I SA/Ke 477/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 6 października 2015 r. odrzucił skargę A.Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w L. (Spółka) na postanowienie Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.". Spółka, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożyła w zakreślonym terminie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki. W terminie zostało jedynie złożone pełnomocnictwo udzielone M. P., upoważniające go do reprezentowania skarżącej. Pełnomocnictwo nie obejmowało posiadania aktu założycielskiego Spółki i spraw rejestracyjnych. Zawarto adnotację, że sprawy te prowadzi osobiście R. P. – prezes Spółki. Odpis aktu założycielskiego Spółki został natomiast przesłany przez M. P. po terminie. Postanowienie zostało doręczone stronie 26 października 2015 r. W dniu 2 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego), R. P. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia akty założycielskiego Spółki. Uzasadniając wniosek wskazał, że Spółka nie ponosi winy za zaistniałą sytuację. Wyłączną winę ponosi Sąd, który powinien najpierw przeczytać treść pełnomocnictwa dla M. P.. Z pełnomocnictwa tego wynika jasno, że pełnomocnik ten umocowany jest tylko do niektórych czynności, m.in. nie jest i nie był umocowany do posiadania i do składania aktu założycielskiego Spółki, przez to takiego aktu nie mógł złożyć w sądzie. Zdaniem strony Sąd powinien wezwać osobą upoważnioną do posiadania tego aktu. Jednocześnie podniosła, że termin 7 dni, został zachowany. O działaniach Sądu strona dowiedziała się bowiem 2 listopada 2015 r. z postanowienia Sądu z 6 października 2015 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.). W sprawie bezsporne jest, że skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika, uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. nie przedłożyła w zakreślonym terminie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki. Odpis aktu założycielskiego Spółki został złożony po terminie. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. W sprawie, nie budzi więc zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jeżeli natomiast w sprawie ustanowiono pełnomocnika (tak jak w niniejszej sprawie) to jego postępowanie powinno być wzięte pod uwagę, przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu. Pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy, odpowiada bowiem za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony i na jej rachunek. Tym samym, to strona ponosi ryzyko działania pełnomocnika. Uchybienie przez stronę terminowi, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. W tej sytuacji, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu, należy uwzględnić konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Wymaga przy tym podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której pełnomocnik nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przytoczone przez wnioskodawcę argumenty wskazują, że przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu był brak umocowania pełnomocnika do posiadania i składania aktu założycielskiego, co wynikało z treści pełnomocnictwa przedłożonego w Sądzie. Z tych względów, w ocenie wnioskodawcy, Sąd nieprawidłowo wezwał pełnomocnika do dokonania tych czynności i to Sąd ponosi winę za niezłożenie przez stronę wymaganego dokumentu w terminie. Sąd stwierdził, że powołane przez wnioskodawcę okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Po pierwsze, wymaga wyjaśnienia, że na dzień skierowania wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi, Sąd nie dysponował pełnomocnictwem udzielonym przez Spółkę, M. P.. Przedmiotowe wezwanie dotyczyło m.in. właśnie tego pełnomocnictwa. Po drugie, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, z pełnomocnictwa udzielonego M. P., nie wynika brak jego upoważnienia do składania aktu założycielskiego Spółki, lecz brak upoważnienia do jego posiadania oraz w zakresie spraw rejestrowych. W ocenie Sądu ponadto, okoliczność, że pełnomocnik nie jest upoważniony do posiadania dokumentu, którego dotyczy wezwanie Sądu, nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej jego niezłożenie, w zakreślonym przez Sąd terminie. Pełnomocnik nie sygnalizował kłopotów z jego uzyskaniem, wiedział gdzie znajduje się ten dokument. Mógł go zatem uzyskać i przesłać do Sądu bez najmniejszego wysiłku. Uzyskanie takiego dokumentu, nie stanowi przeszkody, której nie da się usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dodatkowo pełnomocnik mógł poinformować R.a P. o obowiązku złożenia takiego dokumentu w zakreślonym terminie, w Sądzie. Pełnomocnik nie podjął jednak żadnych z ww. czynności. W opisanych okolicznościach Sąd, nie znalazł usprawiedliwienia dla działania pełnomocnika, reprezentującego stronę skarżącą, polegającego na niezłożeniu w terminie wymaganego przez Sąd dokumentu. Przy zachowaniu należytej staranności M. P. był w stanie złożyć przedmiotowy dokument w terminie. Zdaniem Sądu, w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.