I SA/Ke 511/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. T. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. nr [...]uznające za niezasadny zarzut E. J. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. 1.2. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z dnia 2 sierpnia 2001r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. nakazującą E. J. rozbiórkę wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym, dobudowanych samowolnie do istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce Nr 2136/9 położonej w O. przy ul. W. 13. NSA wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005r. sygn. akt II SA/Kr 2459/01 oddalił skargę w tej sprawie. W związku z tym, że obowiązek wynikający z powyższej decyzji nie został wykonany zobowiązanemu przesłano stosowne upomnienie z dnia 15 lipca 2002r., a następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne wydając tytuł wykonawczy TYT-3 nr 8/03. Postanowieniem z dnia 3 września 2003r. nałożono na zobowiązanego E. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 11 002 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczego. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy. NSA wyrokiem z dnia 27 lutego 2007r. oddalił skargę w tej sprawie. Ponadto E. J. wnioskiem z dnia 23 lutego 2010r. wystąpił do GINB w Warszawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB w S. z dnia [...]GINB decyzją z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ŚWINB w K. z dnia [...]. utrzymującej w mocy ww. decyzję z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 3 marca 2011r. WSA w Warszawie, oddalił skargę w tej sprawie. Ponadto, organ I instancji postanowieniem z dnia 24 listopada 2010r. odmówił E. J. umorzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z wnioskiem z dnia 21 października 2010r., w którym jako podstawę wskazał błąd co do osoby zobowiązanej. Wyrokiem z dnia 30 marca 2011r. WSA w K. oddalił skargę w tej sprawie. Aktualnie rozpatrywany jest wniosek zobowiązanego o wznowienie postępowania w tej sprawie. 1.3. Wobec faktu niewykonania przez E. J. obowiązku nałożonego decyzją dnia 18 czerwca 2001r., a następnie nieuiszczeniem grzywny w celu przymuszenia w dniu 6 czerwca 2011r. organ I instancji skierował sprawę wyegzekwowania tej należności do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., organu egzekucyjnym kompetentnego do prowadzenia egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. PINB w S. w tym postępowaniu egzekucyjnym występuje jako wierzyciel. 1.4. W dniu 19 lipca 2011r. E. J. wniósł do organu egzekucyjnego zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 oraz wniosek dotyczący zwolnienia spod egzekucji składnika majątku. Wniosek został przekazany do PINB w S., celem określenia stanowiska wierzyciela, który uznał za niezasadną podstawę zarzutu z art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 5 września 2011r. 1.5. Z kolei w dniu 25 lipca 2011r. (data wpływu) zobowiązany wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. - zarzut w sprawie prowadzonego postępowania z art. 33 pkt 6 oraz wniosek dotyczący zwolnienia spod egzekucji składnika majątku. Wniosek został przekazany do PINB w S., celem określenia stanowiska wierzyciela w sprawie. Organ I instancji postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011r. postanowił uznać za nieuzasadnioną podstawę zarzutu z art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. 1.6. Utrzymując w mocy postanowienie z dnia 18 sierpnia 2011r. organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Przedmiotem egzekucji jest grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Uchylanie się od wykonywania obowiązku spowodowało wdrożenie postępowania egzekucyjnego o charakterze pieniężnym, zaś stanowisko wierzyciela (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.) jest zasadne. W przedmiotowej sprawie toczyły się postępowania administracyjne i sądowe oraz postępowania w trybie nadzwyczajnym. Ostatecznie w obiegu prawnym nadal pozostała decyzja organu I instancji z dnia 18 czerwca 2001r. nakazująca zobowiązanemu rozbiórkę przedmiotowej dobudowy oraz postanowienie z dnia 3 września 2003r. o nałożeniu grzywny. Zatem nałożony na E. J. obowiązek nadal istnieje i nie uległ umorzeniu ani w części, ani w całości. Umorzenie grzywny może nastąpić jedynie zgodnie z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto wpłacenie grzywny w celu przymuszenia nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku rozbiórki, a dalsze uchylanie się od wykonania obowiązku skutkować będzie wykonaniem zastępczym na koszt zobowiązanego. Zdaniem organu II instancji również zarzut, że błędnie na zobowiązanego nałożono obowiązek jest niezasadny, bowiem powyższe było przedmiotem badań zarówno organów administracyjnych jak i sądowych, które nie kwestionowały prowadzonego przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wszystkie wyroki sądowe potwierdziły prawidłowość prowadzonego przez organ I i II instancji postępowania wobec E. J.. Zatem zarzut bezprawności egzekucji jest nieuzasadniony. 1.7. Przepis art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Grzywna, która jest przedmiotem postępowania dotyczy obowiązku nałożonego w postępowaniu administracyjnym, w stosunku do którego ani przepisy procedury administracyjnej, ani prawa budowlanego nie ustanawiają możliwości przedawnienia. Jest ona środkiem służącym do wyegzekwowania obowiązku nałożonego w postępowaniu administracyjnym decyzją z dnia 18 czerwca 2001r. W myśl art. 304 Kodeksu postępowania karnego Inspektor Nadzoru Budowlanego ma obowiązek powiadomić Prokuraturę Rejonową o fakcie popełnienia samowoli przez inwestora. Zgodnie z art. 90 prawa budowlanego kto, w przypadkach określonych w art. 48, art. 49b, art. 50 ust. 1 pkt 1 lub art. 50 ust. 1 pkt 2, wykonuje roboty budowlane, podlega grzywnie, karze ograniczenia W. albo pozbawienia W. do lat 2. Zatem grzywna z art. 90 prawa budowlanego nie jest tożsama z grzywną nałożoną w postępowaniu egzekucyjnym. Są to dwa różne zagadnienia rozpatrywane przez inne instytucje. Grzywna z art. 90 jest karą za popełniony czyn i może ulec przedawnieniu, co wynika z przepisów Kodeksu karnego, a grzywna w postępowaniu egzekucyjnym w administracji służy do wyegzekwowania obowiązku i nie ulega przedawnieniu. 1.8. Organ drugiej instancji wskazał także, że powoływanie się na trudności wykonania obowiązku z powodu złego stanu zdrowia i wysokich kosztów leczenia przewyższających dochody nie może być brane pod uwagę, bowiem organa nadzoru budowlanego rozpatrują sprawy na podstawie przepisów prawa budowlanego, które wyznaczają sankcje za wykonanie samowoli budowlanej i zobowiązują organy nadzoru do ich realizacji. Organ odwoławczy wskazał przy tym na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2010r. II SA/Sz 568/10. 1.9. Przepis art. 59 § 1 ww. ustawy stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się: 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W przedmiotowej sprawie kwestia, co do osoby zobowiązanego była badana wielokrotnie zarówno w orzeczeniach I i II instancji oraz w WSA, które uznały postępowanie za prawidłowe. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego zasadnie uznano za nieuzasadnioną podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawartą w art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem niemożliwe jest rozpatrywanie go w kategorii przedawnienia, gdyż obowiązki prawa budowlanego się nie przedawniają, a zobowiązany błędnie odnosi procedurę karną do postępowania administracyjnego. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. E. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jego uchylenie jako wydanego wbrew przepisom prawa. 2.2. Skarżący wskazał, że wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uzasadniając go ciężką sytuacją zdrowotną, bowiem od 2003r. leczony jest onkologicznie. W lipcu 2011r. skarżący był hospitalizowany jako bardzo ciężki przypadek, a we wrześniu przeszedł 4 operacje w wyniku których stracił głos. Egzekucja prowadzona z jego emerytury, jako jedynego źródła dochodu spowoduje, że nie będzie miał środków na leczenie. 2.3. W ocenie skarżącego uzasadnienie postanowienia nie dotyczy przedmiotu sprawy o umorzenie. Zgodnie z art. 59 pkt 4,7,10 kpa umarza się postępowanie. Nadto nie wzięto pod uwagę art. 156 § 1 pkt 4,5 i 6, art. 105 § 1 i 2. ŚWINB w K. zajął się historią nieprawdziwych danych, które obecnie bada GINB w Warszawie. Skarżący podniósł, że WINB w decyzji z dnia 30 kwietnia 2010r. po głębokiej analizie zakwalifikował skarżącego jako szczególnie uzasadniony przypadek i zalecił powstrzymanie się od dokonywania egzekucji. 2.4. Zdaniem skarżącego PINB w S., jak i ŚWINB w K. złamali przepisy w zakresie ochrony zdrowia, życia, dostępu do leczenia. Egzekucja opóźnia dostęp do leczenia, leków, lekarzy, co jest karane. Stąd zaskarżone postanowienie zasługuje na całkowite odrzucenie. 2.5. Końcowo skarżący wniósł o skierowanie odpowiedzialnych za zaskarżone postanowienie urzędników do organów ścigania, aby ponieśli odpowiedzialność przed prawem za swe czyny. 2.6. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 2.7. Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów znajdujących się w aktach tut. Sądu o sygn. II SA/Ke 683/11. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę, między innymi na postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd również stwierdza nieważność danego aktu w całości lub w części w myśl przywołanej regulacji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. 3.2. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób kwalifikowany, tj. mający wpływ na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie, co do zasady, takich wad w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. obliguje Sąd do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3.3. Istotą sporu w sprawie było ustalenie czy w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego prawidłowe jest stanowisko wierzyciela (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.), co do niezasadności zgłoszonego przez zobowiązanego – E. J. na podstawie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej zwana ustawą egzekucyjną) zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Ten przedmiot rozstrzygnięcia implikuje też zakres kontroli sądowej według zasad wyżej wskazanych. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest bowiem wyłącznie treść tych zarzutów (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 14 września 2007r., I OSK 522/07, lex nr 374393). Zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Pogląd ten został potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 20 września 1995r., w którym stwierdzono, że podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art.33 ustawy egzekucyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 1995r., SA/Lu 2104/94 niepubl.; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., I OSK 1057/06, lex nr 321553 oraz wyrok NSA z dnia 22 marca 2000r., SA/Sz 357/99, lex nr 41537). Z samego brzmienia art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej wynika, że organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty, nie bada natomiast wszelkich okoliczności mających wpływ na poprawność prowadzonej egzekucji (tak NSA w wyroku z dnia 14 września 2007r., I OSK 522/07, lex nr 374393). Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. 3.4. W przedmiotowej sprawie egzekwowana jest w sposób przymusowy przez organ skarbowy należność pieniężna, tj. nieuiszczona dobrowolnie grzywna w celu przymuszenia, nałożona na E. J. na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym postanowienia z dnia 3 września 2003r., nr PINB.II.7141-O-k7/03. Organ egzekucyjny, w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., działając na wniosek wierzyciela (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.), przystępując do czynności egzekucyjnych, doręczył zobowiązanemu odpis tytułu egzekucyjnego zawierający zgodnie z art.27 §1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zobowiązany pismem z dnia 19 lipca 2011r. (data wpływu 25 lipca 2011r.) zgłosił zarzut znajdujący oparcie w przepisie art.33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; ponadto powołał się na ciężki stan swego zdrowia, generujący koszty leczenia przekraczające dochody oraz przedawnienie nałożonej grzywny. W takiej sytuacji, stosownie do art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 tej ustawy (tu: pkt 6), a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnych także na podstawie art. 33 pkt 8 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, co do zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. 3.5. Poddając analizie materiał dowodowy sprawy, w ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko wierzyciela (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.), że zgłoszony na podstawie art.33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej zarzut jest niezasadny. Po pierwsze, egzekwowanie nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia, jako należności pieniężnej, odbywa się na drodze egzekucji administracyjnej. Potwierdza to określony w art. 2 ustawy egzekucyjnej zakres przedmiotowy stosowania tej ustawy. W § 1 pkt 2 tego artykułu postanowiono, że egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej. Ponadto w art. 124 § 1 ustawy egzekucyjnej wprost wskazano, że: "Nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie". Tym samym, za niezasadny należy uznać zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Po drugie, egzekwowaniu należności pieniężnych, w tym grzywny w celu przymuszenia, może stosownie do art. 1a pkt 12 lit. "a" ustawy egzekucyjnej służyć środek egzekucyjny w postaci egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie u dłużnika zajętej wierzytelności w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym, również zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego należy uznać za niezasadny. Stanowisko natomiast wierzyciela, co do zarzutu przedawnienia, zostało wyrażone w ramach odrębnego postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 5 września 2011r. (vide pkt 1.4.). 3.6. Reasumując, stwierdzenie przez wierzyciela niezasadności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu i utrzymanie w mocy tego stanowiska zaskarżonym postanowieniem, odpowiada prawu. Przy czym, należy wskazać na ułomność uzasadnienia zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia. Nie odnosząc się bowiem wprost do zgłoszonego zarzutu w kontekście egzekwowanej na tym etapie wyłącznie należności pieniężnej naruszono art. 107 § 3 Kpa w związku z art.126 Kpa, przy zastosowaniu art.18 ustawy egzekucyjnej. Naruszenie tych przepisów postępowania nie miało jednak, zdaniem Sądu, wpływu na wynik postępowania (vide pkt 3.5.), a tylko takie kwalifikowane naruszenie prawa uprawniałoby Sąd (na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a.) do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (vide pkt 3.1.). 3.7. Na marginesie należy stwierdzić, że na akceptację nie zasługuje również wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko jakoby przedmiotem zarzutu nie mogły być okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia zobowiązanego i wysokich kosztów leczenia przewyższających dochody. Na takie właśnie okoliczności, w tym dramatyczny stan swego zdrowia, powoływał się zobowiązany formułując zarzuty. Zarzut taki podlega bowiem rozpoznaniu przez organ egzekucyjny, jako dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art.33 pkt 8 ustawy egzekucyjnej). W niniejszym postępowaniu jednak, ze względu na treść art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzut ten nie mógł być przedmiotem oceny wierzyciela w ramach zajmowanego przez niego stanowiska. 3.8. Wbrew oczekiwaniom skarżącego wierzyciel nie posiada również kompetencji do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ocena istnienia takich przesłanek należy do organu egzekucyjnego; w niniejszej sprawie - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. 3.9. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji wyroku. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).