I SA/Ke 482/14

Dnia 22 stycznia 2015 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. p o s t a n a w i a zwolnić H. K.od kosztów sądowych. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej z dnia 18 grudnia 2014 r. w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. H. K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym wniosku skarżący nie wskazał, aby z kimkolwiek prowadził gospodarstwo domowe. Oświadczył, że posiadał dom we wsi W., lecz zajął go wraz z działką komornik, ponadto posiada dom w miejscowości M. wybudowany przed I wojna światową oraz nieruchomość rolną wielkości 2ha25a. Dodatkowo wskazał, że jest osoba chorą, niezdolną do pracy. Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa. Analiza akt administracyjnych, akt sądowych oraz złożonego wniosku na urzędowym formularzu PPF z dnia 5 stycznia 2015 r. wykazała, że w obecnej sytuacji materialnej skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych zatem jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.