I SA/Ke 489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ("Agencja", "ARiMR") decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z [...]nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 3.1.2. na rok 2013. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją nr [...]z [...] Kierownik Agencji przyznał B. D. płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w łącznej kwocie 3100 zł z tytułu realizacji wariantu 3.1.2 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 (do płatności uwzględniono powierzchnię deklarowaną 6,20 ha). Od przedmiotowej decyzji strona nie wnosiła odwołania i stała się ona ostateczna. W dniach 13 - 18 listopada 2014 r. w gospodarstwie beneficjenta zostały przeprowadzone kontrole w zakresie wzajemnej zgodności i kwalifikowalności powierzchni. Inspektorzy terenowi stwierdzili zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych: E - położonej na działce ewidencyjnej nr 484 (trzcinowisko, chwasty wieloletnie, samosiejki), T - położonej na działce ewidencyjnej nr 452 (wieloletnie zachwaszczenia, zakrzaczenia, zadrzewienia) oraz U - położonej na działce ewidencyjnej nr 468 (wieloletnie zachwaszczenia, zakrzaczenia, zadrzewienia). Na dowód dokonanych ustaleń zostały sporządzone raporty z czynności kontrolnych, szkice kontrolowanych działek oraz zdjęcia obrazujące stan zagospodarowania kontrolowanych działek. Okoliczności ujawnione podczas kontroli na miejscu stanowiły podstawę do wznowienia z urzędu przez Kierownika Agencji postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z 3 października 2013 r. W dniu 15 października 2015 r. strona złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr 452, 468 i 484 były w 2013 r. użytkowane rolniczo, natomiast w 2014 z uwagi na siłę wyższą, zgłoszoną do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J., wykonanie zabiegów rolniczych nie było możliwe. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego Kierownik Agencji decyzją z [...] r. uchylił decyzję z [...] r. i odmówił przyznania stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. 1.3. Dyrektor Agencji wskazał, że wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 rozpatrywane są w oparciu o ustawę z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013 r.173), zwanej dalej "ustawą PROW", Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolno środowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. 2013.361 ze zm.) dalej "rozporządzenie rolnośrodowiskowe" oraz przepisy unijne. Jednocześnie szczegółowo powołał przepisy tych regulacji określające zasady przyznawania pomocy, warunki przyznawania płatności rolnośrodowiskowej, okoliczności kiedy rolnik realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe, w tym warunki pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, obowiązki beneficjenta przestrzegania podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, konsekwencje stwierdzonych niezgodności, zasady ustalania wysokości płatności rolnośrodowiskowej w danym roku, zasady składania zmian do wniosku, konsekwencje stwierdzenia podczas kontroli rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią zmierzoną. 1.4. Organ ponadto wskazał na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wznowienia postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Na podstawie wyników kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej w listopadzie 2014 r. (wykonanych szkiców i zdjęć kontrolowanych powierzchni) organ uznał, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności istotne dla sprawy przyznania stronie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 nieznane organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji Nr [...]. Z uwagi na stwierdzone na działce ewidencyjnej nr 484 trzcinowisko i teren podmokły, zachwaszczenie działek roślinami wieloletnimi, zadrzewienia oraz zakrzaczenia organ ustalił, że dla działki rolnej E położonej na działce ewidencyjnej nr 484 o powierzchni deklarowanej 0,56 ha, dla działki rolnej T położonej na działce ewidencyjnej nr 452 o powierzchni deklarowanej 0,47 ha oraz dla działki rolnej U położonej na działce ewidencyjnej nr 468 o powierzchni deklarowanej 0,58 ha całe powierzchnie deklarowane na rok 2013 nie kwalifikują się do przyznania wnioskowanej płatności. Powyższe okoliczności ustalono na podstawie raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej w gospodarstwie strony w dniach 13-18 listopada 2014 r. Powyższe znalazło odzwierciedlenie również do sprawy z roku 2013, bowiem stwierdzono, że ww., powierzchnie działek ewidencyjnych nie były użytkowane w dniu kontroli, której wyniki są podstawą do stwierdzenia, że ww. powierzchnie również nie były użytkowane rolniczo w 2013 r. nie stanowiły trwałego użytku zielonego. Stwierdzenie to tutejszy organ podjął na podstawie wykonanych przez kontrolujących fotografii, na których widać, że gęstość oraz wysokość zadrzewień, zakrzaczeń i stan chwastów wieloletnich trzcinowiska wskazuje, iż grunty te nie były użytkowane w okresie dwóch lat przed