I SA/Ke 507/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi Kopalni Granitu K. G. – C. Spółki z o.o. w M. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...] r. znak: [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę. Kopalnia G. K.G.-C. Sp. z o. o. w M. (dalej: spółka) złożyła 29 kwietnia 2016 r. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach jednoetapowego konkursu zamkniętego dla działania 2.5 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020. Zawnioskowała o dofinansowanie kwoty 589 502, 76 zł. Zarząd Województwa Ś. obsługiwany przez Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, (dalej: Instytucja Zarządzająca; organ), pismem z 7 lipca 2016 r. nr EFRR-II.432.529.1.2016.2.5.30.518 poinformował spółkę, że wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych i został zakwalifikowany do oceny formalnej. W wyniku przeprowadzonej oceny formalnej stwierdzono, że wniosek nie kwalifikuje się do wsparcia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisami § 1 ust. 3 Regulaminu Jednoetapowego Konkursu Zamkniętego nr RPSW.02.05.00-IZ.00-26-030/16 (dalej: regulaminu), pomoc w ramach konkursu udzielana jest w ramach pomocy de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia KE nr 1407/2013. Na podstawie art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych. Również § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020, stwierdza, że wartość dopuszczalnej pomocy udzielanej jednemu przedsiębiorcy ustala się zgodnie z art. 3 ust. 2-9 rozporządzenia nr 1407/2013. Regulamin w § 1 ust. 14 stanowi, że pomoc de minimis może być udzielana pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis, de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, otrzymaną w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200.000 euro dla jednego przedsiębiorcy. Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez jednego przedsiębiorcę rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia KE nr 1407/2013. Organ wskazał, że spółka zawnioskowała o przyznanie kwoty 589 502,76 zł. Na podstawie informacji widniejących w Systemie Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (system SUDOP) organ ustalił, że w bieżącym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch lat poprzedzających, aplikujący otrzymał, szczegółowo wymienioną pomoc de minimis, w łącznej kwocie 83 150, 68 euro. Wnioskodawca w ramach Działania 2.5 Wsparcie inwestycyjne sektora MŚP mógł maksymalnie ubiegać się o dofinansowanie w wysokości 521 007,75 zł. [116 849,32 euro x 4,4588 = 521 007,75 zł]. Powyższe spowodowało odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych, ze względu na zaznaczenie odpowiedzi "NIE" w punkcie 14 karty oceny formalnej, tj. właściwa wartość całkowita projektu, kosztów kwalifikowanych i dofinansowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła protest. Wyjaśniła w nim, że różnica w otrzymanej pomocy de minimis, pomiędzy otrzymanym zestawieniem a informacją udzieloną w formularzu, wynikała z nieujęcia dwóch kwot wsparcia, udzielonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jakie otrzymała firma H Sp. z o.o. Spółka podkreśliła, że do dnia składania wniosku nie otrzymała zaświadczeń o uzyskanej pomocy. Podniosła nadto, że podmioty powiązane były sprawdzane w systemie SUDOP, w którym informacja o dwóch nowych zaświadczeniach nie została ujęta. W opinii spółki zastosowana ocena nie jest współmierna do popełnionego przez nią błędu, który nie miał charakteru czynności złej woli, czy braku chęci udzielenia pełnej informacji o możliwym do wykorzystania limicie pomocy de minimis. Tym samym, w ocenie strony, popełniony błąd nie stanowi błędu formalnego, którego nie można było skorygować na etapie uzupełnień. Strona podkreśliła również, że system SUDOP nie jest narzędziem weryfikacji zgodnie z regulaminem konkursu. W związku z powyższym, w ocenie strony należało wziąć pod uwagę zaświadczenia o pomocy de minimis, które nie zostały omyłkowo załączone do dokumentacji. Poprzez brak posiadania fizycznie dwóch omawianych zaświadczeń dla H. Sp. z o.o. ich złożenie i tak nie byłoby możliwe. Zdaniem spółki punkt 14 część A Karty Oceny, oceniany być powinien na podstawie załączonych do wniosku zaświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis. Wskazując na regulamin, spółka podniosła, że to na wnioskodawcy leży obowiązek właściwego udokumentowania ww. faktu i kontroli przyznanej pomocy. Dodatkowo spółka wskazała, że z uwagi na fakt, iż procedura udzielania dotacji może trwać kilka miesięcy w czasie którym mogą zaistnieć różne okoliczności mające wpływ na otrzymaną pomoc a nadto ocena odbywa się na podstawie załączonych zaświadczeń, które dochodzą z opóźnieniem bądź wydawane są nieprawidłowo. Końcowo strona zaznaczyła, że nie jest odpowiedzialna za brak dwóch zaświadczeń bowiem wydane prze ZUS dotarły po złożeniu wniosku, co potwierdzały informacje z systemu SUDOP. W informacji z 12 sierpnia 2016 r. organ podtrzymał pierwotne stanowisko o zasadności negatywnej oceny formalnej projektu. Wskazał, że wnioskodawca przekroczył maksymalny pułap pomocy de minimis. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom konkursu przygotowania dokumentacji aplikacyjnej. To wnioskodawca powinien posiadać wiedzę odnośnie wysokości otrzymanej pomocy de minimis i pomoc taką potwierdzić zaświadczeniem, zgodnie z regulaminem. Organ udzielający pomocy zobowiązany jest ustawowo do wydania takiego zaświadczenia. Natomiast Instytucja Zarządzająca zobligowana jest zweryfikować czy nie został przekroczony pułap pomocy dla jednego przedsiębiorcy i w tym celu wykorzystuje narzędzie pomocnicze jakim jest System Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Dalej organ wyjaśnił, że wysokość pomocy de minimis w momencie składania wniosku oceniana jest na podstawie dotychczas przyznanej pomocy, natomiast w momencie podpisywania umowy o dofinansowanie, ta wielkość jest oceniana w oparciu o wysokość dotychczasowej pomocy oraz pomocy udzielanej w ramach podpisanej umowy. Wnioskodawca nie może przekroczyć limitu 200.000 euro na żadnym z dwóch etapów. Spółka, na informację organu z 12 sierpnia 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzuciła, Instytucji Zarządzającej naruszenie regulaminu. Podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie skarżącej zastosowana przez Instytucję Zarządzającą argumentacja nie jest przekonywująca, brakuje jej jednoznaczności i precyzji, a ponadto nie opiera się na prawdziwych przesłankach. Odnosząc się do poszczególnych twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na protest spółka podniosła, że Instytucja Zarządzająca nie wzięła jednak pod uwagę wszystkich danych z wniosku. Skarżąca uznała, że organ posłużył się systemem SUDOP pomimo, że nie jest on ujęty jako źródło danych do weryfikacji pomocy de minimis w regulaminie konkursu, a ponadto, w pierwotnie złożonej dokumentacji nie zostały omyłkowo załączone zaświadczenia o pomocy de minimis. Tym samym w ocenie skarżącego, zastosowana procedura została przeprowadzona z naruszeniem prawa, a decyzja o odrzuceniu została podjęta na podstawie danych spoza ustalonego w konkursie zakresu. Jednocześnie strona zwróciła uwagę na brak pełnej informacji ze strony wnioskodawcy - braku zaświadczeń, oraz bierności Instytucji Zarządzającej, która pomimo takiej możliwości nie zwróciła się do wnioskodawcy o dokonanie dozwolonych jednokrotnych uzupełnień dokumentacji wniosku o dofinansowanie. Skarżący podniósł, że Instytucja Zarządzająca przyjęła bardzo restrykcyjne stanowisko, odnośnie konieczności posiadania przez wnioskodawcę pełnej wiedzy. W kontekście powyższego spółka zarzuciła Instytucji Zarządzającej, że nie zwróciła się ona do skarżącej o przedstawienie w sposób rzeczowy i klarowny powodu, dla którego zaświadczenia nie zostały ujęte we wniosku oraz dlaczego limit de minimis jest mniejszy. W ocenie strony, fakt przekroczenia przez skarżącą limitu de minimis, podczas złożenia wniosku o dofinansowanie nie doprowadził do realnego przekroczenia limitu de minimis, co leży u podstaw założeń finansowania pomocy. Tym samym spółka stwierdziła, że na moment złożenia wniosku, przekroczenie limitu miało wówczas charakter jedynie potencjalny. W związku z powyższym strona zarzuciła organowi negatywne, jednostronne, dyskrecjonalne władztwo administracji publicznej - samorządowej, która jednoznacznie oceniła wniosek, bez możliwości jego korekty pomimo przewidzianej mocą regulaminu konkursu stosownej procedury korygującej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ powtórzył swoją dotychczasowa argumentację. Dodatkowo wyjaśnił, że Komisja Oceny Projektów dokonała weryfikacji uzyskanej pomocy de minimis za pośrednictwem systemu SUDOP, który traktuje jako narzędzie pomocnicze przy weryfikacji limitu pomocy de minimis. Z weryfikacji wynikało, że wnioskodawca w dniu 22 kwietnia 2016 r. otrzymał od instytucji udzielającej pomocy wsparcie na łączną kwotę 15 361,74 euro. Z informacji uzyskanych z organu udzielającego pomocy wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach podpisał w dniu udzielenia pomocy tj. 22 kwietnia 2016 r., umowę z przedsiębiorstwem H. Sp. z o.o. Z powyższego organ wywiódł, że przedsiębiorca w momencie podpisania umowy o udzielonej pomocy de minimis był świadomy otrzymania wsparcia, a więc wiedział, że otrzymał pomoc de minimis, którą należało ująć w dokumentacji aplikacyjnej pomniejszając wnioskowane dofinansowanie. W związku z powyższym organ uznał, że wnioskodawca zataił przed Instytucją Zarządzającą fakt uzyskania wsparcia. Pomimo, że wnioskodawca nie otrzymał zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis do dnia 29 kwietnia 2016r (tj. data złożenia wniosku do IZ), miał świadomość uzyskanej pomocy de minimis już od dnia 22 kwietnia 2016 r. tj. od dnia podpisania umowy z ZUS. Organ wyjaśnił, że nie mógł wezwać wnioskodawcy do dostarczenia zaświadczeń o uzyskanej pomocy bowiem, poprzez weryfikację w systemie SUDOP, posiadał już wiedzę o przekroczeniu maksymalnego pułapu pomoce de minimis. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia dokumentacji i zezwolenie na zmniejszenie kwoty dofinansowania skutkowałoby nierównym traktowaniem wnioskodawców. Instytucja Zarządzająca bezsprzecznie podkreśliła, że to wnioskodawca, który zawiera umowę z podmiotem udzielającym pomoc de minimis, powinien posiadać wiedzę odnośnie wysokości otrzymanej pomocy de minimis w bieżącym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat. Ponadto wypełniając sekcję XVI Oświadczenia Wnioskodawcy wniosku o dofinansowanie, aplikujący oświadczył, że informacje zawarte we wniosku oraz dołączonych dokumentach są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz, iż wnioskodawca jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie fałszywych danych lub złożenie fałszywych oświadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 217, dalej: ustawy o zasadach) w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w powyższym art. 61 ust. 1 ustawy o zasadach. Sąd administracyjny przy uwzględnieniu skargi stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o zasadach - art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy o zasadach. Sąd może również oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia – art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach. Na wstępie należy wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie Instytucją Zarządzającą jest Zarząd Województwa Ś., który zgodnie z § 1 I. regulaminu obsługiwany jest przez Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach stanowi, że instytucją zarządzającą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, ale stosownie do treści art. 10 ust. 5 o zasadach, instytucja zarządzająca może zlecać usługi związane z realizacją swoich zadań innym podmiotom, z wyłączeniem usług polegających na prowadzeniu kontroli systemowych. Złożona w sprawie skarga dotyczy sprawy, w której choć w informacji z 12 sierpnia 2016 r. w nagłówku wpisany jest "Urząd Marszałkowski Województwa Ś. Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego", to organem jest Zarząd Województwa Ś.. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając jej zarzuty należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada przejrzystości realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Z kolei równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Dokonana przez organ ocena wniosku złożonego przez spółkę została przeprowadzona z zachowaniem powyższych zasad. W celu dokonania kontroli zgodności z prawem wydanej przez organ oceny projektu poddać należy analizie zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach niniejszego programu operacyjnego procedur wyłaniania projektów. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 ustawy o zasadach, instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. I tak § 1 II. pkt 3. regulaminu stanowi, że pomoc w ramach konkursu jest udzielana w ramach pomocy de minimis zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.2013.352.1). Zgodnie z § 1 II. pkt 14 regulaminu, pomoc de minimis może być udzielana pod warunkiem, że łącznie z inną pomocą de minimis, de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, otrzymaną w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych z różnych źródeł i w różnych formach, nie przekroczy kwoty 200 000 euro dla jednego przedsiębiorcy (...). Aby wykazać kwotę uzyskanej pomocy de minimis do wniosku przedsiębiorca załącza kopie zaświadczeń o pomocy de minimis lub zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie, lub zaświadczeń o pomocy de minimis w rybołówstwie albo oświadczenie o wielkości takiej pomocy, albo oświadczenie o nieotrzymaniu takiej pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm.) (...). Paragraf 1 II. pkt 15 regulaminu stanowi, że w przypadku wnioskodawców, którzy w przeciągu ostatnich trzech lat otrzymali pomoc de minimis, pomoc tą należy zsumować zgodnie z posiadanymi zaświadczeniami a pozostałą wartość kwoty dostępnego limitu należy przeliczyć według wyżej wskazanego kursu. (...) Wartość pomocy de minimis udzielonej przedsiębiorcy przeliczana będzie ponownie na EUR po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski, obowiązującym w dniu udzielenia pomocy, tj. w dniu podpisania umowy o dofinansowania. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Potwierdza to również § 8 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 19 marca 2015 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 488). W ocenie spółki, zgodnie z regulaminem konkursu jej obowiązkiem było wyliczenie pomocy de minimis na podstawie posiadanych zaświadczeń o uzyskanej pomocy. Na dzień składania wniosku nie miała dwóch zaświadczeń dotyczących pomocy udzielonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w łącznej wysokości 15 361.74 euro, więc tych wartości nie uwzględniła we wniosku. Organ wskazał, że wysokość pomocy de minimis w momencie składania wniosku jest oceniana na podstawie dotychczas przyznanej pomocy. Przedmiot sporu opiera się zatem na ustaleniu zgodnego z regulaminem sposobu obliczania pomocy de minimis. Zdaniem Sądu, rację w przedmiotowym sporze ma organ. Zapis § 1 II. pkt 14 regulaminu stanowi jednoznacznie o "otrzymanej" pomocy de minimis w danym roku podatkowym oraz w ciągu dwóch poprzedzających lat podatkowych. To otrzymana kwota tej pomocy nie może przekroczyć 200.000 euro. Obowiązkiem wnioskodawcy było zatem ujęcie we wniosku łącznej sumy otrzymanej pomocy. Żaden zapis regulaminu nie stanowi o tym, że do sumy otrzymanej pomocy de minimis należy uwzględnić tylko te kwoty pomocy, co do których wnioskodawca posiada na dzień składania wniosku zaświadczenia o jej udzieleniu, czy też tylko te kwoty pomocy, które wynikają z załączanych do wniosku zaświadczeń. Taka interpretacja regulaminu świadczy o wyrywkowym ujęciu spoczywającego na wnioskodawcy obowiązku, w oparciu tylko o treść § 1 II. pkt 15. Jak wyżej przytoczono, nakazuje on zsumować pomoc zgodnie z posiadanymi zaświadczeniami. Zapis ten wyjaśnia tylko kwestie techniczne co do sposobu obliczania pomocy de minimis i nie może być odczytywany w oderwaniu od § 1 II. pkt 14 regulaminu, wprowadzającego jednoznaczny warunek wykazania wszystkich otrzymanych kwot pomocy de minimis. Uboczną kwestią jest przy tym fakt posiadania przez spółkę zaświadczeń, których nie dołączyła do wniosku i których, jak stwierdziła, nie posiadała na dzień składania wniosku. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 i 3 c ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 59, poz. 404 ze zm.), podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zaświadczenia, o których mowa w ust. 3, są wydawane z urzędu. Z ustaleń organu wynika, że spółce wydano sporne zaświadczenia po otrzymaniu pomocy de minimis. Nie mniej, posiadanie przez spółkę czy też nie zaświadczeń w dniu składania wniosku ma znaczenie drugorzędne. Kluczowym jest to, że spółka nie kwestionuje, iż uzyskała pomoc de minimis w kwotach 517,94 euro i 14 843, 80 euro, nie ujętą przez nią w projekcie. Jeśli zatem ją otrzymała, obowiązana była uwzględnić te kwoty we wniosku, stosownie do wymogu z § 1 II. pkt 14 regulaminu. Skarżący podnosił, że przekroczenie przez niego limitu miało jedynie charakter potencjalny bowiem na moment składania wniosku limitu nie przekroczył i, że niezrozumiałym jest dla niego postępowanie, w którym nie można było uzupełnić wniosku. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że jak słusznie wykazał organ, weryfikacja kwoty otrzymanej pomocy przeprowadzana jest na dwóch etapach – po złożeniu wniosku i przed podpisaniem umowy. W obu momentach nie może przekraczać kwoty 200.000 euro. Ponowne sprawdzanie wartości pomocy de minimis przed podpisaniem umowy nie ma jednak na celu naprawienia ewentualnych omyłek wnioskodawcy, lecz uaktualnienie tej wartości tak, by w efekcie suma otrzymanej pomocy nie przekroczyła 200.000 euro. Skarżący niesłusznie wywnioskował, że nawet jeśli błędnie wskazał sumę pomocy we wniosku, to nie ma to większego znaczenia w sytuacji gdy przed podpisaniem umowy suma pomocy ponownie będzie sprawdzana. Regulamin nie zawiera takich zapisów. Skarżący w sposób nieuprawniony oczekiwał od organu, że ten będzie wzywał do uzupełnienia dokumentów. Weryfikacja sumy kwot otrzymanej pomocy de minimis, przeprowadzona na podstawie wniosku i dostępnych w internecie danych, doprowadziła organ do przekonania, że suma ta jest niezgodna z limitami określonymi w obowiązujących w konkursie przepisami – zarówno regulaminu jak i powszechnie obowiązującymi. Niezgodność ta spowodowała odrzucenie wniosku, zgodnie z kryteriami karty oceny formalnej wniosku. Podsumowując, organ prawidłowo w informacji z 12 sierpnia 2016 r. podtrzymał stanowisko o zasadności negatywnej oceny formalnej projektu. Spowodowało to nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie przez Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach.