I SA/Ke 524/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi C. P.Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę. 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] odmawiającą C.P. Spółka z o.o. w K. (dalej: spółce) uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr SW/4300-1/15/1 z 4 września 2015 r. obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. 1.2. Organ ustalił, że decyzją z [...] r. znak: [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. określił dla spółki przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. w kwocie 973.090 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W decyzji tej orzekł także o zabezpieczeniu na majątku podatnika przewidywanego zobowiązania podatkowego spółki przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. W dniu 4 września 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wystawił zarządzenie zabezpieczenia o nr SW/4300-1/15/1. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny dokonał: -zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki w Alior Bank. Alior Bank poinformował organ egzekucyjny, że na rachunkach bankowych strony zostały zabezpieczone środki pieniężne w wysokości 64.156,40 zł; -zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w J.m. Polska Spółka Akcyjna. Dłużnik zajętej wierzytelności przekazał środki pieniężne w wysokości 66.831,62 zł, które zostały wpłacone na wydzielony oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego; -zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej stanowiącej wierzytelność P. spółka z o.o. w Poznaniu. Dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że na chwilę obecną nie przysługują względem spółki żadne wierzytelności; -zajęcia zabezpieczającego 6.998 udziałów o wartości nominalnej po 1.000 zł każdy w B. spółka z o. o. w G.; -zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w B. Sp. z o.o. w G.. Organ egzekucyjny w celu zabezpieczenia wymienionych należności 17 września 2015 r. skierował do Sądu Rejonowego w Końskich - IV Wydział Ksiąg Wieczystych wniosek o dokonanie wpisu gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nr księgi wieczystej KI1K/00019403/7 oraz 12 listopada 2015 r. do Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju - IV Wydział Ksiąg Wieczystej wniosek o dokonanie wpisu nr księgi wieczystej KI1B/00074217/0 dla nieruchomości gruntowej położonej w Osinach. 1.3 Spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzenia ww. zabezpieczenia. Wniosła o zmianę zarządzenia zabezpieczenia poprzez uchylenie zabezpieczenia na składnikach majątkowych zobowiązanego wymienionych w punktach 1) i 2) części D pole 6 zarządzenia. Wskazała, że podstawą zarzutu jest zastosowanie zbyt uciążliwych środków zabezpieczających. Wartość objętych zabezpieczeniem składników majątkowych wyszczególnionych w punktach 3)-5) części D pole 6 zarządzenia zabezpieczenia dziesięciokrotnie przekracza wartość zabezpieczonej należności, pomimo to zabezpieczeniem objęto również wierzytelności z rachunku bankowego w Alior Bank oraz należności od dzierżawcy powierzchni handlowych tj. J.m. Polska Sp. z o.o. Dokonanie zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego oraz należności od dzierżawcy uniemożliwią zobowiązanemu prowadzenie działalności gospodarczej wobec braku regulowania bieżących zobowiązań podatkowych w podatku od tworów i usług, podatku dochodowym oraz zobowiązań z tytułu podatków lokalnych. Ponadto poprzestanie na zabezpieczeniu składników majątkowych wyszczególnionych w pkt 3)-5) części D pole 6 zarządzenia zabezpieczenia, jako najmniej uciążliwemu dla zobowiązanego, będzie czyniło zadość celom postępowania zabezpieczającego. 