rokiem, w którym odbyła się kontrola na miejscu. Organ, porównując szkice wykonane podczas wizytacji terenowej w 2014 r. oraz złożone przez stronę w 2013 r. załączniki graficzne ustalił, że powierzchnie obarczone kodem błędu DR18 w 2014 r. odpowiadają działkom rolnym zgłoszonym we wniosku na rok 2013 r. oznaczonych literami E, T i U. Dla ww. działek ewidencyjnych dostępne są ortofotomapy bazujące na zdjęciach lotniczych z 26 kwietnia 2012 r. oraz z 2 czerwca 2015 r. Ortofotomapy dla ww. działek ewidencyjnych dają postawy do twierdzenia, że nie były one użytkowane rolniczo w 2013 r., bowiem konfrontacja tych zdjęć lotniczych z wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w listopadzie 2014 r. potwierdza, iż degradacja powierzchni użytków rolnych postępowała na nich na pewno od 2012 r. do 2015 r. 1.5. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Agencji wskazał, że nie ma racji strona podważając ustalenia w zakresie braku użytkowania rolniczego działek rolnych E, T i U w 2013 r., bowiem inspektorzy terenowi w listopadzie 2014 r. dojechali na wskazane działki ewidencyjne, stwierdzili, że działka rolna E położona jest na terenie podmokłym, a odstąpili od pomiaru wszystkich spornych działek ze względu na to, iż brak było możliwości fizycznej identyfikacji przebiegu granic w terenie. Podczas kontroli na miejscu stwierdzono na spornych działkach roślinność świadczącą o tym, że grunty nie były użytkowane w roku poprzedzającym rok wykonania czynności kontrolnych. Rodzaj stwierdzonej roślinności (chwasty, trzciny, krzewy samosiejki drzew) i ich stan (wysokość, ich stan przy gruncie) potwierdzają, że działki te nie były użytkowane rolniczo w 2013 r. Mając na uwadze, że działki rolne E, T i U zostały zadeklarowane do płatności rolnośrodowiskowej, jako trwałe użytki zielone i zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdzono, że powierzchnia działek rolnych deklarowana działek rolnych kwalifikowana w wariancie 3.1.2 wynosi 6,20 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona wynosiła 4,59 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi 35,08 % powierzchni stwierdzonej (4,59 ha) i zgodnie z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 płatność rolnośrodowiskowa została stronie odmówiona. 1.6. W kwestii zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 75 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009 organ stwierdził, że jest on bezpodstawny. Z akt sprawy wynika, że strona nie informowała organu, że nie może wywiązać się z podjętych zobowiązań na rok 2013, na skutek wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Zgłoszenie z 29 sierpnia 2014 r. informujące o uniemożliwieniu wykonania koszenia na działkach ew. nr 577, nr 50, nr 468 i nr 452 dotyczyło zobowiązania podjętego na rok 2014 i nie może odnosić się do roku 2013. Ponadto, jak wynika z oświadczenia skarżącej z 15 października 2015 r., sporne działki ewidencyjne nie były skoszone tylko w roku 2014, w związku z tym należało przyjąć, że w roku 2013 nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję B.D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 2. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne i nie wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy mimo jego ponownego rozpatrzenia, dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień B. D. oraz niczym nie uzasadnione przyjęcie, że z działek o numerach ew. 484, 452 i 468 należy wykluczyć z płatności obszar o pow. 1,61 ha co przekracza dopuszczalną normę tolerancji 20 % pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną, gdyż na działkach objętych wnioskiem stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w sytuacji kiedy skarżąca 29 sierpnia 2014 r. poinformowała Kierownika ARiMR w Jędrzejowie, że w wyniku intensywnych opadów zostały zalane działki ewidencyjne zgłoszone do dopłat, a tożsame ze wskazanymi w zaskarżonej decyzji, stąd też nie było możliwym wykonanie obowiązkowych prac polowych utrzymujących kulturę rolną na wskazanych działkach, stąd też z związku z wystąpieniem siły wyższej skarżąca nie mogła prowadzić działalności rolniczej, wobec powyższego nie zasadnym jest stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że na działkach wskazanych w decyzji stwierdzono wieloletnie nieużytkowanie; 4. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności rozstrzygnięcia o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 5. art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy przepis ten wskazuje wprost, że jeżeli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku wystąpienia siły wyższej, a tak było w niniejszym przypadku, co skarżąca zgłosiła do Agencji w J., to rolnik zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru objętego działaniem siły wyższej pod warunkiem, że ten fakt zgłosił do właściwego organu, a tak było w realiach sprawy, stąd nie zasadne odmówienie płatności; 6. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego nie właściwe zastosowanie i nie poprzedzenie wydania zaskarżonej decyzji postępowaniem mającym na celu ustalenie rzetelnego stanu faktycznego, czego organ II instancji zaniechał. 2.2. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że ustalenia poczynione przez organ I instancji, a będące podstawą do wydania zaskarżonej decyzji są niepełne. W ocenie strony błędnie uznano, że działki ew. 484, 452, 468 są obarczone powierzchnią 1,61 ha wykluczoną z obszaru dopłat co przekracza 20 % dopuszczalnej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną. Organ zapomniał ponadto, że skarżąca w wyniku kontroli agencji w roku 2014 zgłosiła do Biura w Jędrzejowie fakt zalania ww. działek przez intensywne opady, co jasne uniemożliwiało dokonanie ich uprawy. Zalania uniemożliwiły wjechanie na ten teren. Fakt ten został zgłoszony przez skarżąca 29 sierpnia 2014 r. Okoliczność ta została uznana, jako siła wyższa uniemożliwiająca prowadzenie na tych terenach produkcji rolnej. Fakt ten był podstawą do uchylenia przez Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. (decyzja z [...] r.) decyzji Agencji w J.z 9 kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania płatności na rok 2014, gdzie stwierdzono, że nie słusznym było zmniejszenie obszaru do dopłat deklarowanego przez skarżącą z uwagi na fakt, że organ nie zasadnie nie przyjął, iż obszar ten był zalany, co było wynikiem działania siły wyższej. W uzasadnieniu wskazanej powyżej decyzji wprost czytamy o błędach organu I instancji i naruszonych przez niego przepisach. W ocenie strony organ nie zweryfikował prawdziwości twierdzeń skarżącej, co do rzeczywistego wyglądu deklarowanych działek, ich stanu agrarnego. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Agencji utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Agencji o uchyleniu decyzji dotychczasowej z 3 października 2013 r. i odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 3.1.2. na rok 2013. Postępowanie organów prowadzone było w warunkach wznowienia postępowania, umożliwiającego ponownego rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Agencji z 3 października 2013 r. przyznającą skarżącej płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w łącznej kwocie 3100 zł z tytułu realizacji wariantu 3.1.2 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 (do płatności uwzględniono powierzchnię deklarowaną 6,20 ha). Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna – z bardzo silnej ochrony mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych. Kodeks postępowania administracyjnego opiera dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. na zaistnieniu dwóch generalnych przesłanek pozytywnych – rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną i wystąpieniu jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a. i 145 a § 1 i 145 b § 1 K.p.a. podstaw prawnych wznowienia oraz na stwierdzeniu braku zaistnienia wymienionych w art. 146 przesłanek negatywnych. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Kierownika Agencji z 3 października 2013 r. była decyzją ostateczną, kończącą sprawę o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Została doręczona skarżącej, która nie wniosła od niej odwołania. Jako przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie organ wskazał podstawę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. stwierdził, że wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. 3.3. W niniejszej sprawie, jako nową okoliczność faktyczną, istotną dla sprawy, istniejącą w dacie wydania decyzji z 3 października 2013 r. organ wskazał okoliczność, że część gruntów zgłoszonych przez skarżącą w 2013 r. do płatności rolnośrodowiskowej (działki E, T, U) nie była użytkowana rolniczo, co nie uprawniało jej do przyznania płatności do ich powierzchni, co stwierdzono podczas kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącej, przeprowadzonej w dniach 13 – 18 listopada 2014 r. Wynik kontroli na miejscu – ujęty w raporcie z kontroli stanowił nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który niewątpliwie nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z 3 października 2013 r. Niemniej, w świetle art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania jest ujawnienie się nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy, istniejącej w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanej organowi, który tę decyzję wydał, a taką było przedeklarowanie powierzchni działek rolnych. Jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony w terminie późniejszym (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie), to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna (przedeklarowanie powierzchni) istniała w dniu wydania decyzji, była istotna dla sprawy i nie była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną. W niniejszej sprawie okoliczność faktyczna - przedeklarowania części gruntów, tj. zadeklarowania działek rolnych E (0,56 ha), T (0,47 ha) i U (0,58 ha), które nie były użytkowane rolniczo istniała w dniu wydania pierwotnej decyzji, jednak nie była znana