolnionych spod zajęcia środków jako czynność materialno – techniczna powinna być wykonana w realizacji zapadłego uprzednio postanowienia zmieniającego zakres zabezpieczenia poprzez uchylenie konkretnych zajęć wskazanych wierzytelności. Natomiast w przypadku uchylania się przez organ od podjęcia (realizacji) tej czynności stronie przysługuje środek prawny w postaci skargi na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.) Nie istnieją natomiast przepisy prawa, które nakazywałyby wydanie organowi odrębnego aktu administracyjnego w tym zakresie, jak i w przypadku samodzielnego (niepowiązanego z okolicznością uchylenia zajęć) złożenia w postępowaniu zabezpieczającym żądania zwrotu zajętych środków o określonej przez stronę wysokości. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze eksponujących brak podjęcia przez organy wszelkich czynności prowadzących do należytego rozpoznania żądania spółki jak i pozbawienie strony możliwości uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z zasady tej wypływa m.in. zasada działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), którą również wyraża art. 6 k.p.a. Z treść przytoczonych przepisów jasno wynika, że organy zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa. Tymczasem ani w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ani w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie istniał przepis umożliwiający, w ramach postępowania zabezpieczającego, procedowanie w zakresie zwrotu środków pieniężnych we wskazanej kwocie. Organy nie miały zatem podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w tym przedmiocie, jak chciała tego skarżąca. Działania organów należy więc ocenić za zgodne z obowiązującym prawem. W konsekwencji zarzuty naruszenia zarówno przepisów k.p.a. jak i ustawy egzekucyjnej sąd uznał za bezzasadne. Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.