I SA/Ke 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata S.S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (organ, Kolegium) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. N. z [...] r. nr [...] w sprawie zmiany decyzji z [....] r. i ustalenia S.k. nowej wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie 3.581 zł. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z aktem notarialnym nr Rep A 637/2005 oraz wypisem z rejestru gruntów S.k. jest właścicielem gruntów położonych w obrębie nr 4 W. M. składających się z działek o numerach: nr 38, nr 39, działki nr 115 oraz użytkowaniem wieczystym gruntów oznaczonych jako działki nr 36/1, 40, 43, oraz działek 82/1, 82/2, 82/3. Decyzją o nr PLF.3123.3.1531.2016, z 10 lutego 2016 r. organ podatkowy w Sitkówce Nowinach ustalił dla S.k. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie 5.581 zł. W dniu 16 czerwca 2016 r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęło zawiadomienie o dokonanej w dniu 11 maja 2016 r. zmianie w ewidencji gruntów dotyczącej działek S.k. o nr 36/1, 40, 43, 82/1, 82/2, 82/3. Z zawiadomienia Starosty K. wynika, że w dniu 11 maja 2016 r. geodeta M.O.(na zlecenie S.k.) wykonał operat techniczny w/w gruntów w wyniku którego z tym dniem nastąpiła zmiana w ich klasyfikacji. S.k. od dnia 11 maja 2016 r. jest użytkowaniem wieczystym gruntów oznaczonych jako działki: nr 43 sklasyfikowana jako Tr o pow. 0.1800 ha, nr 82/1 (Lzr- ŁVI o pow. 0.1230 ha, PsVI o pow. 0.1066 ha, Ba o pow. 0.0304 ha), nr 82/2 (Lzr- ŁVI o pow. 0.5501 ha, Ba o pow. 0.1088 ha, Wp o pow. 0.1311 ha), oraz działki nr 82/3 (Lzr-ŁVI o pow. 0.1767 ha, Br-PsVI o pow. 0.0271 ha, Ps VI o pow. 0.2044 ha, Ba o pow. 0.0918 ha). Zdaniem Kolegium w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy pierwszej instancji był zobowiązany uwzględnić przedmiotowe zmiany w klasyfikacji gruntów, zmienić decyzję wcześniej podjętą i ustalić nową wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zasadnie organ pierwszej instancji objął podatkiem rolnym, grunty o pow. 6,7579 ha sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, stosując stawkę 0 zł. (grunty zwolnione). W myśl natomiast art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku, gdyż przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym powierzchnie są zgodne ze znajdującym się w aktach wypisem z rejestru gruntów, a także zawartym w nim oznaczeniem. Tereny przemysłowe (oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ba) oraz tereny różne (oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Tr) jako, że nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych lub zakrzewionych oraz lasów podlegają, w myśl art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Organ pierwszej instancji zastosował też prawidłowe stawki podatku do poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uchwalone Uchwałą Rady Gminy Sitkówka - Nowiny Nr RG-XXV/187/12 z 28 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Mianowicie grunty oznaczone jako Tr i Ba o pow. 21400 m² (miesiące 1-5), grunty Tr i Ba o powierzchni 8210 m² (miesiące 6-12) oraz grunty pod wodami powierzchniowymi o powierzchni 1311 m² (miesiące 6-12) opodatkowane zostały jako grunty tzw. pozostałe, stawką 0,26 zł. za m², grunty pod wodami stawką 4,58 zł., użytki rolne, z uwagi na niskie klasy ziemi zwolnione zostały z opodatkowania, natomiast dla lasów zastosowano stawkę 41,55 zł. za 1 ha. Kolegium wyjaśniło, że o wysokości podatku, stosownie do przepisów art. 4 i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, decyduje przede wszystkim powierzchnia nieruchomości, ich przeznaczenie w ewidencji gruntów /mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy pozostałe/ oraz wysokość stawek uchwalonych przez radę gminy. Organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i nie mają możliwości przyjęcia do wymiaru podatku odmiennych danych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Dopóki te dane nie ulegną zmianie nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Skoro z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący jest we władaniu konkretnych działek, to organy podatkowe zobowiązane są do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na powyższą decyzję S.k. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej decyzji. Zarzucił, że decyzja aprobuje błędne wyliczenia podatku przez organ podatkowy pierwszej instancji. Na potwierdzenie stanowiska wskazał na wynikające z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienie z podatku gruntów sklasyfikowanych jako Ws. Wskazał też na zwolnienie przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 8 tej ustawy. W ocenie skarżącego gmina przyjmując symbolikę Ba, nie stosując zmian i ulg zmierza do uzyskania jak najwyższych podatków. W odpowiedzi na skargę Kolegium przyznało fakt błędnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości części działki o pow. 0,1311 ha oznaczonego jako Ws – grunty pod wodami powierzchniowymi, które stosownie do art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych winny być zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na podstawie art. 145 § 3 ustawy p.p.s.a. wniosło o uchylenie decyzji w części dotyczącej opodatkowania gruntów o pow. 0,1311 ha oznaczonego jako Ws i umorzenie postępowania w tym przedmiocie. Podniosło, że pozostałe podnoszone zarzuty nie mogły być uwzględnione przez Kolegium w trybie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca zmiany decyzji ustalającej skarżącemu wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r., poprzez ustalenie tego zobowiązania w niższej wysokości, wydana w trybie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 254 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (§ 1). Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (§ 2). Wymaga wyjaśnienia, że decyzja wydana na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej nie funkcjonuje samodzielnie w obrocie prawnym. Byt prawny takiej decyzji ściśle związany jest z funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, pierwotnie ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ta nowa decyzja, wydana na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej, kształtuje bowiem na nowo tylko jeden element ostatecznej decyzji wymiarowej, to jest wysokość zobowiązania podatkowego. Stosowanie art. 254 Ordynacji podatkowej zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Przepis pozwala na zmianę decyzji ostatecznej, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy Sitkówka Nowiny decyzją z 10 lutego 2016 r. ustalił skarżącemu wysokość podatku rolnego, podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego na rok 2016 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 5.581 zł. Na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego składał się podatek od nieruchomości w kwocie 5.564 zł, podatek leśny w wysokości 16,88 zł. Odnośnie użytków rolnych została zastosowana stawka 0. Po doręczeniu wskazanej decyzji Starosta Kielecki z dniem 11 maja 2016 r. dokonał zmiany w ewidencji gruntów dotyczącej działek S. K. o nr 36/1, 40, 43, 82/1, 82/2, 82/3, obejmującej zmianę klasyfikacji działek o numerach: 82/1 o pow. 0,2600 dotychczas tereny przemysłowe (Ba) wpisano tereny przemysłowe - pow. 0,0304, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – pow. 0,1230, oraz pastwiska trwałe – 0,1066, nr 82/2 o pow. 0,7900 dotychczas tereny przemysłowe (Ba) - wpisano tereny przemysłowe - pow. 0,1088, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – pow.0,5501, oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi (Wp) – pow. 0,1311. Odnośnie działki 82/3 o pow. 0,5000 dotychczas tereny przemysłowe (Ba) wpisano tereny przemysłowe - pow. 0,0918, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – pow. 0,1767, pastwiska trwałe – 0,2044 oraz grunty rolne zabudowane – pow. 0,0271. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2016.716. ze zm.) dalej u.p.o.l. stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek (art.6 ust. 8 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 6 a ust. 4 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U 2016.617 ze zm.) jeżeli w ciągu roku podatkowego grunty gospodarstwa rolnego zostały zajęte na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza lub po zaprzestaniu prowadzenia tej działalności przywrócono na tych gruntach działalność rolniczą albo z innych powodów ich powierzchnia uległa zmniejszeniu lub zwiększeniu, kwota należnego podatku rolnego ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana. Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku rolnym lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 4, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek (art. 6 ust. 7 ustawy o podatku rolnym). Przepis art. 1 ustawy o podatku rolnym zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, odsyła bezpośrednio do klasyfikacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków. Związanie oznaczeniem gruntów wynikającym z ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze podatków wynika także z unormowania art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. 2016.1629) dalej P.g.k. zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanych regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 (Lex nr 489351). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki więc w ewidencji wpisany jest określony sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami ewidencji gruntów i budynków mogą dotyczyć wyłącznie informacji o względnej mocy wiążącej, tj. takich, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), dotyczących przykładowo własności nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym. Drugą grupę stanowią dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 P.g.k.), którymi organ podatkowy jest bezwzględnie związany. Z powyższego wynika zatem, że organ podatkowy – przy wymiarze podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości w formie łącznego zobowiązania pieniężnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. W przedmiotowej sprawie po doręczeniu decyzji z 10 lutego 2016 r. ustalającej skarżącemu wysokość podatku rolnego, podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego na rok 2016 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania związana z odmienną, niż przyjęta w pierwotnej decyzji, klasyfikacją gruntów skutkującą zmianą zapisów w ewidencji gruntów. Wprowadzona zmiana dotyczyła zmiany sposobu opodatkowania, bowiem wysokość stawki podatkowej jest ustalana w stosunku do klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym zostały spełnione przesłanki zastosowania przez organ trybu zmiany decyzji określonego w art. 254 Ordynacji podatkowej. Skoro decyzja z 10 lutego 2016 r. r. ustalała zobowiązanie podatkowe na cały 2016 r., organ zobowiązany był do zmiany tej decyzji poprzez ustalenie wysokości zobowiązania z uwzględnieniem zmian w zakresie klasyfikacji gruntów. Podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości, podatku rolnym i leśnym jest powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze wynikające z ewidencji oraz stawka podatku ustalona w uchwale Rady Gminy Sitkówka Nowiny. Zasadnie Kolegium powołując się na związanie zapisami ewidencji gruntów w zakresie rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych wskazało, że grunty pozostałe oznaczone jako Tr i Ba o pow. 8210 m² (w tym działka 115 o pow. 4100 m²) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki 0,26 zł właściwej dla gruntów pozostałych i uwzględniły za miesiące czerwiec grudzień 2016 r. powierzchnię pomniejszoną - 8210 m² zamiast przyjętej w decyzji z 10 lutego 2016 r. powierzchni – 21.400 m². Skarżący zarzuca, że opodatkowaniu, wbrew treści art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. zostały poddane grunty pod wodami powierzchniowymi. Przepis art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. wyłącza z opodatkowania grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, z wyjątkiem gruntów pod wodami jezior lub zbiorników sztucznych. Z dokumentu zmian w ewidencji gruntów (k. 40 akt) wynika, że co do działki nr 82/2 o pow. 0,7900 sklasyfikowanej dotychczas - tereny przemysłowe (Ba) - wpisano tereny przemysłowe - pow. 0,1088, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – pow.0,5501, oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi (Wp) – pow. 0,1311. Stosownie do § 68 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U. 2016.1034) zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6. W załączniku tym wskazano cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. W pozycji 23, 24, 25 załącznika zawarto opis gruntów pod wodami oznaczony odpowiednio symbolami Wm, Wp, Ws. W pozycji 24: do gruntów pod wodami płynącymi (Wp) zalicza się grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U.2012.145 j.t.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne: Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na płynące, do których zalicza się wody: a) w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach, z których cieki biorą początek, b) znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym bądź okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych, c) znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących. Uwzględniając powyższe unormowanie dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów stanowiących część działki nr 82/2 o pow. 0,1311 oznaczonych symbolem Wp koniecznym było wykazanie, że są to grunty pod wodami jezior lub zbiorników sztucznych. Organ dokonując opodatkowania tej części działki (uwzględniając zmienioną klasyfikacje) był zobowiązany ustalić prawidłowy stan faktyczny w zakresie jego kwalifikacji prawnopodatkowej. Ustalenia w tym zakresie nie zostały dokonane. Okoliczność wadliwego opodatkowania przyznało Kolegium w odpowiedzi na skargę, wyjaśniając przyczyny dla których nie mogło skorzystać w uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Należy też zauważyć, że decyzja w zakresie zastosowanej stawki odnośnie części działki 82/2 (grunty sklasyfikowane Wp) uchyla się od kontroli Sądu. Organ pierwszej instancji podał stawkę 4,58 zł. Z decyzji Kolegium nie wynika w sposób jednoznaczny jaka stawka została faktycznie zastosowana. Kolegium w uzasadnieniu decyzji, akceptując stanowisko organu I instancji wskazało, że "grunty pod wodami powierzchniowymi o pow. 1311 m² (miesiące 6-12) opodatkowane zostały jako grunty tzw. pozostałe - stawką 0,26 za 1 m², podając jednocześnie stawkę 4,58 zł za m² - grunty pod wodami". Wskazać też należy, że na datę wydania decyzji przez Kolegium nie obowiązywała przywołana w decyzji uchwała Rady Gminy Sitkówka Nowiny Nr RG-XXV/187/12 z 28 listopada 2012 r. w sprawie ustalania wysokości stawek podatku od nieruchomości, lecz uchwała Nr RG-XIII/122/15 sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, zgodnie z którą uchwała z 28 listopada 2012 r. utraciła moc (§ 3 uchwały). Uzasadnienie w części dotyczącej opodatkowania części działki nr 82/2 o pow. 0,1311 narusza zatem przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Obowiązkiem organu, dla wypełnienia dyspozycji art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jest należyte i wyczerpujące przedstawienie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Bez zachowania tego elementu decyzji strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów, prowadzenia polemiki z organem zaś Sąd skutecznej kontroli aktu. Reasumując, obowiązkiem organu jest ustalenie podstawy opodatkowania w prawidłowej wysokości, ustalenia w tym przedmiocie mają bowiem bezpośredni wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Z tej przyczyny uznać należy, że postępowanie podatkowe w omawianym zakresie narusza dyspozycję art. 122, art. 187 § 1 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględniając zmiany w ewidencji gruntów oraz zaprezentowaną ocenę dokona ustaleń pozwalających na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego na 2016 r. Odnosząc się do wniosku Kolegium zawartego w odpowiedzi na skargę o uchylenie decyzji w części dotyczącej opodatkowania gruntu o pow. 0,1311 ha oznaczonego jako Ws i umorzenie postępowania w tym przedmiocie należy wyjaśnić, że nie mógł być uwzględniony. W decyzji zmieniającej w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej wysokość zobowiązania podatkowego organ ustalił wysokość zobowiązania na cały rok 2016, nie wyodrębniając w rozstrzygnięciu wysokości podatku dla poszczególnych działek. Stwierdzona wadliwość dotycząca opodatkowania części działki 82/2 o pow. 1311 m² może mieć zatem wpływ na ustalenie kwoty zobowiązania na 2016 r. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 135 ustawy p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).