organowi I instancji. Powyższa okoliczność wyszła na jaw dopiero po wydaniu decyzji dotychczasowej, podczas przeprowadzenia kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym strony, która miała miejsce w dniach 13 – 18 listopada 2014 r. i była niewątpliwie istotna do sprawy w przedmiocie przyznania płatności rolnych. Jako taka okoliczność faktyczna uzasadniała wznowienie postępowania w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalenia organu w powyższym zakresie są prawidłowe w świetle obszernego materiału dowodowego, którym dysponował organ (raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w ramach kontroli na miejscu, zdjęcia działek rolnych, szkice kontrolowanych działek, wniosek i załączniki graficzne złożone przez stronę, ortofotomapy). Na podstawie wskazanych dowodów organ stwierdził, że gęstość oraz wysokość zadrzewień, zakrzaczeń i stan chwastów wieloletnich trzcinowiska na działkach rolnych E, T, U wskazuje, iż grunty te nie były użytkowane w okresie dwóch lat przed rokiem, w którym odbyła się kontrola na miejscu. Organ, porównując szkice wykonane podczas wizytacji terenowej w 2014 r. oraz złożone przez stronę w 2013 r. załączniki graficzne ustalił, że zakwestionowane powierzchnie w 2014 r. odpowiadają działkom rolnym zgłoszonym we wniosku na rok 2013 r. oznaczonych literami E, T i U. Dla ww. działek ewidencyjnych dostępne są ortofotomapy bazujące na zdjęciach lotniczych z 26 kwietnia 2012 r. oraz z 2 czerwca 2015 r. Ortofotomapy dla ww. działek ewidencyjnych dają postawy do twierdzenia, że nie były one użytkowane rolniczo w 2013 r., bowiem konfrontacja tych zdjęć lotniczych w wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w listopadzie 2014 r. potwierdza, iż degradacja powierzchni użytków rolnych postępowała na nich na pewno od 2012 r. do 2015 r. W związku z powyższym zarzut skarżącej, że organy nie zasadnie przyjęły, iż deklarowane działki są nieużytkowane rolniczo od 2 lat oraz zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, należy wskazać, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności zasada prawdy obiektywnej ulega ograniczeniu. Wynikający z niej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, został zastąpiony mocą art. 21 ust. 2 pkt 2 mającej zastosowanie w sprawie ustawy PROW, wyłącznie obowiązkiem wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, że organ zwolniony został z konieczności oparcia rozstrzygnięcia na niebudzącym wątpliwości, wystarczającym i przekonywującym materiale dowodowym, który zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, w niniejszej sprawie został zgromadzony i wyczerpujące rozpatrzony. 3.4. W konsekwencji stwierdzonych okoliczności organ prawidłowo odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Strona ubiegając się o płatności rolne, podpisała się pod oświadczeniem na wniosku, że znane jej są zasady przyznawania płatności. Pomimo tego skarżąca pierwotnie zadeklarowała do płatności część gruntów (tj. areał 1,61 ha), które nie były uprawiane rolniczo. W sytuacji zadeklarowania do płatności takich obszarów, zasadne było wyeliminowanie przez organ decyzji administracyjnej przyznającej przedmiotowe płatności z obrotu prawnego, gdyż w istocie część płatności została przyznana do areału, do którego płatność taka nie przysługuje. W konsekwencji wykluczania przedmiotowej powierzchni z płatności, z uwagi na jej wielkość w stosunku do powierzchni deklarowanej we wniosku, zasadne było odmówienie wnioskowanej na rok 2013 płatności rolnośrodowiskowej, stosownie do postanowień art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. 3.5. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma ponadto zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Stosownie do powołanej regulacji, jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Ponadto właściwych zmniejszeń nie stosuje się, jeżeli niezgodność będąca następstwem siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych dotyczy wzajemnej zgodności. Przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość. Z akt sprawy wynika, że strona nie informowała organu, że nie może wywiązać się z podjętych zobowiązań na rok 2013, na skutek wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Zgłoszenie z 29 sierpnia 2014 r. informujące o uniemożliwieniu wykonania koszenia na działkach ewidencyjnych nr 577, nr 50, nr 468 i nr 452 dotyczyło zobowiązania podjętego na rok 2014 i nie może odnosić się do roku 2013. Organ celnie zauważył przy tym (pkt 1.6.), że skoro z oświadczenia skarżącej z 15 października 2015 r. wynika, że sporne działki ewidencyjne nie były skoszone tylko w roku 2014, to należało przyjąć, że w roku 2013 nie wystąpiły okoliczności o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Wskazana w skardze decyzja Dyrektora Agencji z 22 czerwca 2016 r., która jak twierdzi strona uwzględniła powyższe okoliczności, dotyczy właśnie przyznania płatności na rok 2014, niniejsza sprawa dotyczy natomiast roku 2013. 3.6. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.