1.4 W ocenie organu, zastosowane w sprawie środki egzekucyjne w postępowaniu zabezpieczającym, nie mogą zostać zakwalifikowane jako zbyt dolegliwe i uciążliwe. Wyjaśnił, że zajęcie zabezpieczające rachunku bankowego nie wiąże się z całkowitą niemożnością rozporządzania zgromadzonymi na nich środkami pieniężnymi, o czym stanowią przepisy art. 166a § 2 i art. 81 § 4 i § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), dalej: ustawy p.e.a. Wskazał, że przekazane przez J.m. Polska S.A. środki pieniężne w wysokości 66.831,62 zł wraz z kwotą środków pieniężnych zabezpieczonych na rachunku bankowym w niewielkiej części zabezpieczają przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Organ egzekucyjny nie uzyska obecnie dalszych środków pieniężnych z zajęcia zabezpieczającego wierzytelności pieniężnej od najemcy powierzchni handlowych czyli J.m. Polska S.A. Na skutek podziału przez wydzielenie spółki i zawiązania na skutek podziału nowej spółki G. Centum Sp. z o.o. w K., umowa najmu, z której wierzytelność z tytułu najmu została zajęta przez organ egzekucyjny została przeniesiona na nowo zawiązaną spółkę. 1.5 Organ nie zgodził się z zarzutem spółki, że poprzestanie na zabezpieczeniu składników majątkowych wyszczególnionych w pkt 3)-5), części D, pole 6 zarządzenia zabezpieczenia, tj. zabezpieczeniu 6998 udziałów w B. Sp. z o.o., obciążeniu hipoteką przymusową nieruchomości gruntowej położonej w Osinach oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Końskich, będzie czyniło zadość celom postępowania zabezpieczającego. W odniesieniu do udziałów w spółce B. Sp. z o.o., organ wyjaśnił, że wartość nominalna tych udziałów objętych przez spółkę w zamian za wniesienie do tej spółki aportem nieruchomości niezabudowanej położonej w Lublinie, nie stanowi o wartości rynkowej tych udziałów. Wartość nominalna jest wartością stałą, wynikającą z umowy spółki, natomiast wartość rynkowa udziałów jest wartością zmienną, zależy od wartości aktywów spółki, czyli od kondycji ekonomicznej spółki w dacie zbycia udziałów. Jak wynika z danych ujawnionych w KRS, na podstawie wpisu nr 7 dokonanego 3 lutego 2016 r., spółka posiada w spółce B. Sp. z o.o. - 6.999 udziałów o łącznej wartości nominalnej 6.999,00 zł, a nie jak wcześniej o wartości nominalnej 6.998.000 zł. Zmiany te wskazują, że podejmowane są działania, które zmniejszają wartość praw majątkowych spółki, tym samym utrudniają osiągnięcie celu prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania zabezpieczającego, tj. zabezpieczenia w pełni przybliżonej kwoty należności podatkowych. Jak wynika z zapisów w księgach wieczystych, zmiany nastąpiły również w strukturze własnościowej spółki w wyniku przeniesienia własności nieruchomości należących do tej spółki, na powstałą na skutek podziału przez wydzielenie spółkę B. Sp. z o.o. Powyższe oznacza, że ewentualne zaspokojenie wierzyciela hipotecznego z nieruchomości stanowiącej własność innego podmiotu, który nabył nieruchomość obciążoną hipoteką przymusową następuje od nabywcy jako dłużnika rzeczowego i jest procesem długotrwałym i ograniczonym dodatkowymi procedurami. Ponadto nieruchomości będące poprzednio własnością spółki, a obecnie spółki B. Sp. z o.o. są obciążone hipotekami na rzecz innych wierzycieli, a wartość tych nieruchomości na obecnym etapie postępowania zabezpieczającego nie została ustalona. Spółka nie przedstawiła operatów szacunkowych dotyczących ww. nieruchomości na potwierdzenie swojego stanowiska co do ich wartości, natomiast powołanie rzeczoznawcy przez organ egzekucyjny następuje dopiero w toku egzekucji z nieruchomości, która w przedmiotowej sprawie nie została wszczęta. 