I SA/Ke 512/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2012 r. nr [...] określającą I. S. podatek od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. 1.2 W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że I.S. jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr 103/11 i 103/12, sklasyfikowanej jako zurbanizowane tereny niezabudowane Bp. Klasyfikacja ta wynika z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę dotyczącej gruntów położonych w jednostce ewidencyjnej M., obręb C.. Organ podniósł, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym. Zawiera ona zapisy, do których uwzględnienia organy podatkowe są zobowiązane. Potwierdza to treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.). W związku z powyższym organ opodatkował przedmiotową nieruchomość podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.o.l.". 2.1 Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. I. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie decyzji jako niezgodnej ze stanem faktycznym. Do skargi załączyła szereg pism, z których wynika, że kwestionuje treść uchwały Nr VII/38/06 Rady Gminy Morawcia z dnia 13 lipca 2006 r., mocą której działkę nr 103/08 (po podziale działka o nr 103/11 i 103/12), przeznaczono na cele rolne zamiast budowlane. Zdaniem skarżącej, treść tej uchwały stoi w sprzeczności z uzyskanymi uprzednio decyzjami o wydaniu warunków zabudowy i pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego. 3.1 W piśmie procesowym z dnia 1 października 2012 r. skarżąca podniosła, że nie neguje samego faktu nałożenia na nią podatku od nieruchomości, lecz uważa, że nałożenie tego podatku będzie zasadne dopiero z chwilą przywrócenia spornej nieruchomości przez Urząd Gminy w M. statusu "terenów budownictwa mieszkaniowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 4.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Istotnym jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U.Nr 153 , poz. 1269 ze zm.). Oznacza to , że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § pkt 1 lit a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Nadto rozstrzygając w granicach sprawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonana w powyższy sposób kontrola wskazała, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 4.2 Ustalony przez organ stan faktyczny jest prawidłowy a ustalenia te Sąd przyjmuje za własne. W istocie mimo zarzutu skargi stan faktyczny sprawy sporny nie jest albowiem skarżąca nie kwestionuje danych zawartych w ewidencji a jedynie podnosi, że opodatkowany grunt winien być zakwalifikowany do terenów budownictwa mieszkaniowego. Na ta okoliczność wskazuje, że trwają przedłużające się w czasie prace nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, w którym to planie objęte podatkiem działki zakwalifikowane być mają właśnie jako tereny budownictwa mieszkaniowego. 4.3 Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 19991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613) dalej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ustępie 2 tego przepisu wskazano, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy determinowane było zatem ustaleniem czy sporne grunty można zaliczyć do użytków rolnych. Zgodnie z dyspozycja art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r, Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą wymiaru podatku są dane zapisane w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że w tym zakresie organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń albowiem wiążące są wynikające z tej ewidencji dane ( patrz np. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012r. II FSK 1815/10 (LEX nr 113605). Z przedłożonego do akt odpisu z ewidencji wynika, że sporne działki oznaczone numerami 103/11 i 103/12 zakwalifikowane zostały do symbolu " Bp " . Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) symbol Bp oznacza zurbanizowane tereny niezabudowane. Nie dotyczy zatem użytków rolnych co w konsekwencji powoduje jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Nadto w art. 1a ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wskazał, że przez użyte w ustawie określenie użytki rolne rozumieć należy grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo zatem wskazano na kluczowe w tym zakresie znaczenie zapisów ewidencji. Skoro zatem organ opodatkował grunt zgodnie z klasyfikacją wynikającą z ewidencji jego działanie w tym zakresie odpowiadało prawu. 4.3 Okoliczność przedłużających się prac nad planem zagospodarowania przestrzennego dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia. Plan zagospodarowania nie jest bowiem dokumentem na podstawie którego organy podatkowe mogą ustalić dane niezbędne do opodatkowania gruntów. Korzystna dla skarżącej zmiana planu w tym zakresie może skutkować wnioskiem o wydanie decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu i w konsekwencji doprowadzić do zmian w ewidencji. 4.4 Z pism przedkładanych przez skarżącą wynikać się zdaje, że utożsamia ona pojęcie niezurbanizowanych terenów budowlanych ( gdzie zakwalifikowano jej działki) z użytkami rolnymi. Jak wskazano wyżej rozporządzenie z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w § 68 ust. 1 wskazuje precyzyjnie podział użytków rolnych i odpowiadającą mu symbolikę . Grunty będące własnością skarżącej nie zostały zaliczone do tej kategorii co oznacza, że nie można opodatkować ich podatkiem rolnym. Działki skarżącej zaliczone zostały do grupy – grunty zabudowane i zurbanizowane w podgrupie zurbanizowane tereny niezabudowane ( § 68 ust. 3 pkt 4) co oznacza zastosowanie odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości. 4.4 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę.