I SA/Ke 52/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. – R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa oraz opłacenia prawem przewidzianych opłat sądowych. Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", wynika, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) pobiera się wpis. Brak uiszczenia wpisu od skargi skutkuje, co do zasady, wezwaniem strony skarżącej o dokonanie wpisu (art. 220 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a.). E. M.-R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] wydaną w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Od wniesionej skargi nie uiściła wpisu. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2014 r. skarżąca została wezwana do dokonania tej czynności w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono jej prawidłowo w dniu 23 stycznia 2014 r. W zakreślonym terminie (a zatem do dnia 30 stycznia 2014 r.) skarżąca nie uiściła jednak wpisu. Z podniesionych względów, na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. - zgodnie z którym m.in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd - należało orzec jak w sentencji postanowienia.