1.6 Podsumowując organ wskazał, że organ egzekucyjny kierując się powinnością prawidłowego zabezpieczenia interesów wierzyciela i prowadzonego w przyszłości postępowania egzekucyjnego, nie miał alternatywnego wyboru zamiennego stosowania środków zabezpieczających pozwalających na realne i całkowite zabezpieczenie zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami. Sytuacja finansowa spółki, jak również dalsze zmiany w strukturze majątkowej i własnościowej spółki, potwierdzają, że zastosowanie kilku środków zabezpieczających, w tym środków w postaci zajęć zabezpieczających wierzytelności z rachunku bankowego spółki i innych wierzytelności spółki było uzasadnione. Tylko takie zabezpieczenie może przyczynić się bowiem do zabezpieczenia interesów wierzyciela w pełniejszym zakresie. 2.1. Na powyższe postanowienie spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: - art. 7 § 2 w zw. z art. 166b ustawy p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa poprzez niewypełnienie ich dyspozycji. 2.2. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że ustawodawca sprzeciwia się takiemu działaniu organu egzekucyjnego, które doprowadza do zabezpieczenia na wszystkich składnikach majątkowych zobowiązanego, w sytuacji, gdy istnieje możliwość dokonania zabezpieczenia tylko na niektórych składnikach, o wartości znacznie przewyższających kwotę zabezpieczonego zobowiązania. Taka okoliczność wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem zarządzenie zabezpieczenia objęło wszystkie składniki majątkowe zobowiązanego. Zabezpieczenie składników majątkowych wyszczególnionych w punktach 1 i 2 zarządzenia pozbawiło spółkę możliwości dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym, wskutek całkowitej niemożności dysponowania jakimikolwiek środkami finansowymi. Zdaniem spółki, stan faktyczny przyjęty za podstawę uzasadnienia postanowienia organu drugiej instancji obejmuje zdarzenia zaistniałe w późniejszym okresie niż moment dokonania zabezpieczenia. Spółka zarzuciła, że w toku postępowania zabezpieczającego nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania zmierzającego do ustalenia ilości, rodzaju i wartości składników majątkowych zobowiązanego celem realizacji dyspozycji art. 7 § 2 ustawy p.e.a. Wbrew adnotacji zawartej w zarządzeniu w części D.4 nie występowano do zobowiązanego o złożenie oświadczenia w trybie art. 39 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokonano zabezpieczenia składników majątkowych wynikających z dokumentacji okazanej w toku kontroli, które to składniki stanowiły jednocześnie całość składników majątkowych zobowiązanego. Zaniechaniem tych działań naruszono art. 7, art. 8 i art. 77 kpa 3.1 W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zmiany zachodzące w spółce potwierdzają, że zastosowanie kilku środków zabezpieczających było uzasadnione. Pismem z 30 lipca 2015 r. organ wezwał spółkę do złożenia oświadczenia w trybie art. 39 § 1 Ordynacji podatkowej, na które to wezwanie spółka nie odpowiedziała. Organ wskazał również, że w związku z wystawieniem tytułu wykonawczego z 13 lipca 2016 r., zajęcia zabezpieczające przekształciły się z zajęcia egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 4.1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 5.2 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego; toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Zostało ono unormowane w dziale IV ustawy p.e.a. (art. 154-168) oraz w przepisach szczególnych (art. 33-46 Ordynacji podatkowej). Ustanowienie zabezpieczenia stwarza wierzycielowi dogodną sytuację w przyszłości, tzn. ułatwia przyszłą egzekucję, która może być skierowana do rzeczy (prawa majątkowego), na której ustanowiono zabezpieczenie. Z pomocniczego charakteru postępowania zabezpieczającego wynika, że uznanie za dopuszczalne zabezpieczenia wykonania konkretnego obowiązku w trybie administracyjnym prowadzi do uznania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej takiego obowiązku. Postępowanie zabezpieczające powinno być prowadzone wobec tego, kto później ma stać się zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel może wystawić zarządzenie zabezpieczenia i wystąpić do organu egzekucyjnego o ustanowienie zabezpieczenia w czasie oczekiwania na dobrowolne wykonanie obowiązku Wierzyciel może wystąpić o ustanowienie zabezpieczenia, zanim obowiązek stanie się wymagalny (art. 154 § 2), jak również zanim obowiązek zostanie ustalony (art. 155). Przesłanką zabezpieczenia wykonania obowiązku jest przypuszczenie, że w przypadku nieustanowienia zabezpieczenia przyszła egzekucja tego obowiązku może okazać się utrudniona lub może zostać udaremniona. Wierzyciel, występując do organu egzekucyjnego o ustanowienie zabezpieczenia, powinien w uzasadnieniu wniosku wskazać te okoliczności. Podstawy ustanowienia zabezpieczenia wymienione zostały w art. 154 § 1 ustawy p.e.a., w tym m.in: - unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych, - dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku, - niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 39 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, mimo wezwania do jego złożenia albo niewykazanie w złożonym oświadczeniu wszystkich rzeczy lub praw podlegających ujawnieniu. 5.3 Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy , że podstawą wydania wobec skarżącej zarządzenia zabezpieczenia była wydana w trybie art. 33 § 1,2 pkt 2,3 i 4 pkt 2 ord. pod. decyzja z dnia 21 VIII 2015 r. nr SW/4300-1/15 określająca spółce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r., oraz orzekającą o zabezpieczeniu majątku podatnika przewidywanego powyżej zobowiązania spółki przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku CIT za 2013 r. Istotą sporu w sprawie jest, czy dokonane zabezpieczenie nie było zbyt uciążliwe dla podatnika tj. czy organ w zgodzie z dyspozycją art. 7 § 2 ustawy p.e.a. zastosował środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie organu zastosowanie środki egzekucyjne nie mogły być zakwalifikowane jako zbyt uciążliwe, albowiem mimo zabezpieczenia rachunku bankowego skarżący w zgodzie z przepisami ustawy p.e.a. może rozporządzać zgromadzonymi na nich środkami pieniężnymi stosowanie do treści art. 166a § 2 i art. 81 § 4 i 5 tejże ustawy. Nadto wskazał, że zabezpieczone od spółki J.m. należności tylko w niewielkim stopniu zabezpieczają przybliżoną wartość zobowiązania podatkowego, zaś dalsza egzekucja tych środków jest niemożliwa z uwagi na wydzielenie ze spółki i zawiązanie na skutek podziału nowej spółki, która przejęła zobowiązanie Jeronimo z tytułu najmu. Wskazał też i szeroko uzasadnił, że wartość udziałów wniesionych przez skarżącego do spółki B. tak naprawdę znana będzie w momencie ich zbycia, a dokonane zabezpieczenie hipoteczne też nie doprowadzi do zaspokojenia zobowiązania. W ocenie skarżącej spółki zabezpieczenie jej wszystkich składników majątkowych było niepoprawne gdyż istniała możliwość zabezpieczenia tylko niektórych z nich (niewskazanych w skardze) o wartości znacznie przekraczającej kwotę zabezpieczonego zobowiązania. Nadto wskazała, że zabezpieczenie rachunku bankowego i wierzytelności pieniężnej uniemożliwiło dalsze funkcjonowanie spółki. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. 5.4 Z art. 7 § 2 ustawy p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z przepisu tego wynikają dwie zasady tj. zasada celowości ( stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania zobowiązania) oraz zasada stosowania najłagodniejszego środka. Nie ma przy tym przeszkód prawnych do stosowania równocześnie kilku środków egzekucyjnych, lecz ich wybór powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania środków kolejnych. Istotnym z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy jest, że organ egzekucyjny powinien zrezygnować ze stosowania tych środków, które są bardziej uciążliwe dla zobowiązanego, jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu niektórych środków egzekucyjnych ( wyrok NSA OZ w Gdańsku z 9 II 2000 r. ISA/Gd 213/98, LE BLX nr 40392). 5.5 Analizując zarządzenie zabezpieczenia nie sposób przyjąć, że zabezpieczenie 6998 udziałów skarżącej w spółce B. było środkiem wystarczającym do osiągnięcia celu zabezpieczenia. Jak bowiem prawidłowo wyjaśnił organ, wskazana na dzień wydania zarządzenia wartość nominalna udziałów nie jest ich wartością rynkową. Wartość rynkowa, uzależniona od kondycji spółki, to wartość znana w momencie sprzedaży tych udziałów, lub dokonania ich rynkowej wyceny na konkretną datę. O poprawności tego stanowiska świadczy fakt, że w momencie wydawania zarządzenia wartość nominalną udziałów (KRS na dzień 25 XI 2015 r.) określono na 6.988.000 zł, zaś w dacie orzekania w przedmiocie zarzutów (KRS z dnia 15 VI 2016 r., wpis na dzień 3 II 2016 r.) na 6999 zł. Innymi słowy nie znając wartości rynkowej udziałów, organ prawidłowo zastosował inne dostępne środki egzekucyjne wskazując, że nawet prowadzenie egzekucji z każdego z nich nie zabezpieczy należycie przybliżonego zobowiązania podatkowego. 5.6 Nie jest zasadny argument strony skarżącej, że zajęcie jej rachunku bankowego możliwe na podstawie art. 164 §1 pkt 1 u.p.e.a. doprowadzi do niemożności dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. W świetle bowiem przepisów tej ustawy tj. art. 166a i art. 81 § 4 i 5 strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych, jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotnym zatem jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może swobodnie dysponować nadwyżką ponad zajętą kwotę. W świetle powyższego uznać należy, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych (podobny pogląd wyrok z dnia 19 XI 2007 r. IIISA/Wa 1462/07, LEX nr 494247). Poprawnie też organ wskazał, że przekazane przez J.m. Polska SA środki w wysokości 66.831,62 zł tylko w niewielkiej części zabezpieczają przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, tym bardziej, że organ nie uzyska z tego tytułu dalszej kwoty na skutek podziału przez wydzielenie spółki i zawiązanie nowej pod nazwą G. Centrum sp. z oo w K., na którą to spółkę przeniesiona została umowa najmu. Również ustanowienie hipoteki na nieruchomościach należących do skarżącej nie gwarantuje zabezpieczenia całości zobowiązania, bo po pierwsze skarżąca nie przedłożyła operatów szacunkowych tychże nieruchomości, a po drugie przeniosła na nowo wydzieloną spółkę B. własność zabezpieczonych nieruchomości, co wydłuży w czasie i utrudni ewentualne prowadzenie egzekucji. 5.7 Skoro zatem wybór środków egzekucyjnych dokonany został w sposób zapewniający jak największe zabezpieczenie przybliżonego zobowiązania podatkowego, a nawet tak zastosowane środki zapewnią egzekucję jedynie niewielkiej części zobowiązania to nie sposób przyjąć, że organ naruszył art. 7 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Jak wskazano wyżej organ egzekucyjny może zrezygnować ze stosowania niektórych, bardziej uciążliwych dla zobowiązanego środków jedynie wtedy gdy osiągnięcie celu możliwe jest przy wykorzystaniu tylko niektórych środków egzekucyjnych(zabezpieczających). Taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie naruszył prawa a jego poprawność i szerokie, przejrzyste uzasadnienie, wskazujące tak na fakty jak i na zastosowane przepisy prawa powoduje , że zarzuty naruszenia ogólnych reguł postępowania ( art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa są bezzasadne. Na marginesie wskazać należy, że organ w postępowaniu dotyczącym wydania cytowanej wyżej decyzji z dnia 21 VIII 2015 r. określającej dla skarżącej spółki przybliżona kwotę zobowiązania podatkowego wzywał ją pismem z dnia 30 VII 2015 r. do wyjawienia majątku w trybie art.39 § 1 ord. pod. Pismo mimo doręczenia pozostało bez odpowiedzi ( patrz uzasadnienie cyt. decyzji) co powoduje, że zarzuty tyczące braku postępowania odnośnie posiadanych składników majątkowych są bezzasadne. 5.8 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.