I SA/Ke 491/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... nr ... w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] wydaną wobec S. S. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ ustalił, że [...] r. na obwodnicy miejscowości P. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu R. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował Z. A.. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu S. S. właścicielki Firmy Handlowo-Usługowej "A. ". Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole. Strona poinformowała, że pojazd pożyczył mąż strony w celu przewiezienia kukurydzy na potrzeby gospodarstwa rolnego. Organ wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia: przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140) dalej "u.t.d.", w tym art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1. Wskazał, że treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w tym załączniku. Podniósł, że zastosowania w sprawie nie znajdą art. 189e i art. 187f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.g. Organ przytoczył też art. 39a ust. 1 u.t.d. określający warunki zatrudnienia kierowcy. Wskazał na art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. zawierający obowiązek wykonania przez kierowców badań lekarskich i badań psychologicznych. Według art. 92a ust. 2 ww. ustawy zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł. do [...] zł. za każde naruszenie. W myśl Ip. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Stosownie do Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że [...] r. kierowca Z. A. wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy S. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo Usługowa "A. " S. S., nie posiadając ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca ten zeznał, że nie jest pracownikiem strony, ale jedzie po kukurydzę z m. M. do P. w imieniu Firmy Handlowo Usługowej "A. " S. S.. O tą przysługę poprosiła go właścicielka firmy. Kierowca posługiwał się zaświadczeniem nr [...] z [...] r. oraz wypisem nr [...] z zaświadczenia nr [...] z [...] r. wydanego bezterminowo na wykonywanie krajowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne Firmie Handlowo Usługowej "A. " S. S.. Kierowca poinformowany przez inspektora o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy podpisał bez uwag protokół z przesłuchania świadka. Z zeznań świadka, pouczonego o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy, złożonych do protokołu wynika, że jechał na polecenie S. S.. Na podstawie powyższego prawidłowo ustalono odpowiedzialność strony wywodzącą się z art. 92 a ust. 2 u.t.d., jednak organ I instancji błędnie przyjął, że S. S., prowadząca działalność gospodarczą, jest osobą o której mowa w art. 7c u.t.d. czyli osobą fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu mikroprzedsiębiorcy, podczas gdy skarżąca jest inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Podsumowując, organ wskazał że strona, będąc inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym była zobowiązana do przestrzegania przepisów i bieżącej kontroli, co do posiadanych przez kierowców uprawnień. Zarządzający transportem czy inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, jest zobowiązana do należytego zorganizowania pracy kierowców, w tym zapewnienia posiadania przez nich wszystkich wymaganych dokumentów, w tym stosownych badań lekarskich czy psychologicznych. W ocenie organu odwoławczego podniesione w odwołaniu argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie. Dołączone do odwołania oświadczenia skarżącej, jej męża i kierowcy oraz bilingi telefoniczne nie są wystarczającym dowodem, świadczącym o innym niż ustalony stanie faktycznym. Kierowca składał zeznania po uprzednim pouczeniu go o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania złożone przez kierowcą w dniu kontroli organ I instancji słusznie uznał za wiarygodne jako złożone "na gorąco". Składający zeznania bezpośrednio po zdarzeniu nie ma jeszcze pełnego wyobrażenia konsekwencji składanych zeznań i dlatego takie zeznania są wiarygodne. Wyjaśnieniom złożonym w toku postępowania należało odmówić wiarygodności, gdyż ich celem jest uniknięcie odpowiedzialności od nałożonej kary pieniężnej. Organ podkreślił przy tym, że zarówno protokół kontroli jak i sam protokół przesłuchania kierowcy stanowią istotne dowody w sprawie. Wyjaśnił, że zatrudnienie jest pojęciem szerszym niż pojęcie pracownika. Umowa o pracę jest jedną z wielu form zatrudnienia. Decydujące znaczenie dla powstania obowiązków ustawowych ma już sam fakt świadczenia usług lub pracy na rzecz danego podmiotu, wykonującego przewozy drogowe. Wynika to wprost z art. 39m u.t.d., który ma na celu objęcie stosowanymi wymogami wszystkich kierowców realizujących przewozy drogowe i bez znaczenia jest charakter oraz podstawa świadczenia przez kierowców powierzonych im zadań. W ocenie organu okoliczności, na które powołuje się skarżąca nie stanowią okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną strony, jako innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, na które strona realnie miała wpływ. Na powyższą decyzję S. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 92a ust. 2 w zw. z pkt 4.2. załącznika nr 4, polegające na wymierzeniu skarżącej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym kierowca nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 2. art. 92a ust. 2 w zw. z pkt 4.3. załącznika nr 4 polegające na wymierzeniu skarżącej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym kierowca nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem. II. przepisów postępowania: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy oraz dokonanie ustaleń niemających potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a w konsekwencji ustalenie, niezgodne ze stanem faktycznym sprawy, że [...]202or. kierowca Z. A. wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej (przedsiębiorcy), podczas gdy Z. A. dokonywał przewozu na zlecenie męża skarżącej M. S., który pożyczył pojazd marki Renault wraz z naczepą marki Bodex w celu przewiezienia kukurydzy na potrzeby gospodarstwa rolnego; 2. art. 7 w zw. z 77 § 1 kpa w zw. z art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, tj. nie wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie w ogóle doszło do wykonywania krajowego transportu drogowego w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, odmowie wiarygodności zeznań skarżącej oraz oświadczeń M. S. i Z. A. oraz w zasadzie pominięcie dowodu z bilingów telefonicznych. W ocenie skarżącej organ w sposób bezrefleksyjny przyjął, że Z. A. wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą, która wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy - kierowca jechał na załadunek kukurydzy w miejscowości P.. Ustalenia te organ poczynił wyłączne w oparciu o protokół przesłuchania świadka odmawiając wiarygodności zeznaniom skarżącej oraz oświadczeń M. S. i Z. A. a nadto w zasadzie pominął dowód z bilingów telefonicznych. Skarżąca natomiast zeznała, że kierowca dokonywał przewozu na zlecenie jej męża (osoby fizycznej), który pożyczył pojazd w celu przewiezienia kukurydzy na potrzeby gospodarstwa rolnego a nie działalności gospodarczej skarżącej. Czynności te nie były wykonywane przez kierowcę w ramach pracy na stanowisku kierowcy w firmie skarżącej a wyłącznie z uprzejmości wobec męża skarżącej, który poprosił Z. A. o pomoc w przewozie kukurydzy. W ocenie skarżącej nie sposób zatem przyjąć, jak czyni to organ, że kierowca wykonywał krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2021, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez organy przyjęto za podstawę rozważań sądu. Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, które określają zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Konsekwencją naruszenia wskazanych obowiązków jest nałożenie kary pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Oznacza to, że ww. podmioty zobowiązane są do należytego zorganizowania pracy kierowców, w tym zapewnienia posiadania przez nich wszystkich wymaganych dokumentów, w tym stosownych badań lekarskich czy psychologicznych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do u.t.d. (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w niniejszej sprawie. Ustalono bowiem, że [...] r. kierowca Z. A. wykonywał przewóz pojazdem R. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej [...] nie posiadając ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą, tj. innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Powyższych ustaleń dokonano w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności. Przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Istotne dowody w sprawie stanowią protokół kontroli oraz zeznania kierowcy złożone podczas kontroli. Wymaga wyjaśnienia, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., w związku z czym jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać, ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego nie mogły podważyć złożone w ramach obrony procesowej, w późniejszym okresie wyjaśnienia skarżącej, jej męża oraz świadka. Wbrew twierdzeniom skarżącej ocena materiału dowodowego dokonana przez organ zasługuje na akceptację. Organ był uprawniony do uznania oświadczeń skarżącej, jej męża i kierowcy załączonych do odwołania za niewiarygodne. Również bilingi telefoniczne nie mogły podważyć stanowiska organu. Istotne bowiem jest, że zeznania kierowcy m.in. w oparciu, o które organ ustalił stan faktyczny sprawy, zostały złożone po uprzednim pouczeniu kierowcy o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania złożone przez Z. A. w dniu kontroli organ prawidłowo uznał za wiarygodne jako złożone "na gorąco". Należy podzielić stanowisko organu, że składający zeznania bezpośrednio po zdarzeniu nie ma jeszcze pełnego wyobrażenia konsekwencji składanych zeznań i dlatego takie zeznania są wiarygodne. Omówienie zgromadzonych w niniejszej sprawie materiałów było wyczerpujące, spójne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Organ odwoławczy zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko, które w pełni zasługuje na akceptację. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma zarzut, że czynności podejmowane przez skarżącą nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego (art. 4 pkt 1 u.t.d.) oraz że organ nie dokonał stosownych ustaleń w tym zakresie. Zawarte bowiem w ustawie o transporcie drogowym uregulowania, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stosuje się także do niezarobkowego krajowego przewozu drogowego. Definicja niezarobkowego przewozu drogowego została natomiast określona w art. 4 pkt 4 u.t.d. Zgodnie z tą regulacją za niezarobkowy przewóz drogowy uważa przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Za taki przejazd należy natomiast uznać przejazd opisany w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Kierowca w toku kontroli okazał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydane skarżącej oraz zeznał, że to skarżąca zleciła mu wykonanie przewozu. Co istotne za kierowców uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście transport drogowy na jego rzecz (art. 92a ust. 4). Decydujące znaczenie dla powstania obowiązków przewidzianych w rozdziale 7a ustawy o transporcie drogowym ma już bowiem sam fakt świadczenia usług lub pracy na rzecz danego podmiotu, wykonującego przewozy drogowe. W stanie faktycznym niniejszej sprawy oznacza to, że kontrolowany kierowca powinien na dzień kontroli legitymować się niezbędnymi dokumentami w postaci orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z kolei obowiązkiem zarządzającego transportem czy innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym jest weryfikacja posiadanych przez kierowców uprawnień i dochowanie pieczy nad tym, aby wykonywali oni swoją pracę zgodnie z przepisami prawa i zawsze dysponowali stosownymi dokumentami. W konsekwencji to skarżąca jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d. Prawidłowo również oceniły organy, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie została wykazana i nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W szczególności okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. O ile na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważyć ustalenia organów, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podsumowując, zdaniem Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W sytuacji zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącą kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zachodziły tym samym podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy przyjętej przez niego podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.