I SA/Ke 495/10

Dnia 15 listopada 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.G. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla R. G. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. Wyrokiem z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Ke 495/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych. W dniu 9 listopada 2010r. R..G. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Złożony wniosek skarżący uzasadnia, ciężką sytuacją materialną, spowodowaną faktem posiadania na utrzymaniu bezrobotnej żony i dwojga dzieci w wieku 9 i 7lat. Skarżący uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w kwocie 1050zł netto, żona otrzymuje zasiłek rodzinny w wysokości 182zł miesięcznie. Jako posiadany majątek skarżący wykazuje dom wielkości 40m² oraz nieruchomość rolną wielkości 1,04ha. Skarżący powołuje się również na zadłużenie wobec ZUS, chorobę syna i związane z nią wydatki, ponadto wylicza konieczne opłaty utrzymania domu. W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a" od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy "p.p.s.a" powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych. Stosownie do przepisu art. 245 § 3 ustawy "p.p.s.a" prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie radcy prawnego i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy "p.p.s.a" przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza złożonego przez R.G. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Do pozytywnej oceny wniosku skarżącego przekonuje przede wszystkim fakt, że skarżący ma na utrzymaniu niepracującą żonę i dwoje małoletnich dzieci, a sam uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 1050zł netto miesięcznie. W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa skarżącego nie pozwala na poniesienie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w koniecznych wydatkach /np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie mieszkania/. Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezzasadny i podlega oddaleniu. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy "p.p.s.a", nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa ze skargi R. G. ponieważ przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja - akt administracyjny ściśle dotyczący praw i obowiązków z ubezpieczeń społecznych. Należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter ustawowy, co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Złożony w tym właśnie zakresie przez stronę wniosek jako bezzasadny podlega oddaleniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy "p.p.s.a", postanowiono jak w sentencji